USD
EUR
RUB

Վախը

Ապրիլյան հերոսների հիշատակին                  

Եթե սեփական վախերից սկսեմ, մեկը հենց հիմա քթիս տակ է՝ վախը սպիտակ թղթից: «Գրեմ-չգրեմ»-ից: Բայց եթե որոշել ես գրել վախի մասին, ու արդեն առնվազն մի տող մրոտել ես, ուրեմն վախիդ կեսը հաղթահարել ես:

Վախի տարերքը տարածությունն է: Եվ որքան մեծ լինի տարածությունը, այնքան ավելի լավ կզգա նա իրեն: Այս տարածության անունը հարմարավետություն է, հարմարավետության բարձրակետը՝ ունայնությունը: Վախը դիֆուզվում է տարածության ու հարմարավետության մեջ, ու նրա վերջը ունայնությունն է: Հե՛նց ունայնությունն էլ սպանում է:

Երբ դու չունես այդ տարածությունը, վախերդ քեզ չեն տիրում: Դու մեն-մենակ կանգնում ես խնդրիդ առաջ ու ուզած-չուզած՝ հաղթում ես: Վախերդ հաշվարկելու ժամանակ չունենալու պատճառով: Ու դառնում ես հերոս: Իսկական հերոս: Մարդկային ամենասովորական մարմնի մեջ, ամենասովորական անունազգանունով…

Անցյալ ապրիլին սահմանին կանգնած ամենասովորական մարմնի մեջ, ամենասովորական անունազգանունով հարյուրից ավելի զինվոր ու սպա հերոսացան՝ արտասանած վերջին բառերով Երկրի պաշտպանությունը թողնելով ապրողներիս:

Վերապրած հերոսներն էլ աննկատ պիտի ապրեն մեր կողքին՝ ստիպված լինելով մեծահոգաբար լուռումունջ տանել կյանքին նայելու մեր թեթևությունն ու մակերեսայնությունը, մեր հարմարվողականությունն ու «հիմնավորված» վախերը:

Խիզախումի պահին նրանք ժամանակ չունեին իրենց ու այլոց վախերը հաշվարկելու, նրանք տեղյակ չէին կարգավորման պլաններ մշակող ու քաղաքական որոշումներ կայացնող հեռավոր կենտրոններից, ու քանի որ կապված չէին դրանց հետ և ոչ մի պիղծ չափանիշով, նրանց մեջ չկար այն տարածությունը, որը պիտի հասցրած լիներ լցվել դիվանագիտական-քաղաքական վախերով ու զգուշավորությամբ:

Ամենասովորական մարմնի մեջ ու ամենասովորական անունազգանունով զինվորը մեն-մենակ ու դեմ առ դեմ կանգնեց ճակատագրով հենց իրեն բաժին հասած խնդրի առաջ ու, քանի որ կյանքի ու մահվան միջև վախի սպրդելու համար նվազագույն տարածություն անգամ չկա, փառահեղ հաղթանակ տարավ ու հերոսացավ՝ գրողի ծոցն ուղարկելով հեռավոր քաղաքական կենտրոններում որոճացած ծրագրերը: Վստահ եմ՝ նա համաշխարհային, երևի թե անգամ տիեզերական օրակարգ փոխեց: Վախի բացակայության շնորհիվ: Ու հիմա լուսանկարից ժպտում է՝ «Ես հաղթեցի աշխարհին»:

Այս օրերին ապրիլի տղաների վառ հիշատակի պատգամն այս է՝ ՉՎԱԽԵՆԱ՛Ք, ՀԱՅԵ՛Ր: Մենք մեր բոլոր հաղթանակները կերտել ենք օրհասական ժամերին: Վախի իսպառ բացակայության մեջ: Մենք դիվանագետ ժողովուրդ չենք: Մեր ձենովօհանական հարմարվողականությունն ու «լայնախոհությունն» անպտուղ են եղել, և ինչպես համարյա միշտ՝ մի ծուռ Դավթի միջոցով այդ ամոթալի վարքակազմը կոնկրետ գործողությամբ սնանկ ու սին է ճանաչվել: Մի ծուռ Դավիթ միշտ՝ անտեղյակ թելադրվող քաղաքական օրակարգերից ու իբր անխուսափելի պարտադրանքներից, պաշտպանական առողջ բնազդով ու աստվածատուր համարձակությամբ շեղել ու բեկել է բոլոր այն շանթերը, որ ուղղված են եղել մեր գոյության ու տեսակի դեմ:

Սահմանից հեռու՝ մեր ներքին կյանքում այժմ հսկայական տարածություն կա, որ լցված է վախերով: Ընդունված է, որ բանական մարդը հազար անգամ ծանրութեթև անի ամեն ինչ, կասկածի տակ առնի այն ամենը, ինչը կարող է դույզն-ինչ վտանգավոր լինել: Բայց արդյո՞ք այդ ծանրութեթևի մեջ խորանալով մենք մեզ չենք բռնում ուղիղ հարմարավետության գրկում: Եվ ի՞նչ երեսով ենք այդ հարմարավետության միջից նայում մեր հերոսներին: Հարմարավետության մեջ ընկղմված քաղաքացին, որ իր վախերը սնում է լրահոսից իրեն հրամցվող վերլուծություններով ու ամեն տեսակ դավադրատեսություններով, իրեն խաբում է մտածող, կշռադատող մարդ լինելու պատրանքով, մինչդեռ իրականում թույլ է տալիս թշնամուն ներազդել իր վրա՝ հետևողականորեն քայքայման տանելով գործելու ու հերոսանալու իրեն տրված բացառիկ ներուժը:

Հարմարավետությունը հայի հագով չի կարված: Չպետք է տարվել այդ սին պատրանքով: Դրա վերջը ունայնությունն է: Իսկ ունայնությունը կործանում է՝ սպանելով երկուսն էլ՝ մարմինն էլ, հոգին էլ:

Հեղինակ՝ Անի Մարտիրոսյան

Լրահոս
Մի հուսահատվեք երբ ձեր ցանկությունները չեն կատարվում Դուռը բացվեց. մտնող չեղավ Երուսաղեմի հայերը զինվորներ են, որոնք պահպանում են մեր սրբությունները Առավոտը Հայոց մարտիկներ Սելիմի քարավանատունը 685 տարեկան է Իրիկուն Սիրեցի, յարս տարան Այսօր հայ բանաստեղծ Ավետիք Իսահակյանի մահվան 60-րդ տարելիցն է Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսը մեկնեց Բեռլին Սերժ Թանկյանը ներկա էր իր հեղինակած սիմֆոնիայի փորձին Երբ տեսնում եմ տղայիս, աշխարհը մոռանում եմ. Արթուր Աբրահամ Առյուծը և մարդը Տերևաթափ Այրի կինը և խորթ որդին Պատերազմը խաթարում ու շեղում է մարդկային ճակատագիրը. «Եվա» ֆիլմի ռեժիսոր Անահիտ Աբադը՝ նկարահանման ընթացքի ու Օսկարին մասնակցելու մասին Չկաս ու չես լինելու Ամենից լավ տունը Աղվեսը և թղթատար գայլը Լոյս զուարթ Մի կորցրեք ձեր վստահությունը. Քրիստոսը խոստանում է Չքնաղ երազ Եթե Մարոն Ինչու է ֆինանսիստն աշխատել կինոյի մասին օրենքի նախագծի վրա Համերգը լավ առիթ էր, որպեսզի վանքի հարակից համայնքների բնակիչներն ու հյուրերը հաղորդակցվեն մաեստրո Չեքիջյանի և նրա ղեկավարած երգչախմբի արվեստի հետ Սերժ Թանկյանը և CNN հեռուստաընկերության նկարահանող խումբը՝ ՆԱՄ-ում «Միչիգանի հայակական եկեղեցու հոգևոր հովվի առաջարկն էր ստեղծել եղեռնի զոհերի հիշատակը հավերժացնող երկ» Մե՞ծ եմ, ասե՛ք, թե՞ փոքրիկ «Ժամանակին տպավորված էի երտասարդների անգրագիտությամբ» Նյու-Ջերիսում հայտնաբերվել է Ռոդենի կերտած Նապոլեոնի կիսանդրին Արևիկը, Աստղիկն ու Լուսիկը Հայերուս թուքը Երբ է կնոջ կյանքն օրհնվում. ինչ է ասում Աստվածաշունչը Քսանհինգ տարվա սերմանված բարեգործության պտուղները Մայրիկի օրորը Մշակույթը մեր ԴՆԹ-ն է. Միխայիլ Պիոտրովսկի Հուսո Առագաստ Փառք ի բարձունս Աստուծոյ Ախր ես ինչպե՜ս վեր կենամ գնամ
website by Sargssyan