USD
EUR
RUB

Իմ անհաս գարունը

Եկո՜ւր. վաղը դուն գուցե՜ թարշամիս,

Եվ գուցե տենդով մը մեռնի հոգիս,
Մի՛ խամրեցըներ հույզը պաշտումիս:

Թո՛ղ որ նայվաքիդ ըմպեմ բոցը ջինջ,
Մոտեցի՜ր, քնքույշ ծաղի՜կը կյանքիս.
Համբույրի մը մեջ մոռնամ ամեն ինչ:

Միսաք Մեծարենց

 

Այնուամենայնիվ կյանքը ցավալիորեն, հիվանդագին, ողբերգական կարճ է։ Կարճ է ու արագ։ Մենք չենք ուզում շտապել, բայց մեզ շտապեցնում են, մենք չենք ցանկանում գնալ, բայց մեզ տանում են։ Տանում են անդարձ, որպեսզի այլևս երբեք չզգանք այն, ինչը ևս մեկ անգամ կցանկանայինք զգալ, ևս մեկ անգամ ապրել։ Ամեն ինչ տրվում է միայն մեկ անգամ, մնացածը զուտ կրկնություն է։ Աղճատված, չստացված կրկնություն։ Այն ինչ ապրում ենք ու զգում, դա միայն մեկ անգամ է:

Մենք սիրում ենք ու թաղվում երջանկության մեջ՝ վայելելով ընտանեկան ջերմությունը։ Աստիճանաբար այդ ջերմությամբ մոտենում ենք աշնանը ու դառնորեն նկատում, որ մեր աշնանը զուգահեռ, բողբոջում է մի նոր գարուն, որտեղ մենք չկանք, այնտեղ մենք տեղ չունենք։ Այդ գարունը մերը չէ, մենք մեր գարունն արդեն ապրել ենք, ապրել միայն մեկ անգամ, միայն մի պահ։

Բայց տե՜ր իմ Աստված, որքա՜ն գեղեցիկ է գարունը, որքա՜ն գրավիչ, որքա՜ն ցանկալի, միաժամանակ անմեղ ու թարմ։ Բայց նա մերը չէ, նա օտար է մեզ։ Մենք մայրամուտն ենք, նա արշալույսը, հետևաբար պետք է իրար նայենք հեռվից, առանց հանդիպելու։

Երբ աշունը ցանկանում է փարվել գարնանը, նրան անվանում են այլասերված ծերուկ, բայց ոչ ոք չի փորձում հասկանալ, որ աշունն ուղղակի կարոտում է գարունը, որն այլևս երբեք իր համար չի լինելու։ Աշունը տենչում է գարնանը, որպեսզի ինքն էլ ծաղկի։ Եվ որքան կուզեինք սկսել կրկին, սկսել ևս մեկ անգամ ու նորից։ Զգալ այն բողբոջը, որը զգացել ենք գարնանը։

Որքան էլ սիրենք մեր աշունը, բայց գոնե մի պահ կրկին զգայինք գարնան շունչը, այն անմեղ ու մանկական գարունը, որը զուրկ է աշնան պաղությունից ու հաշվենկատությունից։ Այո, այո, որպես աշուն մենք սառն ենք ու հաշվենկատ։ Գարնան սերը մաքուր է ու չպահանջկոտ, աշնանը սերը վերածվում է եսասերի ու շահատենչի։ Գարնանն անմնացորդ նվիրվում են, աշնանն ագահորեն վերցնում։ Այնինչ չէ՞ որ մի ժամանակ մենք նույնպես եղել ենք գարուն, եղել ենք խենթ ու սիրուց տառապող։ Գարնան սիրո տառապանքի դառնությունը աշնան հուշերի մեջ քաղցրալի բերկրանք է։

Ես սիրում եմ իմ աշունը, պաշտում եմ իմ աշունը, բայց որքա՜ն կուզեի ևս մեկ անգամ տեղափոխվել գարուն նույն աշնան ակնկալիքով, բայց գոնե մի պահ, գոնե մի ակնթարթ, գոնե ևս մեկ անգամ ապրել այն գարունը, որն էլ երբեք չի լինելու։ Ներկան քո աշունն է ու արդեն օտարացող գարունը, առջևում քո ձմեռն է ու արդեն օտարացած գարունը։ Որքան էլ հոգիդ գարնանային լինի, բայց դա կեղծ է ու արհեստական, որովհետև գարունը երբեք դա չի նկատի։ Գարունը ձգտում է գարնանը, ձգտում բողբոջին ու ծաղկին։ Դու նրա համար չկաս, դու տերևաթափ ես, առավելագույնը տարիների հետ փորձ ձեռք բերած մի կաղնի, որից կարելի է սովորել, խորհուրդներ ու խրատներ հարցնել, օրինակ վերցնել։

Բայց դու իրականում դա չես ուզում։ Դու չես ուզում լինել հարգարժան ուսուցիչ, դու պարզապես ուզում ես ցույց տալ հոգուդ գարունն ու վայելել կյանքը ևս մեկ անգամ, վայելել կրկին ու թեկուզ վերջին անգամ։ Սակայն դու արդեն գինի ես, թունդ գինի, որը կարող է միայն գինովություն պարգևել, բայց անզոր է մաճառի պես հուզել, բորբոքել ու մեկ բաժակից խելքահան անել։ Այնինչ դու նույնպես ժամանակին եղել ես մաճառ, իսկ այժմ վերածվել հնացված գինու, որին այլ բան չի մնում, քան մեկ շնչով պարպվել ու ավարտվել։

