USD
EUR
RUB

Խորհրդավոր Ծերունին

— Այդ դո՞ւ ես,— ասաց նա և գլուխս թեթև շոյելով՝ շարունակեց իր ճամփան՝ առանց կանգնելու։

— Դու ո՞րտեղից գիտես ինձ, ծերունի։

— Քո ծնված օրից։

— Ուրեմն դու ճանաչո՞ւմ ես ինձ։

— Ես քո հորն էլ էի ճանաչում փոքրուց։

— Վա՜հ, մի՞թե…

― Ես քո պապին էլ եմ տեսել, ա՜խ, ինչ չարաճճի էր երեխա ժամանակ։

— Դու իմ պապին տեսել ես երեխա ժամանա՞կ։

— Է՜հ, բայց քո պապի պապը ավելի կայտառ երեխա էր։

— Դու իմ պապի պապին էլ ես տեսե՞լ։

— Հա՛, հա՛, հա՛, հա՛․ զարմանում ես դու. դեռ նրանց պապերի պապերին էլ…

— Դե որ այդպես է, պատմի՛ր, խնդրում եմ, պատմիր, ծերունի, ի՞նչ տեսակ մարդիկ էին նրանք, ի՞նչ գիտես նրանցից։

— Ինչ տեսակ մարդի՞կ…

Նրանք էլ քեզ նման մարդիկ էին։ Այդպես՝ քեզ նման երազներ էին երազում, մեծ-մեծ հույսեր էին փայփայում… Գալիս էին ոգևորված իրանց հույսերով ու ցնորքներով և մեկ-մեկ կորցնում ճանապարհին։ Ոմանք շուտ էին վհատում ու բեկվում, ոմանք ավելի հանդուգն ու համառ գալիս էին, մինչև մի տեղ ընկնում էին ուժասպառ ու… Օ՜, շատ եմ ծիծաղել նրանց վրա։

— Վա՜յ, խե՜ղճ պապեր։

— Բայց ես ականատես եմ եղել և նրանց սիրային տարփանքներին, ես տեսել եմ նրանց կայտառ զավակների խաղերն ու լսել եմ նրանց առաջին թոթովանքները, մասնակցել եմ նրանց խրախճանքներին, ձայնակցել եմ նրանց հաղթանակի աղաղակներին, ես պսակել եմ նրանց առաքինություններն ու մեծագործությունները…

— Ո՜վ բարի ծերունի։

— Հա՛, նրանք ինձ հետ էին։ Մի քիչ տեղ եկան. մեկը մի անգամ մտավ գերեզման, մյուսը նրանից մի փոքր հեռու իրան ալևոր գլուխը դրեց, որը դեռ մատաղ, որը ծերունի, որը սրահար, որը ցավագար… Քո բոլոր պապերն ինձ հետ են անցել, ու ամեն մեկը մի տեղ մնացել։

— Ո՜ւհ, ինչքան մեծ ես դու։

— Մե՜ծ, աչքդ ինչ տեսնի՝ նրա սկիզբն եմ ես, միտքդ ուր հասնի՝ նրանից առաջ եմ ես, ո՛ր քարը վերցնես՝ տակին եմ եղել, ինչ մեռել գտնես՝ այն ես եմ թաղել։

— Եվ դեռ ադպես արա՞գ ես գնում, ես չեմ կարողանում քեզ հասնել։

— Հա՛, հա՛, հա՛, հա՛, հոգնեցի՞ր… տեսնում եմ՝ արդեն քեզ էլ եմ թողնում։ Օ՜, դու վաղ ես ծերացել… Ե՜կ, ե՜կ…

— Սպասի՛, ծերունի, իմ ուժը, իմ եռանդը դու տարար, ես հոգնեցի, էլ չեմ կարողանում գալ։

— Ե՜կ, ե՜կ…

Հովհաննես ԹՈՒՄԱՆՅԱՆ

Լրահոս
Խնձորի այգին. Ստեփան Զորյան Հեքիաթ. Կիկոսի մահը Կտակ. Իսահակյան Շիրա´զ ջան, քու ցավը տանեմ, եկել եմ, որ մոտիկից քու կենացդ խմեմ Մեր մանկության խաղերը. «Կատուներ և մկներ» Հեքիաթ. «Ձախորդ Փանոսը» Վազգեն Ա Պալճյան. կենսագրություն «Վերջը». Վազգեն Սարգսյան Գեղեցկություն ասված աստծու լույսը. Հրանտ Մաթևոսյանը` Վահան Տերյանի մասին Մեր մանկության խաղերը. «երիցուկ» Նավավար. Ալեքսանդր Ծատուրյան Կանաչ դաշտը. Հրանտ Մաթևոսյան Ասույթներ Շիրազի մասին Փուչիկներով խաղ փակ տարածության մեջ Հեքիաթ. «Կախարդական լավաշը» Ո՞ւր էիր Աստված Հայ Հոգին Հայոց վիշտը «Հայոց Դանթեականը». Հովհաննես Շիրազ Կոմիտասի կենսագրությունը Ղողանջ Եղեռնական Մահուան տեսիլք ՁՈՆ Ամենայն սրտով բողոքում եմ ես «Սասնա Ծռեր» (Սասունցի Դավիթ) Հեքիաթ. Պույ Պույ Մուկիկը Դանիել Վարուժանի և Արաքսիի սիրո պատմությունը Գառ-Ախպերիկ Մեր մանկության խաղերը: Գուշակիր մասնագիտությունը Թումանյանի կենացն ու Անդրանիկի առաջարկը Կընտրե՜մ, կընտրե՜մ… Աշխարհի ցավով Ավետիք Իսահակյանի նամակը Շուշանիկին Ազգային ավանդական խաղեր: 7 քար Պինգվին Վինը Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Գարեգին Բ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի պատգամը մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի Սուրբ Հարության տոնի առիթով Հեքիաթ։ Գտնված երազ Խորհրդավոր Ծերունին Ազգային ավանդական խաղեր։ Լախտախաղ Ազգային սնապարծություն և ազգային արժանապատվություն
website by Sargssyan