USD
EUR
RUB

Մուսան, որ կոտրել էր ոտքը

 
 

Թեյը մի բաժակից մյուսն էր լցնում, որ սառեցներ, երբ դռան հանկարծակի թակոց լսեց:

Վախից գցեց բաժակներն ու թեյի տաքությունը գոլորշիացավ օդում: Ոչ ոքի չէր սպասում: Նախաճաշը միայն իր համար էր. բաժակները երկուսն էին, թեյը՝ մեկը:

Շտապեց դեպի դուռն ու, տարօրինակ ձայներ լսելու ակնկալիքով, ականջը մոտեցրեց դռանը: Ոչ մի արտասովոր բան: Նույնիսկ չհարցրեց՝ ով է. հետաքրքրասիրությունն անզոր էր վախի դեմ: Պարզապես բանալին պտտեց կողպեքի մեջ ու վերադարձավ սեղանի մոտ, բայց արդեն ուշ էր. այլեւս մենակ չէր սենյակում: Փակ դուռը բաց պատուհան ուներ:

Վախը դարձավ զարմանք, զարմանքը՝ անտարբերություն, իսկ հետո համակերպվածություն: Ի՞նքն էր մուսայի ետեւից քայլում, թե՞ մուսան իր՝ մի պահ հասկանալի չէր: Չափեցին սենյակի լայնությունն ու երկարությունը, զգույշ անցան գրապահարանի փոշաշատ դարակների կողքով, շրջանցեցին կոտրված աթոռն ու մի պահ կանգ առան:

-Վերջապես կլսե՞ս ինձ:

-Փաստորեն մուսաները բացի ներշնչելուց նաեւ խոսում են:

-Այն էլ մի քանի լեզվով:

-Իսկ կարո՞ղ ես լռել որեւէ լեզվով:

-Վատ միտք չէր, հիմա գրի կառնեմ: Ես իսկապես շատ ունեմ քո կարիքը:

-Ի՞նչ ես ուզում ինձանից:

-Ուզում եմ՝ օգնես:

-Օգնել մուսայի՞ն:

-Չե՞ս տեսել անօգնական մուսա:

-Ես ընդհանրապես մուսա չէի տեսել:

-Դե ճիշտ է, մենք անիրական ենք, մենք չենք երեւում, մենք ոչինչ չենք անում: Բոլորին թվում է՝ ամեն ինչ առանց մեզ են անում, իսկ «մուսա» բառն ընդամենն օգտագործվում է մտքի թռիչքն ավելի գեղարվեստական նկարագրելու համար:

«Արթնացի ́ր, արթնացի ́ր». ինքն իրեն արթնացնելու փորձերն անօգուտ համարելով, որոշեց նստել կոտրված աթոռին այնքան, մինչեւ զարթուցիչը կհասնի օգնության:

-Հիմա էլ մտքե՞րդ սկսեմ կարդալ, որ հավատաս գոյությանս: Անօգուտ է, իրականությունից այդքան հեշտ չես արթնանա: Ինձ էլ թեյ կտա՞ս:

-Թ՞եյ: Թեյը ոչ թե խմելու, այլ կողքին դնելու համար է՝ նման մխիթարանքի, որ շատ տաք է դիպչելու համար, իսկ սառչելուց հետո խմելն ուղղակի անիմաստ է:

-Ես գիտեի, որ ճիշտ մարդու մոտ եմ եկել: Կօգնե՞ս պատմվածք գրեմ:

-Ես գրող չեմ ու օգնել, ցավում եմ, չեմ կարող:

-Իսկ քեզ թվում է՝ ես երաժի՞շտ եմ, երբ աշխատանքային ժամերին հարկ եղած դեպքում նաեւ երգիչներին ու երաժիշտներին եմ այցելում:

-Լավ, ինչի՞ մասին ես ուզում գրել:
-Սիրահարվել եմ մի մուսայի, որը կոտրել է ոտքը…

«Զարթուցի՜չ»։

… Պատահական չէ, որ քեզ մոտ եմ եկել՝ ոտքը հենց այս սենյակում էլ կոտրել է: Դե կարող էի ասել, որ դու ես մեղավոր, բայց հասկանում եմ, որ չես էլ գիտակցել՝ ինչ է կատարվել…

«Մի՛ լռիր, խնդրում եմ»:

…իրականում դու ընդամենը ցանկանում էիր նամակ գրել սիրելիիդ ու չգիտեիր՝ ինչպես սկսեիր: Երեք օր շարունակ տանջվում էիր, բայց ոչինչ չէր ստացվում: Բաց էիր թողնում դատարկ տողեր ու միայն վերջում գրում «Սիրով քո…»: Չորրորդ օրն արդեն ստիպված էի գալ՝ առաքելությունս կատարելու, բայց դե, ինչպես քիչ առաջ խոստովանեցի, գրել չգիտեմ: Չէի ուզում խայտառակ լինել: Անձրեւի տակ մի քանի ժամ ոտաբոբիկ քայլեցի ու հիվանդացա: Արձակուրդի հնարավորություն չունեի, բայց մեկօրյա հանգիստ ստացա: Իմ փոխարեն քեզ մոտ նա եկավ, դե ինչպե՞ս ասեմ, նա, ում հիմա սիրահարված եմ: Փաստորեն, գրելը նրա մոտ էլ լավ չէր ստացվում: Մի քանի ժամ քո սենյակում անօգուտ քայլելուց հետո հիշեց, որ գրապահարանի վերեւում մի ինչ-որ հետաքրքիր գիրք պետք է լինի, որն իր նախամուսաներն էին թողել ու կարող էր այն վերցնել՝ քեզ համար մտքեր դուրս գրելու համար: Մի քանի անգամ ապարդյուն ցատկելուց հետո մոտեցրեց աթոռն ու կանգնեց…