Ինչու՞ է կյանքն այսքան անխիղճ ու անհոգի կարճ։ Ինչու՞ ենք մենք ամեն ինչ ապրում միայն մեկ անգամ ու վերջին անգամ։

Այս ողորմելի դրության միակ մխիթարանքը առջևում սպասվող ձմեռն է, որովհետև ձմռանն ամեն ինչ սառույց է ու անշարժ, որովհետև ձմռանը հնարավոր է հիշել միայն սեփական գարունը, բայց օտար գարուններն այլևս անզոր են հուզել։ Ձմռանն օտար գարունների համար դու միայն լինելու ես զառամյալ ծերունի, որին նայելու են հարգանքով ու ակնածանքով, և դու ձմռնանը վայել արցունքակալված աչքերով ու չորացած շուրթերով քո սառն ու անկենդան համբույրը կդնես փթթուն գարնար ճակատին ու ՎԵՐՋ։ Վերջ, որովհետև կյանքը ցավալիորեն, հիվանդագին, ողբերգական կարճ է։ Որովհետև ձմռանը հաջորդում է գարունը, իսկ դու քո գարունն արդեն ապրել ես, ապրել միայն մեկ ու վերջին անգամ։

Կարեն ԿԱՐԱՊԵՏՅԱՆ

Լրահոս
Խելագարի մարգարեությունը Գիտակ ձևանալու փորձ Սևանա լճի ընդերքում կտեղադրվի System of a Down խմբի քանդակը Թուրք գրող․ «հայ-թուրքական հարաբերությունները չպետք է թողնել մի բուռ քաղաքական գործիչների» Հայ ժողովրդի ներկա ու ապագա սպասումները՝ «մեղքերի պարանին» Բիրգյուլ Օղուզ․ «Սուգն անճարության է մատնում, բայց միեւնույն ժամանակ հնարավորություն է» Ամուսնաընտանեկան հարաբերությունների քրիստոնեական մոդելը ներկայացնող մի քանի հիմնահարցեր Թատրոնի ականատեսն այս անգամ էլ օպերային անդրադարձավ «Նկարիչները հայոց բանակին» Տաք ձյուն Ձյունը «Քանի դեռ կռվողներ կան, լուծում միշտ էլ լինելու է»․ Ժիրայր Շալյան Մշակութի նախարարը, առաջին տիկինն ու ԱՄՆ և ՌԴ դեսպանները հաջողություն են մաղթել Տիգրան Մանսուրյանին ու Կոնստանտին Օրբելյանին «Գրեմմի» մրցանակաբաշխությունում Ձյուն Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսն ընդունեց Հունաստանի և Կիպրոսի պատվիրակություններին Մշակույթը պետք է հասանելի դառնա բնակչության բոլոր խավերին․ Սերգեյ Շահվերդյան Փորձում ենք գտնել միջոցներ՝ Ստեփանակերտի պետական թատրոնը վերականգնելու համար Մնջախաղի թատրոնի նորամուտը հետաձգվում է. Ժիրայր Դադասյան Տխուր հեռու Այնտեղ, ուր հատվում են զուգահեռները Մի դատեք, որ Աստծուց չդատվեք Հայ տենորը դարձել է Տեներիֆեում մեր յուրատեսակ դեսպանը Սպենդիարյանի տուն-թանգարանի այցելուներն այսուհետ կարող են «վիրտուալ» նվագախումբ ղեկավարել Աղտոտ մեղքից բազում ախտեր Դու ես միակը Պույ-պույ մկնիկը Արմեն Ամիրյան․ «կինոյի մահանալու մասին լուրերը խիստ չափազանցված են» Կռնատ աղջիկը Ամեն մարդ կյանքում ձգտում է ունենալ երեք կարևոր արժեքներ՝ ՃՇՄԱՐՏՈՒԹՅՈՒՆ, ԲԱՐՈՒԹՅՈՒՆ ԵՎ ԳԵՂԵՑԿՈՒԹՅՈՒՆ Մերոնք ներկայացվել են «Գրեմմիի» Հոգևոր ծառայության դժվարին ոլորաններում դիմացինի ցավին վշտակից և հաջողություններին ուրախակից մանկատան սաներ Երաժշտական դպրոցների վարձերը հնարավոր է թանկանան Ազգային կինոկենտրոնի գեղխորհրդի անդամներին ստիպում են «ստորացուցիչ պարտավորագիր» ստորագրել. մեկնաբանում է Արսեն Բաղդասարյանը Նախ Բարձրյալի, հետո ձեր ներողամտությունն եմ հայցում Մայր Աթոռում տեղի ունեցավ «Լավագույն ուսուցիչ» մրցանակաբաշխությունը Բնապահպանություն Ձյուն-ձյուն Յուրաքանչյուր վախից կարելի է ազատվել Նրա միջոցով «Զվարթնոց» վոկալ քառյակը տուրիզմ է զարգացնում Գեներալը, ներքինին և «Ազգ փրկելը»
website by Sargssyan