USD
EUR
RUB

Նկարիչ-անիմատոր Հայկ Սայադյանի խոհերը կյանքի և դրա զանազան դրսևորումների մասին

Հավանաբար մնացել եմ մանկությունում կամ էլ այն ժամանակ չեմ կռահել, որ կան հարցեր, որոնք պետք է տալ ու պատասխաններ որոնել, ուստի հիմա ուզում եմ վերադառնալ այնտեղ` հենց այդ հարցերը տալու և պատասխանները ստանալու համար:

Առաջին ընկերս, ուսուցիչս, առաջին առաջնորդս հայրս է եղել: Նա է ինձ սովորեցրել ուժեղ լինել, մարդ լինել ու մարդկային լինել, հարգալից լինել ցանկացածի հանդեպ: Թույլ չտալ, որ քեզ տրորեն, բայց երբեք ոչ մեկին չտրորել: Տղամարդ լինել՝ էական չէ՝ որտեղ, ընտանիքում թե ընտանիքից դուրս: Նա, լինելով կոմ.կուսակցական, ունենալով բարձր պաշտոն (գիտեք՝ խորհրդային տարիներին դա ինչ էր նշանակում) , ինձ գաղտնի մկրտել է: Եթե իմանային՝ Սայադյանի որդուն մկրտում են, պաշտոնանկ կանեին, և շատ այլ խնդիրներ… Լինելով, այսպես ասած, աթեիստ, թեև դրան չեմ հավատում, որովհետև այդ պարագայում նման դաստիարակություն չէի ստանա, նա ինձ տանում էր ծննդավայրիս դարավոր եկեղեցիներն ու վանական համալիրները: Աստծուց չէր խոսում, չէր պատմում, բայց տանում էր, թողնում էր այդտեղ՝ հեռվից հետևելով ինձ:

Երբ մայրս հղի էր ինձնով, ինձ հարցնում էին՝ ինչ ես մտածում կյանքի մասին, և ես պատասխան չունեի, որովհետև դեռ չէի ծնվել, բայց համոզված էի, որ այս կյանքից այն կողմ էլ կողմ կա` Կյանք կա, որը ծնվելուցս հետո միայն կտեսնեմ։ Նաև հիմա` մինչև չմեռնեմ՝ մահվան մասին որևէ բան ասել չեմ կարող: Նոր ֆիլմումս մի դրվագ կա, որտեղ հերոսներից մեկն ասում է. «Հետաքրքիր էակներ եք դուք, մարդի՛կ, ամբողջ կյանքում մտածում եք մահվան մասին և միայն մահվան մահճում եք սկսում մտածել կյանքի մասին, գեթ մի քիչ էլ ապրելու մասին»:

Մարդը սկսում է մահանալ, երբ չի ուզում ապրել, չուզելու պահից սկսած:

Մարդու ծնունդը, հղի կնոջը, կյանքը, դրա ընթացքն այսօր հրաշք եմ համարում:

Օրս սկսում է շատ լավ, շատ սիրուն: Աղջիկներս են ինձ արթնացնում իրենց համբույրներով։ Տանս աքաղաղիկներն իրենք են: Եվ, իհարկե, օրս սկսում է սիրելի կնոջս պատրաստած սուրճի բույրով: Նրանց հետ էլ ավարտվում է. երեխաներիս պառկեցնում եմ, միասին «Հայր մեր»-ն ենք ասում, Աստված պապիկի մասին եմ պատմում։

Հետաքրքիր է՝ մինչև հիմա Աստծուն «Աստված պապիկ» եմ կոչում, երեխաներիս էլ այդպես եմ սովորեցրել:

Կյանքիս գլխավոր ձեռքբերումը իմ շարունակությունն է՝ երեխաներս, կորուստը՝ հայրս:

Ինձնից հետո թողածս հետքը թող ձեռնափայտս լինի:

Հուսահատության պահերին սպասում եմ: Սպասում եմ: Սպասել-համբերել․ ամենադժվար ու խելացի բանը, որ սովորել եմ կյանքիս ընթացքում:

Կյանքիս մեծագույն դժվարությունը հաղթահարելիս սովորեցի, որ պետք է սպասել-համբերել:


