USD
EUR
RUB

Բանաստեղծությունը պետք է մի քիչ ծուռմռտիկ լինի` լավը լինելու համար. Լույս է տեսել «Թռչող տունը» բանաստեղծությունների ժողովածուն

Զրույց բանաստեղծ Արթուր Մեսրոպյանի հետ, նրա առաջին՝ «Թռչող տունը» ժողովածուի լույսընծայման առթիվ.

- Արթուր, մի բազմիմաստ հարց, ո՞րն է բանաստեղծի գրելու ժամանակը:

- Հետաքրքիր հարց է, ինքս էլ առաջին անգամ մտածեցի այդ մասին: Երևի գրելու համար լավագույն ժամանակն այն է, երբ չգրելուց ինչ-որ բան կկորցնես: Երբ զգում ես, որ ինչ-որ սիրուն բան կարող ես ստեղծել ու անում ես, դա էլ գրելու ժամանակն է:

- Արդյոք հեշտ է համատեղել Ձեր աշխատանքը՝ թարգմանական ծրագրերի համակարգումն ու գրելու ստեղծագործական ընթացքը:

- Իրականում երևի այդքան էլ հեշտ չէ, քանի որ օրվա մեծ մասն աշխատանքի եմ: Մյուս կողմից բախտս բերել է, քանի որ ես արագ եմ գրում. այսինքն՝ երբ բանաստեղծությունը «գալիս է», ես այն թղթին հանձնելու համար մոտ 25 րոպե եմ ունենում, սա ներքին զգացողությամբ առաջացած ժամանակ է, կամ կհասցնեմ գրել, կամ վերջ՝ կթռնի: Եթե մի բանաստեղծության վրա 20-25 րոպեից ավելի եմ ծախսում, մի տեսակ ջրիկանում է, կախարդանքը, առաջին պահի անսովորությունը, տարօրինակությունը, բնականությունն ու ամենակարևորն` անկեղծությունը կորչում է: Սկսում եմ ավելի հանգիստ մտածել, գրել-ջնջել, հարմար բառեր որոնել ու վերջ, ներվը կորեց, մշուշը կորեց ու գրածդ արդեն ստացվում է չափազանց ճիշտ ու լավը: Ինձ թվում է բանաստեղծությունը պետք է մի քիչ ծուռմռտիկ լինի, մի քիչ վատը, որպեսզի լավը լինի: Մյուս կողմից էլ խիտ գրաֆիկս օգնում է լիքը ինֆորմացիա, զգացողություններ, ապրումներ կուտակել, իսկ առանց դրանց դժվար թե գրեի ինչ-որ բան:

- Ձեր առաջին ժողովածուն ընդգրկում է վերջին շրջանի ստեղծագործությունները: Ի՞նչ եք կանխորոշել Ձեր վաղ շրջանի աշխատանքների համար:

- Վաղ շրջանի գրածներից մի քանիսը տպագրվել են «Ցոլքեր» հանդեսում, բայց մեծ մասը չեն հրատարակվել ու չեմ էլ կարծում, որ կհրատարակեմ: Դրանք,թեպետ, շատ անկեղծ էին, բայց այդ ժամանակ տեխնիկաս այն չէր, չափի ու ռիթմի զգացողություններս դեռ հղկման կարիք ունեին: Կարծում եմ` պարտադիր չէ հրապարակել այն ամենն, ինչ գրում ես: Կան բաներ, որ սևագրային փուլ են, կատարելագործման շրջան, ու դրանք թող մնան այդպես:

- Այս ժողովածուի մեջ և հատկապես «Անտուն, անսիրտ, չհարմարված» շարքում Տունն անշրջանցելի է: Դուք այնտեղ եք գնում (որովհետև ուրիշ տեղ չկա գնալու) մենակ կամ ինչ-որ մեկի հետ, դիմավորում եք ինչ-որ մեկին կամ սպասում եք նրան տանը, անգամ եթե բանալին չկա ու տունն էլ ձերը չէ:
Ի՞նչն է դրդել Ձեզ խոսելու Տան մասին, և ի՞նչ է ձեզ համար նշանակում տունը:

- Այս հարցին ես երևի երկրորդ անգամ եմ պատասխանում. առաջին անգամ հիշում եմ համալսարանում էր` ռուսերենի դասի ժամանակ, երբ հանձնարարվել էր շարադրություն գրել մեր տան մասին: Մանրամասն չեմ հիշում՝ ինչ էի գրել, բայց հիշում եմ, որ դասախոսս, երբ աշխատանքները վերադարձնում էր, ասաց` «ես հասկացա, որ Արթուրը տուն չունի» (ժպտում է- հեղ.):
Տունը, երևի այն տարածքն է, որտեղ դու քեզ զգում ես ինչպես ուրիշ ոչ մի տեղ՝ հարմար, ազատ, հանգիստ: Սովորաբար այն ավազի պես փախչում է մատների արանքից, հաճախ ամենավերջին պահին ձեռքիցդ թռչում, երբ ձեռք ենք մեկնում, որ բռնենք: Ինձ թվում է, ես գնում եմ այն գտնելու ճանապարհով, թեպետ ինքս էլ հաստատապես չգիտեմ:

- Ձեր բանաստեղծություններում դեգերումների վայր հանդիսացող քաղաք կա՝ իր այգիով, շենքերի կտուրներով ու դեպի սարը տանող ճանապարհով: Անշուշտ, Ձեր՛ քաղաքը: Արդյոք կարո՞ղ ենք բնորոշել «Թռչող տունը» ժողովածուն որպես ուրբան գրականության օրինակ:

