USD
EUR
RUB

Մի քանի տարի առաջ սրտի հետ կապված խնդիրներ ունեի, բայց ինձ կյանք պարգևեցին. Ռուբեն Մաթևոսյանը՝ ծննդյան 2 օրերի և հաղթահարած դժվարությունների մասին

 
 

ՀԽՍՀ Ժողովրդական արտիստ Ռուբեն Մաթևոսյանն այսօր նշում է ծննդյան տարեդարձը: Aysor.am-ի հետ զրույցում հոբելյարը խոստովանեց՝ երկու ծննդյան օր ունի՝ 1941 թվականի դեկտեմբերի 12 և 1942 թվականի հունվարի 12: Առաջինն իր իրական ծննդյան օրն է, երկրորդն՝ իր ընտրությունը:

«Ես ծնվել եմ դեկտեմբերի 12-ին՝ Երևանում, բայց անձնագրումս ամրագրված է՝ հունվարի 12, Սպիտակ: Իմ ցանկությամբ հորս ծննդյան օրն ու ծննդավայրն եմ վերցրել, արդյունքում էլ՝ մեկ ամսով փոքրացել եմ: Ես երջանիկ եմ, որ 2 ծննդյան օր ունեմ: Ավելին՝ գտնում եմ, որ մարդն ամեն օր պետք է արթնանա այն գիտակցումով, որ հենց այդ օրն իր ծննդյան օրն է, որն Աստված իրեն է շնորհել: Ինձ համար ծննդյան օր է նաև սեպտեմբերի 1-ը, քանի որ 1961 թվականի այդ օրվանից մինչ այսօր աշխատում եմ Հայաստանի Հանրային ռադիոյում», - նշեց ժողովրդական երգի վարպետը:

Թեև դեկտեմբերի 12-ին երգիչն արդեն նշել է ծննդյան տարեդարձը, սակայն այսօր էլ բազմաթիվ շնորհավորական զանգեր է ստացել:

«Ավելի մեծ գնահատական, քան այն, որ մարդիկ հիշում ու քեզ հիշեցնում են քո ծննդյան օրը, չկա: Իմ հարազատները, ընտանիքի անդամներն ու մտերիմ ընկերներն ինձ հենց դեկտեմբերի 12-ին էլ շնորհավորում են: Կողքիս են լինում 3 զավակներս ու 5 թոռնիկներս, դրանից առավել մեծ ջերմություն աշխարհում չկա: Նրանք իմ գիտակցությունն են, իմ կյանքի նպատակը: Փոքրիկը թղթի վրա ինչ-որ փոքրիկ բան է նկարում ու այնպիսի գոհունակությամբ ու ջերմությամբ է ինձ նվիրում, որ քիչ է մնում երջանկությունից արտասվեմ: Ես փոքր-ինչ ռոմանտիկ եմ, առանց որի, երևի թե արվեստագետը գոյության չի ունենա», - ժպիտով նկատեց նա:

Ժողովրդական արտիստն ընդգծեց՝ իրեն զերծ է պահում վատ սովորույթներից, երբեք չի կոպտում մարդկանց.

«Համենայնդեպս, ես իմ ծնունդով միայն օգուտ, մնայուն երգ բերեցի, որն այսօր յուրաքանչյուր հայի ականջին է: Ամեն մեկը 56 տարիների ընթացքում երևի թե մի 100 անգամ լսած կլինի ինձ: Չեմ սիրում մեծամտանալ, բայց կողքից ինձ նայելուց չեմ հրաժարվում: Կոչումը կրում եմ ոչ թե նրա համար, որ հպարտանամ, այլ, որ այն առավել արժևորեմ: Որքան էլ մարդը համեստ լինի, միևնույն է, պետք է ինքն իրեն լավ ճանաչի ու իր արածն արժևորի»:

Ավելացող թվերը ժողովրդական երգի վարպետին երբեք չեն վախեցնում: Ասում է՝ հիմա էլ նույն ձևի է տեսնում, լսում ու աշխատում, ինչպես 10 տարի առաջ: Միակ բանը, որ փոխվել է, պատասխանատվության առավել մեծ չափաբաժինն է.

«Մարդը ծնվել է ապրելու համար, իսկ թե երբ կանէանա, ոչ ոք չգիտի: Ես շարունակելու եմ զինվորագրված մնալ իմ գործին, աշխատանքին: Ես շատ ուշադիր եմ ոչ միայն իմ առողջության ու ընտանիքիս բարեկեցությանը, այլ նաև միշտ պատրաստ եմ պահապան լինելու հայ երգին»:

76 տարիների ընթացքում կորուստներ էլ են եղել, ցավոք, մարդկային կորուստներ: Բայց դժվարությունները փորձել է հաղթահարել:

«Իմ կորուստներն իմ ընկերների բացակայությունն են, որոնք փորձել եմ հաղթահարել: Նրանք չկան, բայց նրանց գործը մնայուն է, շարունակվում է: Մի քանի տարի առաջ սրտի հետ կապված խնդիրներ ունեի, բայց ինձ կյանք պարգևեցին: Ես բոլորովին չեմ ընկճվել անգամ այդ օրերին: Այն մարդկանցից չեմ, ովքեր անընդհատ բողոքում են, տխրում: Եթե այդ ժպիտը, ներքին հպարտությունը, նվիրվածությունն ու գիտակցությունը չլինի, երբեք չի կերտվի նոր ստեղծագործություն: Քեզ համար միայն սևը գոյություն կունենա, իսկ դա գույն չի, մթություն է: Ես պայծառություն, արև եմ սիրում: Երբ եղանակը մի փոքր մռայլ է լինում, տան բոլոր լույսերը վառում եմ, որ չզգամ այդ մռայլությունը», - նշեց մեր զրուցակիցը:

Aysor.am-ի հետ զրույցում նախորդ տարի Ռ. Մաթևոսյանը խոստովանել էր՝ թեև նյութական նվերների հետ մեծ սեր չունի, սակայն կցանկանար մի փոքրիկ անկյուն, տուն ունենալ, որտեղ կկարողանար բնակվել կնոջ և որդու հետ: Հոբելյարի երազանքն իրականացավ աշնանը. Էրեբունի-Երևանի 2799-րդ տարեդարձի առթիվ Երևանի ավագանին նրան երկու սենյականոց բնակարան հատկացրեց:

«Նախորդ տարին ինձ համար նշանավորվեց նաև 600 էջանոց մի գրքով, որտեղ իմ մասին բավական տեղեկություններ կան: Այն ներկայացնում է ոչ միայն իմ անցած ուղին, այլև՝ իմ մտքերն ու նաև ինձ ուղղված գնահատականները՝ ժամանակի մեծերի կողմից: Բնակարանն էլ, իհարկե, ինձ համար կարևոր էր, թեկուզ զավակներիցս մեկն իմ կողքին լինի, բայց այն անկյունը, որտեղ ես ապրում եմ, հանգիստ կլինի: Մենք մեծ ընտանիք էինք», - շեշտեց երգիչը:

Նրա ցանկությունն այլևս մեկն է՝ Աստված շարունակի իրեն նայել այն նույն բարի աչքով, որով մինչ այսօր է նայել, որպեսզի կարողանա մշտապես նվիրվել հայ երգ ու երաժշտությանը:

«Ուզում եմ՝ առողջ լինենք բոլորս՝ ես, զավակներս, հանդիսատեսը, մեր միտքը: Թող Հայաստան աշխարհը լավ ու խաղաղ ապրի, մեր զինվորներն այսուհետ սահմանին կանգնեն ոչ թե մեզ պաշտպանելու համար, այլ դեմքով՝ մեզ, խաղաղությամբ նայելով, թե ինչ հրաշալի երկիր ունեն: Ապրեն իրենք, որ կարողանում են խաղաղության մեջ պահել մեզ», - Aysor.am-ի հետ զրույցը եզրափակեց Ռուբեն Մաթևոսյանը:

Հեղինակ՝ Նելլի Մարգարյան

Լրահոս
Նախագահ Արմեն Սարգսյանն այցելել է հացադուլ հայտարարած կինոռեժիսորին Հայաստան Երբեք չմեռնես. Հովհաննես Գրիգորյան. մաս 1-ին Համերգային երեկո՝ նվիրված Հայկանուշ Դանիելյանին «Ինքներդ վրեժխնդիր մի՛ եղեք» Շերլոք Հոլմսի մասին պատմող բոլոր ստեղծագործությունները բնագրից առաջին անգամ թարգմանվել են հայերեն Հանձնվել է այլընտրանքային Նոբելյան մրցանակը Քամիները բոլոր․․․Ռազմիկ Դավոյան Մոցարտի «Ռեքվիեմ»-ը ներկայացվեց Գյումրու Սև բերդում Երաժշտությունն ամոքիչ ուժ ունի. Սերգեյ Սմբատյան Մոր աղոթքներն յուր երեխաների համար «Անվանի լուսանկարիչների մեծ մասը մասնագիտական կրթություն չունի» Մարդկային բարդ ու խճճված փոխհարաբերություններ՝ Էդգար Բաղդասարյանի «Էրկեն կիշեր» ֆիլմում Օրոր Մայր Հայաստանին Տաթևիկ Սազանդարյան․ Իմ Երևան Մի հացադուլի պատմություն Արարատ Սարգսյան. «Գյումրիում սիրելի անկյուններ կան, որտեղ սիրտդ ավելի արագ է խփում» Նոր նշանակումներ Եվրոպայում կանվանեն տարվա լավագույն ֆիլմը Հոգեհանգստյան արարողություն՝ 1988թ. երկրաշարժի զոհերի հիշատակին Այսօր 1988-ի երկրաշարժի 30-րդ տարելիցն է Գեղարդի վանքին տրամադրվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի ուժեղացված պաշտպանության կարգավիճակ Վարդապետների մասին Գալյա Նովենց Մեկնարկեց սոցիալական նոր ծրագիր 1988 թ. երկրաշարժի 30-րդ տարելիցի առիթով Եղիշե Չարենց․ Նավզիկե Կհնչեն Ալեքսեյ Շորի ստեղծագործությունները Առնո Բաբաջանյանի կյանքում «բարի քեռին» Արամ Խաչատրյանն էր, իսկ ուսանող-դաշնակահարի դեպքում՝ Երեւանի կոնսերվատորիան Ջուզեպե Վերդիի հանրահայտ «Ռեքվիեմը» կրկին հայաստանյան բեմում է Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսն իր օրհնությունը բաշխեց նորընծա վարդապետներին Կկատարվի հոգեհանգստյան արարողություն ի հիշատակ 1988 թ. երկրաշարժի զոհերի Ռուբեն Սևակ․ Երթալ․․․ Ռենտգենը՝ որպես արվեստ Ով է դառնալու թանգարանի ղեկավար՝ կրկին ոչ թումանյանագե՞տ Արթնություն և սթափություն Ձմեռային հեքիաթ»՝ Երևանի պատմության թանգարանում Ճշմարտության նահատակը «Սերն ու հավատարմությունը բացատրություն չունեն» Սպիտակի երկրաշարժի 30-րդ տարելիցին նվիրված միջոցառումներ՝ Գյումրիում, Վանաձորում և Սպիտակում Փակիր աչքերդ չերևաս
website by Sargssyan