Կյանքը լիարժեք է, երբ… չեմ ասի, որ երբ սպասում ու համբերում ես (ծիծաղում է,-հեղ.): Կյանքը լիարժեք է, երբ դու մտածում ես՝ կյանքը լիարժեք է: Որովհետև, երբ կարծում ես, որ դիմացդ կարմիր աչքերով ու կանաչ թևերով հրեշ է կանգնած, այդպես էլ լինում է, հրեշը գալիս է: Կյանքը լիարժեք է, երբ մտածում ես, որ կյանքը լիարժեք է: Շատ պակասող բաներ այդպես էլ մնում են պակասող, բայց երբ կարծում ես, որ կյանքը լիարժեք է, այդ պակասող բաները լրացնելու ուղիներն են ի հայտ գալիս, որոնց մասին դու երեկ չգիտեիր, երբ կարծում էիր՝ կյանքը թերարժեք է:

Վերջերս հաղթահարեցի շների հանդեպ վախս: Սուրբ Սարգիս եկեղեցու հարևանությամբ ցայտաղբյուր կա: Այնտեղ էի, ուզում էի ջուր խմել, մի պապիկ ևս ջուր էր խմում: Մեր կողքին մի ցածրահասակ շուն կար։ Պապիկը հասկացավ՝ շունը չի կարող հասնել ջրին, սկսեց ափերով նրան ջուր տալ: Հարցրի՝ կարո՞ղ եմ ես էլ տալ, ասաց՝ տուր: Հավանաբար, եթե չընդհատեի՝ շունն ամբողջ օրը ձեռքիցս ջուր կխմեր։ Զգացողություն, որ պետք եղա նրան, նորի զգացողությունը, որ ափերիցդ ջուր են խմում, և նա մարդ չէ, այլ մի էակ, ումից դու ամբողջ կյանքում վախեցել ես: Այսպես ես «ամուսնացա» վախիս հետ:

Աստծուն ամենաշատը մոտ եմ զգում նկարելիս, ստեղծագործելիս: Քանի որ այս կայնքում սա է տվել ինձ, ինչ կտա հետո` չգիտեմ: Աստծուն մոտ եմ զգում նաև մարդկանց հետ խոսելիս, որովհետև բոլորիս մեջ է Նա: Քո ներսի Աստծո հետ հիմա իմ ներսի Աստված է խոսում:

Ներդաշնակ աշխարհի մասին եմ երազում, որ անգամ եթե հակասություններ լինեն՝ դրանք ներդաշնակ լինեն: Հիմա ամեն ինչ շատ ծայրահեղ է, հակասականությունները՝ ևս: Միշտ էլ եղել է սևը ու սպիտակը, սա ներդաշնակություն է, բայց մարդիկ մեծացրել են սևը, փոքրացրել սպիտակը՝ դրա համար են շուտ մահանում: Ներդաշնակ, հավասար աշխարհի մասին եմ երազում`սևի ու սպիտակի հավասարության աշխարհի մասին:

Մարդկությունն այսօր ամենաշատը կարիք ունի կենդանի շփման, իրար հետ շփվելու, իրար դիպչելու, հողին դիպչելու: Հողի ու բնության կարիք ունի: Ոտաբոբիկ քայլելու կարիք ունի: Չեմ սիրում ոտնամաններ: Այն օրվանից, երբ ստեղծվեց կոշիկը, մարդը կտրվեց բնությունից:

Ո՞վ ասաց, որ մոլորակը պտտվում է: Աստված վերևում պտտում է աստղերը, իսկ մեզ թվում է՝ մոլորակն է պտտվում (ժպտում է,-հեղ.):

Աստծո մասին բոլորս կարող ենք պատմել, բայց յուրաքանչյուրս մեր սեփական լեզվով: Եթե ինձ հարցնեն Աստծո մասին՝ ես կնկարեմ, երգչին հարցնեն՝ կերգի, ծառին ՝ կծաղկի, աղբյուրին՝ կշառաչի:

Մի նկարիր, որ ցույց տաս՝ նկարում ես: Երբեք մի արա ցուցադրական բաներ, մի արա ցույց տալու համար: Այսինքն անկեղծություն է պետք։ Եթե դու ընդամենը մի կետ ես հանձնել թղթին, բայց անկեղծորեն, դա կհասկացվի, անկեղծ խոսքը կհասնի և՛ քննադատին, և՛ տաքսու վարորդին: Իմ կյանքում ժամանակահատված է եղել՝ չեմ նկարել, չեմ ցուցադրվել: Երբ զգում ես՝ ասելիք չունես, լցվելուդ ժամանակահատվածն է, քաշվիր մի կողմ՝ լցվիր:

Մոլորված գառան խորհուրդն առանձնակի նշանակությունի ունի ինձ համար: Ասված է՝ հովիվը ամբողջ հոտը կարող է թողնել մեկ մոլորված գառանը փնտրելու ու գտնելու համար: Սա թերևս հուսադրող է մեզ՝ մահկանացուներիս համար: Գիտենք, որ ինչ էլ անենք՝ թողնելու է արդարներին ու գա մեղավորներիս հետևից: Ամբողջականությունը չի ուզում, որ իրենից մասնիկ կորչի: Էգոիստ ենք, չէ՞:

Քրիստոս ամեն օր է գալիս աշխարհ: Նա այստեղ է,երբեք էլ չի գնացել։

Աղբյուրը՝ Qahana.am

Լրահոս
Մի հուսահատվեք երբ ձեր ցանկությունները չեն կատարվում Դուռը բացվեց. մտնող չեղավ Երուսաղեմի հայերը զինվորներ են, որոնք պահպանում են մեր սրբությունները Առավոտը Հայոց մարտիկներ Սելիմի քարավանատունը 685 տարեկան է Իրիկուն Սիրեցի, յարս տարան Այսօր հայ բանաստեղծ Ավետիք Իսահակյանի մահվան 60-րդ տարելիցն է Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսը մեկնեց Բեռլին Սերժ Թանկյանը ներկա էր իր հեղինակած սիմֆոնիայի փորձին Երբ տեսնում եմ տղայիս, աշխարհը մոռանում եմ. Արթուր Աբրահամ Առյուծը և մարդը Տերևաթափ Այրի կինը և խորթ որդին Պատերազմը խաթարում ու շեղում է մարդկային ճակատագիրը. «Եվա» ֆիլմի ռեժիսոր Անահիտ Աբադը՝ նկարահանման ընթացքի ու Օսկարին մասնակցելու մասին Չկաս ու չես լինելու Ամենից լավ տունը Աղվեսը և թղթատար գայլը Լոյս զուարթ Մի կորցրեք ձեր վստահությունը. Քրիստոսը խոստանում է Չքնաղ երազ Եթե Մարոն Ինչու է ֆինանսիստն աշխատել կինոյի մասին օրենքի նախագծի վրա Համերգը լավ առիթ էր, որպեսզի վանքի հարակից համայնքների բնակիչներն ու հյուրերը հաղորդակցվեն մաեստրո Չեքիջյանի և նրա ղեկավարած երգչախմբի արվեստի հետ Սերժ Թանկյանը և CNN հեռուստաընկերության նկարահանող խումբը՝ ՆԱՄ-ում «Միչիգանի հայակական եկեղեցու հոգևոր հովվի առաջարկն էր ստեղծել եղեռնի զոհերի հիշատակը հավերժացնող երկ» Մե՞ծ եմ, ասե՛ք, թե՞ փոքրիկ «Ժամանակին տպավորված էի երտասարդների անգրագիտությամբ» Նյու-Ջերիսում հայտնաբերվել է Ռոդենի կերտած Նապոլեոնի կիսանդրին Արևիկը, Աստղիկն ու Լուսիկը Հայերուս թուքը Երբ է կնոջ կյանքն օրհնվում. ինչ է ասում Աստվածաշունչը Քսանհինգ տարվա սերմանված բարեգործության պտուղները Մայրիկի օրորը Մշակույթը մեր ԴՆԹ-ն է. Միխայիլ Պիոտրովսկի Հուսո Առագաստ Փառք ի բարձունս Աստուծոյ Ախր ես ինչպե՜ս վեր կենամ գնամ
website by Sargssyan