USD
EUR
RUB

Ավետիք Իսահակյանի նամակը Շուշանիկին

Նորից վեր եմ առնում գրիչս, թաթախում եմ հիվանդ, արյունոտված սրտիս մեջ և գրում եմ քեզ, Շուշիկ, մի քանի տող, գրում եմ ես` Ավետիք Իսահակյանս:

Ինչո՞ւ եմ գրում, ի՞նչ է ստիպում ինձ գրել.- սիրել- ես քեզ չեմ սիրում, ատել- ես քեզ չեմ ատում, բայց դու իմ հոգում կաս` որպես մի ծանր երազ, որպես մի դժբախտություն, մի կոշմար. ես ուզում եմ քեզ հոշոտել, ես ուզում եմ քեզ հազար-հազար անգամ սպանել, սպանել, նորից սպանել, կենդանացնել` նորից սպանել. հավիտյան ապրել, և քեզ հավիտյան սպանել, բայց այդ չեմ կարող անել (անզոր եմ ես), ամբողջ էությունս բարի է…և որ ամենաողբալին է` ես դեռ քո ճիրաններում եմ. Ի՞նչ անեմ, ինչպե՞ս ազատվեմ.

Երբեմն քեզ ատում եմ ծովաչափ, ծովաչափ, և երբեմն սիրում եմ և պատրաստ ոտքերդ համբուրելու, բայց որ հիշում եմ անցյալը, ես մրրիկ եմ դառնում: Դու մի´ որոնիր այս տողերի մեջ որոշ միտք, որոշ իմաստ. Ես գրում եմ համարյա կիսախելագար, և մինչև մահս քեզ էլ ոչ մի տող գրելու չեմ, և աչերիդ նայելու չեմ, Աստվա´ծ է վկա. վերջին անգամ պիտի լամ քո առաջ և հայհոյեմ քեզ, հայհոյեմ,- հայհոյեմ քո բոլոր սրբությունները, որովհետև դու իմ սրբությունները պղծեցիր, որովհետև իմ ամենանվիրական սերը շան պես դուրս վռնդեցիր, որովհետև դու ինձ չարչարեցիր, նահատակեցիր` անսահմանորեն:
Բայց լալիս եմ հիմա, և սրտիցս արյուն է կաթում. գնա´, Շուշիկ, Աստված քեզ հետ, ապրի´ր քո երեխաների համար. ինձ մի´անիծիր. իմ անունս երբեք, երբեք մի´ հիշիր և ոչ մի տեղ, և ոչ մի տեղ, ոչ մի մարդու մոտ. աղաչում եմ քեզ. ինձ թաղիր քեզ համար հավիտյան, ինձ երբեք մի´ նայիր. ազնիվ խոսք տուր այդպես վարվելու. ես թող բոլորովին չեղած, չծնված մարդ լինեմ քեզ համար: Հոգիս խորշում է, երբ մտածում եմ, որ երբեմն դու կմտաբերես ինձ. պետք չէ հիշել այն տաճարում մի ուրիշ Աստծո անուն, որին այդ տաճարը չի պաշտում, չի «հնազանդվում». չպետք է այդ տաճարում ուրիշ ձոնի սեղան ու պատկեր դրվի: Քո հոգու տաճարից թող ես լինեմ դուրս` ես օտար, չճանաչված եմ այդտեղ…

Աղաչում եմ քեզ…
Ես էլ կվարվեմ քեզ հետ այդպես:
Դու ինձ համար մեռար, մեռար…
Արտասվելով համբուրում եմ քո գերեզմանը
Եվ ճամփա ընկնում
Նոր Աստված գտնելու…

Ավետիք, 1904 թ

Լրահոս
Խնձորի այգին. Ստեփան Զորյան Հեքիաթ. Կիկոսի մահը Կտակ. Իսահակյան Շիրա´զ ջան, քու ցավը տանեմ, եկել եմ, որ մոտիկից քու կենացդ խմեմ Մեր մանկության խաղերը. «Կատուներ և մկներ» Հեքիաթ. «Ձախորդ Փանոսը» Վազգեն Ա Պալճյան. կենսագրություն «Վերջը». Վազգեն Սարգսյան Գեղեցկություն ասված աստծու լույսը. Հրանտ Մաթևոսյանը` Վահան Տերյանի մասին Մեր մանկության խաղերը. «երիցուկ» Նավավար. Ալեքսանդր Ծատուրյան Կանաչ դաշտը. Հրանտ Մաթևոսյան Ասույթներ Շիրազի մասին Փուչիկներով խաղ փակ տարածության մեջ Հեքիաթ. «Կախարդական լավաշը» Ո՞ւր էիր Աստված Հայ Հոգին Հայոց վիշտը «Հայոց Դանթեականը». Հովհաննես Շիրազ Կոմիտասի կենսագրությունը Ղողանջ Եղեռնական Մահուան տեսիլք ՁՈՆ Ամենայն սրտով բողոքում եմ ես «Սասնա Ծռեր» (Սասունցի Դավիթ) Հեքիաթ. Պույ Պույ Մուկիկը Դանիել Վարուժանի և Արաքսիի սիրո պատմությունը Գառ-Ախպերիկ Մեր մանկության խաղերը: Գուշակիր մասնագիտությունը Թումանյանի կենացն ու Անդրանիկի առաջարկը Կընտրե՜մ, կընտրե՜մ… Աշխարհի ցավով Ավետիք Իսահակյանի նամակը Շուշանիկին Ազգային ավանդական խաղեր: 7 քար Պինգվին Վինը Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Գարեգին Բ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի պատգամը մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի Սուրբ Հարության տոնի առիթով Հեքիաթ։ Գտնված երազ Խորհրդավոր Ծերունին Ազգային ավանդական խաղեր։ Լախտախաղ Ազգային սնապարծություն և ազգային արժանապատվություն
website by Sargssyan