USD
EUR
RUB

Տխուր հեռու

Դու երբեք ինձ մոտիկ չես լինում, և
ես սկսել եմ արդեն սիրել… հեռուն,
իսկ հեռվի մեջ`
անհայտությունը: Հետքերով գնացողը
չի հասնում, նա պարզապես կրկնում է
նախորդ ուղևորներին: Դու նախորդ չունես`
եթե չհաշվենք թռչուններին
երազների:
Ուզո՞ւմ ես` երամի հետ թռիր-արի,
ես քեզ կճանաչեմ իմ սրտի ցավից:

Սպասումների անհունում, ամենախորքում ջրերի
մի մոմածաղիկ է վառվում`
հովանի է նրան աջը Հիսուսի.
քեզ սիրո խոսքեր
ասելուց առաջ
ես միշտ նայում եմ այդ լույսին:

Փա՞կ են ուղիները: Իսկ ինձ
բացում է ինքը` ճամփան, քայլ առ քայլ,

և հեռուն դառնում է
արգելված խնձորի նման գայթակղիչ:

Ես դողու՜մ եմ մոմալույսի խորքում: Եթե ծաղկի
թոշնելը չլիներ, նա չէր լինի ծաղիկ, իսկ
երբ սիրում են ինքնամոռաց (այդպես լինում է
հազար տարին մեկ) ծաղկի ցողունը
ջարդված տեղից
կպչում-բուսնում է, դալարում նորից: Ես չգիտեմ, կարո ՞ղ եմ
լինել այնպիսին, որ դու լինես
ամենալավը: Մեր միջև`
սարեր-ձորեր… Իսկ այնտեղ, ուր
լեռներն են ճեմում, զարմանալի մաքուր ու զարմանալի
զրնգուն է օդը, և թռչունները թեթև են
հաղթահարում այն:
Թռչունները… Նրանք մանրիկ-մանրիկ կտցում-հանում են
իմ նյարդերը, ես
թեթևանում եմ,
դատարկվում եմ այնքան, որ հավքերը դրանից հետո
բույն են հյուսում կրծքավանդակիս մեջ, ճիշտ այնտեղ, ուր
մի ժամանակ երգում էր
սիրտս:

Լռելը դարձել է անհնար, թեպետ մեկ-մեկ իմ
վերարկուի փոխարեն ինձ եմ կախում լռության գամերից`
զգեստների պահարանում, իսկ
վերարկուս գնում, անարգել զբաղեցնում է ինձ հատկացված
աթոռը: Ես երազից,
աստղերից կչքվեի, թե չլինեին աչքերդ:
Թախծոտ հայացք ունի հեռուն:

Ափս պարզում եմ հաճախ` կարող ես այնտեղ
ցանքս անել,
կուզես` հուշերի,
կուզես` անուրջների.
այնպես արագ են աչքերդ ծլում: Աշնանացա՜ն է:

Երեկ ձեռքով կանգնեցրի քո թռչող պատուհանը,
որով դու երբեմն-երբեմն գլուխդ հանում,
ձեռքով էիր անում ինձ: Ես անցյալ-կորուսյալ
քարեր եմ հավաքում, օրեր եմ հավաքում, հավաքում եմ ձեղուններ,
ու դռներ… Որտե ՞ղ եմ վաղը ապրելու,
եթե կորցնեմ հանգրվանս
վերջին`
հույսը հանդիպման: Հիշո ՞ւմ ես, միշտ ասում էիր,
թե մենք միասին բնակվելու ենք ինչ – որ մի անհայտ
ծաղկի կոկոնում, իսկ
ծաղիկը հեռվում է, հեռուն էլ հեռու է, յոթ ծովերի խորքում:

Ես իմ օրերի վազքում ինքս ինձ մրցակցում եմ,
և երբ, ի վերջո, հատում եմ եզրագիծը սահմանված,
տեսնում եմ, որ
իմ ստվերն ինձանից հետ է մնացել` ուղիղ… մեկ դարով,
այսինքն` այնքան, որքան դու հիմա հեռու ես ինձանից, և
ավելի ես հեռանում, քան տարածությունն է իմ ու քո միջև:

Ես իմ հեռուն նվիրում եմ բանաստեղծությանը, որ ապրում է կոկոնից դուրս:

Վարդան ՀԱԿՈԲՅԱՆ

Վարդան (Սլավիկ) Սարգսի Հակոբյան- ծնվել է 1948թ․ մայիսի 21-ին,  (ԼՂՀ Հադրութի շրջան՝ գյուղ Արփագյադուկ)։ Հայ բանաստեղծ, դրամատուրգ, բանասիրական գիտությունների դոկտոր (1998), պրոֆեսոր։ ՀՀ մշակույթի վաստակավոր գործիչ (2005)։ ԼՂՀ պետական օրհներգի հեղինակն է։

1969 թ. ավարտել է Բաքվի մանկավարժական ինստիտուտը։ 1969-1983 թթ. աշխատել է Ստեփանակերտի «Սովետական Ղարաբաղ» օրաթերթում, 1976-1983 թթ.՝ գլխավոր խմբագրի տեղակալ։ 1983-1991 թթ.՝ գրողների միության Լեռնային Ղարաբաղի մարզային բաժանմունքի պատասխանատու քարտուղար, 1991 թ.՝ ԼՂՀ գրողների միության նախագահ, միաժամանակ՝ միության պաշտոնաթերթ «Եղիցի լույսի» գլխավոր խմբագիր։ 1982 թվականից Հայաստանի Գրողների միության անդամ է։

