USD
EUR
RUB

Ծուլության վտանգավոր հետևանքները

Մեր առօրյա կյանքում հանդիպող շատ խնդիրների և դժվարությունների հիմքում ընկած է ծուլությունը: Եթե ավելի ուշադիր ու հետևողական լինենք, ապա կնկատենք, որ հոգևոր կյանքում մեր անհաջողությունները մեծ մասամբ կապված են հենց ծուլության հետ: Առակաց գրքում մի հրաշալի հատված կա ծուլության մասին. «Երբ ծույլին ուզում ես մի տեղ ուղարկել, ասում է՝ ճանապարհին առյուծ կա»:
Բոլորս էլ ունենք տկարություններ, որոնք մեզ պարզապես խանգարում են ապրել, դրսևորել մեր անհատականությունը, կազմակերպել մեր հոգևոր կյանքը: Տրամաբանական է, որ առողջ կյանքով ապրելու համար մենք պետք է հրաժարվենք այդ բոլոր տկարություններից:

Հայտնի է, որ մարդն իր ունակությունների չնչին մասն է գործածում. Ունակությունների զգալի մասը այդպես էլ երբեք չի օգտագործում ծուլության պատճառով: Պատկերացրեք՝ որքան կփոխվեր մեր կյանքը, եթե մենք, մի կողմ դնելով ծուլությունը, փորձեինք ավելի լիարժեք կյանքով ապրել, ճիշտ կառուցել մեր հոգևոր կյանքը, հաղթահարել բոլոր վախերն ու անհաջողությունները: Ծուլությու՞ը, թե՞ առյուծն է մեր անհաջողությունների պատճառը: Բնականաբար, ծուլությունը, որը առյուծի նման հայտնվում է մեր ճանապարհին ու խոչընդոտ դառնում: Դրան հետևում են փոքրոգությունը, հուսալքությունը, հուսահատությունը, անգործությունը: Մարդը դադարում է պայքարել ու նմանվում այն ծույլին, ով ասում է՝ ճանապարհին առյուծ կա: Մենք չենք ուզում ճանապարհն անցնել, որովհետև վախենում ենք խնդիրներից, վտանգներից, արգելքներից և ընտրում ենք ոչինչ չանելը, անգործությունը, ինչը չի կարող անհետևանք մնալ:

Արդյունքում մարդը մնում է ձեռնունայն ու հուսալքված. նրան թվում է, թե այլևս ոչնչի ունակ չէ և մարդը դառնում է սպառող. ցանկանում է, որ իրեն ամեն ինչ տրվի, իրեն սիրեն և օգնեն, փոխարենը՝ նա ոչինչ չանի:
Ծուլությունը համարվում է մեղք, քանի որ ծույլ մարդն արժանի կերպով չի գնահատում իրեն տրված հնարավորությունները, արդյունքում մերժում է Աստծո շնորհներն ու կարողությունները: Երբ մարդուն ինչ-որ բան անկարելի է թվում, ապա վստահ կարելի է նշել՝ պատճառը ծուլությունն է. մարդն ընկել է ծուլության որոգայթը և մոռացել, որ Աստծո հետ ամեն ինչ հնարավոր է: Թեև Աստված չի դադարում Իր ողորմությունն ու սերը բաշխել մարդկանց և նույնիսկ ծույլերին, բայց ծուլությունն ազդում է մարդու վարքագծի վրա. մարդը լիովին կամազրկվում ու դառնում է անդդեմ կերպարանք՝ հեռանալով ճշմարիտ քրիստոնյայի կենսակերպից:

Ծույլ մարդը մշտապես արդարացումների կարիք ունի. ճանապարհին առյուծ կա:
Նա մշտապես մեղավորներ է փնտրում իր անհաջողությունների համար, և սա նույնպես տանում է անգործության ու անպատասխանատվության: Նույնիսկ եթե ճանապարհին առյուծ կա, մենք պետք է գիտակցենք, որ ճանապարհն այստեղ ընդամենը գործիք և միջոց է հասնելու մեր նպատակակետին, իսկ ճանապարհի յուրաքանչյուր խոչընդոտ կարող ենք հաղթահարել մեր հավատքով, Աստծուն ապավինելով և աղոթքով:

Թեև մենք գիտենք, որ ծուլությունը մեղք է, այնուամենայնիվ մենք ծուլանում ենք պայքարելու ծուլության դեմ, հաշտվում ենք այս իրողության հետ և փոխարենը կառուցելու մեր կյանքը, քանդում ենք այն, ինչ տրվել է մեզ Աստծո կողմից:

Ծուլությունն սկսում է թելադրել իր կանոններն ու փոխել մեր արժեհամակարգը, և ամենասարսափելին այն է, որ մենք սկսում ենք իրերն այլ անուններով կոչել՝ ինքներս մեզ արդարացնելու համար: Այլ կերպ՝ ծուլությունը բարիք գործելու անկարողությունն է:

