USD
EUR
RUB

Սիրում եմ մի փոքր «չարչարել» հանդիսատեսին. Շարլ Ազնավուր

 
 

Նա Փարիզի Հաղթական կամարի հարևանությամբ գտնվող մի շքեղ հյուրանոցում է իջևանել: Հայազգի շանսոնյեն՝ Շարլ Ազնավուրն իր մոխրագույն կոստյումով փխրուն է թվում: Բոլորի համար լինելով կենսուրախ ու զվարճալի, ծանրակշիռ ու հուզառատ, Ազնավուրը գուցե հուշարձան է, սակայն ամենից առաջ՝ նա մարդ է: Ladepeche.fr կայքը ներկայացնում է հարցազրույց մեծանուն արտիստի հետ:

- Դուք սիրում եք կատակել բեմում…

- Ես անեկդոտներ չեմ պատմում, իմ կյանքից եմ խոսում: Լավ ապրելու համար մարդուն հումոր է պետք: Մի հրաժարվեք մանկության բառապաշարից և հայացքներից: Դուք պետք է ամեն բացվող օր աշխարհը նորովի բացահայտեք՝ մանկան աչքերով:

- Ինչու՞ որոշեցիք նորից շրջագայել:

- Ես երբեք կանգ չեմ առնում, որովհետև երջանիկ եմ բեմում և դեռ չեմ հոգնել շրջագայելուց: Երգն իմ աշխատանքն է, և այն ինձ դուր է գալիս: Ինձ դուր է գալիս իմ լսարանը, աշխատանքը, ինքնարտահայտումը: Աշխատանքն իմ ամենամեծ հաճույքն է:

- Դուք Ձեզ հաճախ եք կոչում արհեստավոր:

- Դա այն է, ինչ կա: Իմ տեքստերը գրված են միլիմետրերով: Մենք չենք կարող փոխել, օրինակ, ստորակետը: Չի կարելի ունենալ ֆրանսերենի նման հրաշալի գործիք և դրանով ինչ-որ հիանալի բան չստեղծել:

- Ինչպե՞ս դիմացաք Ջոնի Հոլիդեյի մահվան լուրին:

- Ես շատ տանջվեցի: Ես սգացել եմ հայկական ձևով. 40 օրվա ընթացքում մի շարք կանոններ եմ պահել, ինչպես, օրինակ, ալկոհոլից հրաժարվելը: Բայց իրականում ես քիչ եմ տեսել՝ ինչ կատարվեց նրա մահվան շուրջ՝ այն մարդկանց հետ, ովքեր պնդում էին, որ նրա լավագույն ընկերներն են:

- Ո՞ր տարիքում զգացիք, որ երգիչ եք դառնալու:

- Երգն իմ կյանք է մտել մորս հետ: Նա ֆրանսերեն հազիվ էր խոսում, բայց երգում էր կոմպոզիտոր Ռեյնալդո Հանի հեղինակած «Ծովից երկու քայլ այն կողմ» երգը:

- Դուք Ձեր կարիերան շատ վաղ եք սկսել՝ 9 տարեկանում:

- Այդ տարիքում ես չէի երգում, ես խաղում էի կատակերգություններում: Առաջին անգամ ես հայերեն բանաստեղծություն արտասանեցի և ծափերից հաճույք ստացա: Ես գիտեի փարիզյան երեք թե չորս թատրոնների ցուցապաստառները, մի անգամ ինձ առաջարկեցին օպերետում խաղալ: Ես պետք է երգեի, պարեի և կոմեդիա խաղայի: Ինձ տրվել էր մի հատված, որից ամաչում էի. ես ստիպված էի հագնել բալետի պարուհու զգեստ: Դա արվում էր՝ գումար խնայելու համար: Շոուի պրոդյուսերը այդքան ժլատ էր:

- Դուք հիշու՞մ եք Ձեր առաջին համերգը:

- Ես նյարդայնանում էի, բայց այլևս այդպես չի լինում:

- Ի՞նչ եք զգում հանդիսատեսի առաջ:

- Ինձ դուր է գալիս մի փոքր «չարչարել» նրան: Հանդիսատեսը վատ սովորություն ունի. ցանկանում է լսել միայն այն երգերը, որոնք գիտե: Եթե մենք հետևենք այդ ցանկությանը, նոր երգեր չենք գրի: Ես նրանց դրդում եմ լսել, քանի որ նորություններ եմ ներկայացնում, ինչպիսիք չեն եղել այն ժամանակ, երբ նոր էի սկսում: Ես հանդիսատեսին վերադարձնում եմ այն բանին, ինչից նրանք ցանկանում են փախչել:

- Այդուհանդերձ, Ձեր շատ «սև» երգեր հաջողություն են վայելում:

- Ինձ երգի բիզնեսը չի հետաքրքրում: Ես կցանկանայի, որ իմ երգերը հայտնի լինեն, այդ բառն ինձ դուր է գալիս, սակայն հայտնի լինեն այն առումով, որ վերաբերում են մարդկանց: Ես հաջողության հասնելու համար չեմ ստեղծագործում: Ես գնում եմ այնտեղ, ուր ցանկանում եմ, և երբեք չեմ փոխել իմ այս սկզբունքը: Հանդիսատեսը շուտ զգաց, որ այդպես է, իմ երգերից մի քանիսի ռադիոհեռարձակումն արգելված էր:

- Դուք Ձեր աշխատանքով լավ եք ապրել:

- Ես փողի նկատմամբ անտարբեր եմ: Ես չգիտեմ՝ որքան գումար ունեմ: Ես ուրախ եմ, որ երգն ինձ լավ է կերակրում, սակայն դա ուրիշ պատմություն է:

- Դուք հպարտանու՞մ եք նրանով, որ Ֆրանսիայի խորհրդանիշն եք:

- Այո, ինձ դուր է գալիս, երբ ինձ ասում են. «Ես ֆրանսերեն եմ սովորել, որ հասկանամ Ձեր երգերը»:

- Երգից բացի ի՞նչ նախասիրություններ ունեք:

- Ինձ դուր է գալիս լուսանկարչությունը՝ բոլոր առումներով: Ինձ հետաքրքրում են հուշարձանները, բացիկները, ես դրանք գնում եմ: Ես նախընտրում եմ տեսնել փողոցային տեսարաններ, երեխաների: Երբ ես գրում եմ՝ լուսանկարում եմ: Իմ մյուս կիրքն էլ շարժումն է:

Սկզբնաղբյուր՝ Panorama.am:

Լրահոս
Աշոտ Ալեքսանյան․ Փորձեր և փորձություններ «Արարող ձեռքերը»՝ Գեւորգյան հոգեւոր ճեմարանում 1920-ականների գերմանական կինոն՝ Երևանում Հովհաննես Թումանյան․ Սպասում Մարդիկ բարի են գիտակցաբար Կոնստանտին Օրբելյան․ «Ծրագրերը շատ են, ակնկալում ենք աջակցություն թե՛ մասնավոր հատվածից, և թե՛ մեր պետությունից» «Հայկական մշակույթի շաբաթ»՝ Կիևում «Հայ ժողովրդական հեքիաթներ» ժողովածուն ներկայացվել է ընթերցողներին Վահան Տերյան․ Բանաստեղծությունների հավաքածու Վահան Տերյան․ Սին խոսքերի մեջ «Մաշան և արջը» մուլտֆիլմը հայտնվել է Գինեսի ռեկորդների գրքում Ռիո դե Ժանեյրոն հռչակվել է 2020թ. ճարտարապետության համաշխարհային մայրաքաղաք Լևոն Խեչոյան․ Շաբաթ, կիրակի Ռազմիկ Դավոյան․ Քամիները բոլոր Հայրենասիրական բանաստեղծություններ Դեյվիդ Բոուին՝ 20-րդ դարի մեծագույն էստրադային արտիստ Մկրտիչ Պեշիկթաշլյան. Բանաստեղծություններ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսն ընդունեց Հայաստանում ՄԱԿ-ի մշտական համակարգողին Տարցին թագաւորի կուսանք Պահանջում են կենտրոնացնել կինոյին տրվող պետական միջոցները այդ կառույցում. բաց նամակ «Ես չկարողացա աշխատել մարդկանց հետ, որոնք փող են տալիս ու քեզնից հիմարություններ են պահանջում» Բոլորն անխտիր ներքաշված են մի մեծ կեղծիքի մեջ Եղել են դագաղ բռնող, Ա տղամարդ, Բ տղամարդ, Ճ կին «Կինն Աստծու էակ է» Հրեշտակային Ռեժիսորը` նախարարության եւ թատրոնի փոխհարաբերության մասին. «Մամա ջան, գուցե ինձ կերակրեի՞ր» Հենրիկ Էդոյան․ Բանաստեղծությունների հավաքածու Պարանոյա Հայկական արվեստն անպայման պետք է ներկայացված լինի այստեղ. Արմեն Սարգսյան Մարդ չի կարող սուրբ լինի իր խոհանոցի մեջ... «Մեր ջահելության ռաբիսն անգամ չես համեմատի այսօրվա էժանագին երաժշտության հետ» Մեկնարկում են Սիլվա Կապուտիկյանի ծննդյան 100-ամյակին նվիրված միջոցառումները Գյումրու բաց երկնքի տակ գտնվող հուշարձանների պահպանության համար ոչ մի աշխատանք չի արվել. Վ. Ղուկասյան ՀՀ վարչապետի որոշմամբ ստեղծվել է Ռաֆայել Ջրբաշյանի հուղարկավորության կազմակերպման հանձնաժողով Եզերքը Աիդ Անի Ամսեյան. Բանաստեղծություններ Անհրաժեշտ է Երեւանի կոնսերվատորիայում էլ բացել էլեկտրոնային ակադեմիական երաժշտության դասարան Եղիսե մարգարե Կյանքից հեռացել է ՀՀ ժողովրդական արտիստ, բեմադրիչ Ռաֆայել Ջրբաշյանը Երևանի պաստառային արվեստի պատմությունը՝ ցուցահանդեսում
website by Sargssyan