Վարդան անունը կնքել է Հովհաննես Շիրազը։

Ստեփանակերտի Վահրամ Փափազյանի անվան հայկական դրամատիկական թատրոնը և Հայաստանի պետական և ժողովրդական թատրոնները բեմադրել են Հակոբյանի «Հայելիներ» (1979) և «Քո սերը քո տունն է» (1981) «Ես հրաժարվում եմ ինձանից», «Արցախյան բալլադ» պիեսները։

Հակոբյանի քնարական բանաստեղծությունների («Մեղեդիներ», 1969, «Շանթահար կաղնին», 1974, «Մայրանում է լույսը», 1975, «Անմարելի-անմեկնելի», 1981, «Վաղվա աչքերով», 1987, «Արցախա ծուխ», 1989, «Ամարասի զանգերը», 1989 և այլ ժողովածուներ) հիմնական թեման ժամանակակից մարդու խոհերն են, կարոտի, սիրո ապրումները։

Հակոբյանը հիմնադրել և խմբագրել է «Արցախ» (1989) երկամսյա և «Պըլը-Պուղի» (1991) երգիծական հանդեսները։ 

Ստեղծագործությունները տպագրվել են ռուսերեն, ուկրաիներեն, վրացերեն, անգլերեն և այլ լեզուներով

Լրահոս
Իսկ ինչու՞ ներել… Շնչե հովիկ Եթե հարցնես Ինչու է եկեղեցին խաչը վստահում աստվածաշնչյան պատվիրաններ խախտողին. հարցազրույց «Կրկնակի հերոս է նա, ով հաղթում է ոչ միայն զենքով, այլև խելքով» Յիրիկյան. Նորն ու նորարարությունը երբեք հեշտ ու արագ չեն ձևավորվում Նախարարի հետ տեղում գնահատվեց Գյումրու Ս․ Ամենափրկիչ եկեղեցու վերականգնան, տարածքի վերակարգման ավարտական փուլի ծրագիրը Ի՞նչ անուններով մկրտել մեր երեխաներին «Առաջին ու հիմնական գույնը ծնվում է գույների քաոսից» Ջիգարխանյանի ընկերը պատմել է դերասանի վիճակի մասին Տղան և օձը «Պետք է լինի կենտրոնացված պետական կազմակերպություն» «На улице Мира». Նորա Գրիգորյանը և Կ. Ստանիսլավսկու անվան ռուսական թատրոնը Սումգայիթի ջարդերի մասին փաստագրական ներկայացում են պատրաստում Սիրում եմ մի փոքր «չարչարել» հանդիսատեսին. Շարլ Ազնավուր Բացվեց Գումբուրդո գյուղի նորակառույց հանրային դպրոցը Սուրբ Սարգիս զորավարի Անվան հետ կապված ՈՒխտատեղիները և սովորույթները Ռուբեն Սևակ․ Հոգիս Լավ զրույցը Իբր Զարդ Հորովել Հայաստանում ԵՄ պատվիրակության ղեկավար․ «Միլիանավոր եվրոնոներ կուղղվեն մշակույթի ոլորտ» «Թաբոր լեռան վրայ» Պյոտր Սվիտալսկի․ «Սարյանը Հայաստանի այցեքարտն է Եվրոպայում» Freedom House. «Ազատությունն աշխարհում-2018». Հայաստանը և Լեռնային Ղարաբաղը «մասամբ ազատ» են, Ադրբեջանը՝ ոչ ազատ Մենք հաճախ կենտրոնանում ենք բաժակի վրա՝ մոռանալով վայելել սուրճի համը Ռուբեն Սևակ․ Դուն Հրաշքն ես Սերժ Սարգսյանը՝ ՀՀ ապագա նախագահի մասին․ «Նա պետք է վայելի հեղինակություն և որ ամենակարևորն է՝ անկողմնակալ մարդ լինի, ով երբեք քաղաքականությամբ չի զբաղվել» Նախագահ Սարգսյանը Հայաստանի ազգային հերոս Հովհաննես Չեքիջյանին հանձնել է Հայրենիքի շքանշանը Հայոց եկեղեցու կացությունը Սովետական իշխանության արշալույսին ՈՒրիշ ձկներ են ջրում Սոս Ջանիբեկյանը, Մաց Լանգբական, Տատյանա Սպիվակովան ու Նաիրա Զաքարյանը՝ Ջիվան Ավետիսյանի «Դրախտի դարպասը» ֆիլմում Քելե, քելե Սարկավագուհիների ավանդույթի վերականգման հարցում պետք է զգույշ լինել. Վահրամ քահանա Մելիքյան Արտերկրում գործող միակ պետական հայկական թատրոնի դերասանները հնրավորություն կունենան հանդիսատեսին ներկայանալ սեփական, վերանորոգված թատրոնի շենքում Էլ իմաստ չունի... Ընտրուեց Գերմանիոյ Հայոց Թեմի համար Առաջնորդական Տեղապահը Երկնագույն լուսացույցը Նախանձի մասին (բարոյախրատական պատում) Դեպի բանակ ճանապարհը անցնում է եկեղեցով Շքեղ հայկական թատրոն Հայաստանի սահմաններից դուրս․ Տիգրան Վիրաբյանի գրառումը
website by Sargssyan