USD
EUR
RUB

Երբ դժվարանում ենք հավատալ Աստծուն

Հավատքը մեր կյանքի ամենակարևոր իրողությունն է: Յուրաքանչյուրս էլ առիթ ունենում ենք մտածելու՝ արդյո՞ք ամուր ու հաստատուն ենք մեր հավատքի մեջ և որքանո՞վ է մեր հավատքը կենդանի: Այս հարցերի պատասխանները որոնելիս կանգնում ենք մեկ այլ հարցի առաջ. ի՞նչ է հավատքը. միջո՞ց, թե՞ նպատակ:
Բարդ հարց է: Ստիպված ենք մեկ այլ հարցի պատասխան ևս փնտրել. ինչու՞ ենք դժվարանում հավատալ Աստծուն:

Այս հարցերի պատասխանները գտնելը կենսական խնդիր չէ. առանց դրանց էլ կարելի է հոգևոր կյանքով ապրել, բայց եթե ցանկանում ենք մեր հոգևոր կյանքում փոփոխություններ և սրբագրումներ կատարել, ապա վաղ թե ուշ պետք է փորձենք այդ հարցերի պատասխաները փնտրել: Խնդիրն, անպայման, հստակ պատասխաններ գտնելը չէ, գուցե չստացվի, սակայն այդ հարցերի պատասխանների փնտրտուքն արդեն կարող է մեզ ընտրություն կատարելու հնարավորություն և ուղղություն ցույց տալ:

Աստծուն շատերս ենք հավատում, բայց հաճախ պատահում է այնպես, որ թերանում ենք հոգևոր կյանքում: Ավելին, կան նաև մարդիկ, ովքեր հայտարարում են, որ հավատք չունեն և մերժում են Աստծո գոյությունը: Պետք է ընդգծել, որ այդ նրա՛նց համար Աստված գոյություն չունի. սա ավելի ազնիվ մոտեցում է: Անհավատության մեջ էլ կարելի է ազնիվ կամ անազնիվ լինել: Ազնիվ չէ կուրորեն հերքել այն, ինչն ակնհայտ է այլ մարդկանց համար: Գրեթե նույնն է, երբ կույրը փորձի ապացուցել, որ լույս գոյություն չունի: Եթե մարդն անհավատ է, ու չի տեսնում Աստծուն չի նշանակում, որ Աստված գոյություն չունի: Մենք բոլորս Աստծո զավակներն ենք, պարզապես մեզնից ոմանք ընդունում են դա, իսկ մյուսները՝ ոչ:

Ինչու՞ ենք մենք դժվարանում հավատալ Աստծուն, այս հարցի պատասխանը գտնելու համար մենք պետք է նախ հասկանանք՝ ի՞նչ է հավատքը: Պատասխանները կարող են տարբեր լինել. մեկի համար հավատքը փրկություն է, մյուսի համար՝ Աստծո հետ ներդաշնակ ապրելու միջոց, կամ՝ երջանկության հասնելու ճանապարհ և այլն:
Շատերի համար էլ հավատքը միջոց է երջանիկ ու նյութապես ապահով ապրելու համար, բայց, ըստ էության, սա հավատքի նկատմամբ էգոիստ մոտեցում է: Մենք պետք է հավատանք Աստծուն ոչ թե մեր անձնական շահերի համար, այլ որովհետև Աստված գոյություն ունի, Նա կա ու սիրում է մեզ: Աստված ամեն ինչ է ամեն ինչի մեջ:

Հավատքը դավանանքի ընտրություն չէ, այլ՝ հնարավորություն ճիշտ ընտրություն կատարելու: Հավատքն ու կրոնը միևնույն բաները չեն: Հոգևոր կյանքի արտաքին դրսևորումները կապված են կրոնի հետ, իսկ ներքին դրսևորումները՝ հավատքի հետ: Կրոնը հավատքի սոցիալական ու մշակութային դրսևորումն է: Կրոնի մեջ առկա է մարդկային գործոնը. այստեղ ամեն ինչ արտահայտվում է ծեսերի միջոցով: Հավատքը ներքին դրսևորում է. մարդն ինքն իր մեջ բացահայտում է Աստծուն և հաղորդակից լինում աստվածային հայտնություններին: Այս դեպքում մարդու մեջ գործում են Սուրբ Հոգու շնորհները և մարդկային ոչինչ չկա:

Մենք հավատում ու վստահում ենք Տիրոջը, որովհետև Նա գոյություն ունի մեր կյանքում: Մարդկանց պարագայում էլ նույնն է. մարդիկ կան, որոնց մենք առանձնակի կերպով ենք վստահում ու հավատում, որովհետև նրանք մեր կյանքում կան, գոյություն ունեն: Ինչպես՝ կարող ենք շրջապատված լինել շատ մարդկանցով, բայց նրանք մեզ համար գոյություն չունենան:

Հավատքի կյանքում կարևոր է ապրել աստվածային պատվիրաններով ու առաքինություններով, այս դեպքում է, որ հավատքը կենդանի դրսևորում է ստանում: Մարդը կարող է անգիր իմանալ ամբողջ Աստվածաշունչը, բայց քրիստոնյա չլինել և կարող է Աստվածաշնչից մեկ-երկու պատմություն իմանալ, սակայն հաստատուն լինել իր հավատքի մեջ: Իհարկե, խոսքն անգրագետ կամ կույր հավատացյալ լինելու մասին չէ: Պարզապես կարևոր է սեփական հոգևոր փորձառությունը:

Հավատացյալ մարդը նայում է իր հոգու մեջ և այնտեղ հանդիպում է Աստծուն: Թեև մեզնից շատերը վախենում են հանդիպելԱստծուն և մեր կյանքը վերածվում է փախուստի:
Աստված չի հետապնդում մեզ, չի պարտադրում: Հետևաբար փախչելն անիմաստ է: Աստված մեզ ազատություն է պարգևել, որպեսզի վերադառնանք դեպի հայրական տուն՝ վերագտնելու աստվածային սերը, Աստծո ներկայությունը:

Տեր Եսայի քհն. Արթենյան

Լրահոս
Դասադուլավոր ուսանողների հետ ինչ-որ հիմնական հարցերի շուրջ կոնսենսուս է ձեռք բերվել. «Ժամանակ» Գնդերեցը՝ զորամասի հոգևոր ծնող Ամերիկացի ռեփերը մեկ րոպեում կարդացել է 400 բառ Ռուսաստանում Հայաստանի մշակույթի օրերը շարունակվում են Առավոտ Մի հեռանա Շնորհակալ եմ, որ կողքիս ես «Երաժշտությամբ մենք նաև հաղթում ենք չարին» Դանիել երաժիշտ Հոգևոր անդաստան. Արարատ քահանա Օրդոյան ՈՒսանողները «ծերացնում» են և «արյուն» պատրաստում Հավատում եմ Ասք գերդաստանի մասին Մահացել է օպերային երգիչ Դմիտրի Խվորոստովսկին «Վերջին բնակիչը» ֆիլմը Տորոնտոյի կինոփառատոնում հաղթող է ճանաչվել «Լավագույն ֆիլմ» անվանակարգում Մենախոսոթյուն «Մատենադարանը մեր սուրն է՝ ընդդեմ թշնամիների» «Հաստատությունների համար այցելուն ավելի կարևոր է, քան հաստատությունը՝ այցելուի համար»․ Պիտեր Քաուրին 10 պատվիրան մեր օրերի համար Կիսահույս սպասում ՈՒ ես գիտեմ Նկարիչ Վլադիմիր Աբրահամյանի անհատական ցուցահանդեսին ներկայացվել է նրա պատկերագիրքը Քեզ իմ սիրելիս Եթե քո բարեկամները քո դեմ սխալ բան են արել Քենեթ Բրանան և Աննա Ֆրիլը դարձել են Emmy-ի դափնեկիր «Տինտինի արկածները» կոմիքսների շարքի նկարը վաճառվել է ավելի քան 500 հազար եվրոյով Երկու ժամում 223 գիրք նվիրաբերվեց սահմանամերձ Բաղանիս գյուղի դպրոցի գրադարանին Հայկ Մելիքյանի վիրտուոզ նվագը՝ Խաչատրյանի փառատոնի շրջանակներում Մայր հողի գանգատը Ընկույզն ու որդը Փշի գերեզմանը Քաջ Նազարը Գայլի խոստովանքը Անբան Հուռին Մեր սիրո աշունը Ես հաշտ էի ապրում Անոր Որովհետև սիրել եմ ես Գայլն ու կատուն Տերն ու ծառան Անհաղթ աքլորը
website by Sargssyan