«Մի՞թե մոռացել եմ զարթուցիչս լարել»:

… դե դու այդ պահին հո չգիտեի՞ր, որ նա այնտեղ է: Չզգուշացրիր, որ աթոռի ոտքն ամուր չէ, եւ նա հանգիստ կանգնեց դրա վրա: Նորից չհասավ գրքին: Արդեն աթոռին ցատկելու եւս մի քանի փորձ ու հայտնվեց գետնին: Հասկացավ, որ դժվարանում է կանգնել ու որ ոտքը ցավում է:

-Ու իմ նամակն այդպես էլ չավարտեցի:

-Որովհետեւ ես հիվանդ էի, նա ոտքն էր կոտրել, իսկ մյուսներն այդ գրողի տարած գրողների մոտ էին: Լավ, գոնե սուրճ կյուրասիրե՞ս:

-Սպասի՛ր,սուրճ չունեմ, պետք է խանութ գնամ:

Փոխեց կոշիկներն ու դուրս վազեց: Որոշոց գնալ թաղամասի խանութներից ամենահեռուն՝ մտածելու ժամանակ ունենալու համար: Փողոցների անսպասելի դատարկությունը զարմացրեց նրան: Կարծես՝ վերացել էին նաեւ փողոցի կատուները: Երբ հասավ խանութին, նկատեց, որ ներսում լույսեր են վառվում, բայց խանութը փակ է: Նորից հավաքեց ցրված մտքերն ու նույն ճանապարհով շտապեց տուն:

Դուռը փակ էր: Թակեց դուռը, երկար ժամանակ ձեռքը չիջեցրեց զանգից, անփութորեն ստուգեց բոլոր գրպաններն ու նույնիսկ դրամապանակը, իսկ հետո շարունակեց թակել: Մի քանի ժամ շարունակ տնից ոչ մի ձայն չէր գալիս, բայց թակոցները շարունակվում էին: Բացվեց դիմացի հարեւանի տան դուռը: Կարմրած աչքերով մի տղա ուշադիր նայում էր սեփական տան դուռը թակողին, ով արդեն չորս տարի միայնակ էր ապրում եւ հյուրեր չէր ընդունում: Երկար նայելուց հետո վերջապես հարցրեց.

– Արդեն քայլու՞մ եք: Էլ չի՞ ցավում ոտքը:

– Ո՞տքս:

«Մի ձա՛յն հանիր, խնդրում եմ»։

Մանե ԳԵՎՈՐԳՅԱՆ

Լրահոս
Մրցանակն այս անգամ Թուրքիայից էր ՀՈԳԵՎՈՐԱԿԱՆՈՒԹՅԱՆ ԴԵՄ ՈՒՂՂՎԱԾ ԲՈՂՈՔՆԵՐԻ ՄԱՍԻՆ Հայ Եկեղեցին այն միակ վայրն է, ուր մեր հոգիները թարմանում են Խաչատրյանի մրցույթին կմասնակցի 9 երկրի 16 թավջութակահար Մեր օպերայում նշանավորեցին դասական առաջին ազգային օպերայի ստեղծումը Ջենիֆեր Էնիսթոնը կխաղա ԱՄՆ առաջին կին նախագահի դերը Մենահամերգ՝ նվիրված Էրեբունի-Երևանի 2800-ամյակին. երգահան Մասիս Առաքելեանը շուտով Հայաստանում կլինի Billboard. Էդ Շիրանն արժանացել է «Տարվա լավագույն արտիստ» մրցանակին Սիրո երգ․ Տիգրան Համասյան Սիրում եմ Հոգեգալուստ Եկեղեցական կյանք (18.05.2018) «Կրտսեր կոլեգաներս էլ մշակութային հեղափոխություն իրականացրեցին» Մերին Խաչատրյանի մրցույթի ժյուրիի կազմում ընդգրկված են մեծանուն թավջութակահարներ Մարտինը Արագիլը Մշակույթի նախարար Լիլիթ Մակունցը մեկնել է Արցախ Սոխակն ու գարունը Սև թիկնոց Պատվախնդիր կատուն Բողկն ու ելակը Երևան Կաղնին Արծիվը «Թափառող պատեր»-ը՝ Թամանյանի անվան ճարտարապետության ազգային թանգարան-ինստիտուտում Անքուն գիշերին ՀՀ մշակույթի նախարար Լիլիթ Մակունցն այցելել է Հովհաննես Թումանյանի անվան պետական տիկնիկային թատրոն Գաղտնագիր հղումներ Կինոկենտրոնի ֆիլմ-հանձնակատարը՝ Կաննի կինոշուկայում ՀՀ բացակայության մասին․ «Դա սարսափելի քայլ էր» Մեկնարկել է «Հայաստանում ռուսական կինոյի շաբաթ» ծրագիրը Գա ու գնա Քիշնևից և Մինսկից հետո՝ նույն նպատակով Երևանում Իսրայելում բուժվելուց հետո Մոսկվայում հոսպիտալացվել է դերասան Նիկոլայ Կարաչենցովը Նոր հրատարակություններ Թողեք ճախրեն Հավքի երգը Լացող ուռենին Հայր մեր Արևոտ անձրև
website by Sargssyan