Աստվածաշունչը վկայում է, թե ինչ կարող է լինել ծույլ մարդու հետ. «Ծույլը միշտ կարիքի մեջ պիտի լինի» (Առակաց 13 ): Մեկ այլ տեղում Աստվածաշունչը ծուլությունը համեմատում է քնի հետ. «Մինչև ե՞րբ գամված պիտի մնաս, ո´վ ծույլ, ե՞րբ պիտի զարթնես քնից, մի քիչ քնով ընկնես, մի քիչ նստես, մի քիչ ննջես, մի քիչ էլ ձեռքերդ հանգչեցնես կրծքիդ, և ահա աղքատությունը՝ ինչպես չար ուղևոր, կհասնի քեզ, և կարիքը իբրև ժիր սուրհանդակ կկանգնի դռանդ» (Առակաց 6): Քունը մի վիճակ է, երբ մարդու օրգանիզմի ակտիվ կապը շրջապատող աշխարհի և իրականության հետ կտրվում է: Նույն օրինակով ծույլ մարդն է կտրվում իրեն շրջապատող աշխարհից, իսկ սա տանում է հուսալքության ու հուսահատության: Ի վերջո ծույլ մարդը խուափում է պատասխանատվությունից, որովհետև Աստծո, տիեզերքի, բնության, մարդկանց հետ կապն արդեն ենթադրում է պատասխանատվություն:

Հոգևոր ծուլության պարագային էլ խնդիրը նույնն է: Դադարում ենք եկեղեցի հաճախել, աղոթել և սկսում ենք բողոքել ու դժգոհել: Մենք ենք մեր առօրյա հոգսերը վեր ենք դասում եկեղեցի հաճախելուց, մեր առօրյա մտքերը՝ աղոթքներից: Հովհան Ոսկեբերանը դիպուկ է ասում. «Արժե՞ ծուլության համար հասնենք դժոխք»: Իհարկե, չարժե ծուլության հետևանքով հասնել դժոխք, ավելի խելամիտ և աստվածահաճո է ծուլությունը հաղթահարելով արժանանալ դրախտի:

Ինչպե՞ս հաղթահարել ծուլությունը:

Առաջին պայմանը մեր ծուլությունը տեսնելն ու ընդունելն է: Ծուլությունը հաղթահարելու երկրորդ քայլը ծառայելն է. ծառայել Աստծուն, մարդկանց, բարիք գործել: Բարիք գործելը, ծառայությունը մարդու հոգին մաքրում են ծուլության հետևանքով առաջացած աղբից: Ծուլությունից ազատվելու ճանապարհին չպետք է մոռանալ, որ քրիստոնեության մեջ ոչինչ հենց այնպես և միանգամից չի լինում: Քրիստոնեության մեջ գործում է հանգիստ, հանդարտ, բայց հարատև առաջ գնալու սկզբունքը: Ամեն պահ մենք պետք է հետևողական աշխատանք տանենք ինքներս մեզ վրա, փորձենք ոչ թե շրջանցել դժվարությունները, կոնկրետ դեպքում, ծուլությունը, այլ հաղթահարել այն:

Տեր Եսայի քհն. Արթենյան

Լրահոս
«Մեկը չեղավ» «Տիեզերքի պերճ հյուսվածքն եմ» «Ահմեդի ուղտը» «Համբերանքի չիբուխը». Համառոտ «Քնքուշ լուսնի շուշան-փոշին» Սպիտակը ցուրտ է «Դա՛րդըս լացեք, սարի սըմբուլ» «Ալագյազ» «Քու՛յր իմ նազելի» «Թաթիկներըդ լուսեղեն» Բինգէօլ «Սիրեցի, յարս տարան» «Ցաված սիրտըս երգեր հյուսեց» «Մեկը չեղավ, որ իմանար վշտերս» «Մայրիկիս» «Օտա՜ր, ամայի՜ ճամփեքի վրա» «Մոր սիրտը» «Սև-մութ ամպեր» «Մայրիկ, հիվանդ եմ» «Մայրը» Ավետիք Իսահակյան. Կենսագրություն «Վարք մեծաց» «Հայաստան» «Գլխապտույտ» «Բարի ճանապարհ» «Գարնան վտանգավոր հոտը» «Ընկածները» «Մենք քիչ ենք‚ սակայն մեզ հայ են ասում» «Երբ աչքերն են սառում» «Ատում եմ» «Առաջին սերը» «Երազանքի գինը» «Ներշնչման պահերին» «Մարդ ափի մեջ» «Պատահաբար ես պատահում կյանքում» «Միանգամից» «Անկեղծ ասած» «Նորի՛ց չեն սիրում, սիրում են կրկի՜ն …» «Դու մի’ հարցրու.«Սիրո՞ւմ ես ինձ»» «Մենք իրար ձեռք չսեղմեցինք»
website by Sargssyan