- Ես շատ եմ սիրում քաղաքային միջավայրը, քաղաքային կյանքը, շատ եմ սիրում Երևանը, սիրում եմ երկար մնալ դրսում, մարդաշատ, աղմկոտ տեղերը, միշտ փորձում եմ գնալ նոր ժամանցի վայրերը, ունեմ սիրած փաբեր, որտեղ դպրոցական տարիներից եմ գնում: Այնպես է ստացվում, ցավոք, որ քաղաքից դուրս քիչ եմ լինում: Հիշում եմ` մի անգամ ինձ բռնեցի այն մտքի վրա, որ ինչ-որ տարածքով անցնելիս, ասացի լավ է, տարածքում այգի էլ կա, ու էդ պահին գիտակցեցի, որ ընդամենը մի հինգ ծառ կար իմ այդ «այգում», բայց գիտեմ, որ քաղաքից դուրս մեկ-երկու օրից ավելի չեմ ձգի: Այս իմաստով իմ գրածն էլ իմ շարունակությունն է և ուրբան միջավայրը անբաժան է իմ գրածներից: Այս ուղղությամբ մի քանի նոր գաղափարներ ունեմ, հուսամ` կունենամ նաև մի քիչ ավելի ժամանակ, որպեսզի դրանք իրագործեմ:

Սկզբնաղբյուր՝ Aysor.am:

Լրահոս
Իսկ ինչու՞ ներել… Շնչե հովիկ Եթե հարցնես Ինչու է եկեղեցին խաչը վստահում աստվածաշնչյան պատվիրաններ խախտողին. հարցազրույց «Կրկնակի հերոս է նա, ով հաղթում է ոչ միայն զենքով, այլև խելքով» Յիրիկյան. Նորն ու նորարարությունը երբեք հեշտ ու արագ չեն ձևավորվում Նախարարի հետ տեղում գնահատվեց Գյումրու Ս․ Ամենափրկիչ եկեղեցու վերականգնան, տարածքի վերակարգման ավարտական փուլի ծրագիրը Ի՞նչ անուններով մկրտել մեր երեխաներին «Առաջին ու հիմնական գույնը ծնվում է գույների քաոսից» Ջիգարխանյանի ընկերը պատմել է դերասանի վիճակի մասին Տղան և օձը «Պետք է լինի կենտրոնացված պետական կազմակերպություն» «На улице Мира». Նորա Գրիգորյանը և Կ. Ստանիսլավսկու անվան ռուսական թատրոնը Սումգայիթի ջարդերի մասին փաստագրական ներկայացում են պատրաստում Սիրում եմ մի փոքր «չարչարել» հանդիսատեսին. Շարլ Ազնավուր Բացվեց Գումբուրդո գյուղի նորակառույց հանրային դպրոցը Սուրբ Սարգիս զորավարի Անվան հետ կապված ՈՒխտատեղիները և սովորույթները Ռուբեն Սևակ․ Հոգիս Լավ զրույցը Իբր Զարդ Հորովել Հայաստանում ԵՄ պատվիրակության ղեկավար․ «Միլիանավոր եվրոնոներ կուղղվեն մշակույթի ոլորտ» «Թաբոր լեռան վրայ» Պյոտր Սվիտալսկի․ «Սարյանը Հայաստանի այցեքարտն է Եվրոպայում» Freedom House. «Ազատությունն աշխարհում-2018». Հայաստանը և Լեռնային Ղարաբաղը «մասամբ ազատ» են, Ադրբեջանը՝ ոչ ազատ Մենք հաճախ կենտրոնանում ենք բաժակի վրա՝ մոռանալով վայելել սուրճի համը Ռուբեն Սևակ․ Դուն Հրաշքն ես Սերժ Սարգսյանը՝ ՀՀ ապագա նախագահի մասին․ «Նա պետք է վայելի հեղինակություն և որ ամենակարևորն է՝ անկողմնակալ մարդ լինի, ով երբեք քաղաքականությամբ չի զբաղվել» Նախագահ Սարգսյանը Հայաստանի ազգային հերոս Հովհաննես Չեքիջյանին հանձնել է Հայրենիքի շքանշանը Հայոց եկեղեցու կացությունը Սովետական իշխանության արշալույսին ՈՒրիշ ձկներ են ջրում Սոս Ջանիբեկյանը, Մաց Լանգբական, Տատյանա Սպիվակովան ու Նաիրա Զաքարյանը՝ Ջիվան Ավետիսյանի «Դրախտի դարպասը» ֆիլմում Քելե, քելե Սարկավագուհիների ավանդույթի վերականգման հարցում պետք է զգույշ լինել. Վահրամ քահանա Մելիքյան Արտերկրում գործող միակ պետական հայկական թատրոնի դերասանները հնրավորություն կունենան հանդիսատեսին ներկայանալ սեփական, վերանորոգված թատրոնի շենքում Էլ իմաստ չունի... Ընտրուեց Գերմանիոյ Հայոց Թեմի համար Առաջնորդական Տեղապահը Երկնագույն լուսացույցը Նախանձի մասին (բարոյախրատական պատում) Դեպի բանակ ճանապարհը անցնում է եկեղեցով Շքեղ հայկական թատրոն Հայաստանի սահմաններից դուրս․ Տիգրան Վիրաբյանի գրառումը
website by Sargssyan