USD
EUR
RUB

«Կրտսեր կոլեգաներս էլ մշակութային հեղափոխություն իրականացրեցին»

 
 

Հարցազրույց ճանաչված արվեստագետ Վլադիմիր Պանկովի հետ

- Առաջին անգամ եք այցելել Հայաստան: Ձեզ ներկայացնելու համար բուկլետի «տարածքն» էլ չի բավարարի, միայն նշենք, որ դուք ռեժիսոր եք, դերասան, երգիչ, երաժիշտ, որը տիրապետում է մի քանի փողային գործիքների, հայտնի SounDrama ստուդիայի գեղարվեստական ղեկավար… Մի կարեւոր հանգամանք. երիտասարդ տարիքում՝ չբոլորած 28-ը, արդեն մեկը մյուսի ետեւից արժանացել եք տարբեր հեղինակավոր մրցանակների: Նշենք միայն մեկը՝ «Ոսկե դիմակը», որին արժանացել եք որպես օպերետ-մյուզիքլի ռեժիսոր…

- Այդ ամենի համար պարտական եմ ուսուցիչներիս, պրոֆեսորներիս: Դեռեւս 12 տարեկանից նրանց հետ գիտարշավների եմ մեկնել ոչ միայն երաժշտություն, այլեւ մշակույթի տարբեր ոլորտների իսկապես մարգարիտներ հավաքագրելու նպատակով: Ինձ միշտ, մեղմ ասած՝ երեսով են տալիս, ասելով, թե ի ծնե բախտս բերել է: Փաստորեն, դուք էլ նման միտք արտահայտեցիք: Բայց արվեստագետ ծնվում են, ոչ թե դառնում… Այս օրերին Երեւանում եմ ու սիրով մասնակցում ԱՊՀ, Բալթյան երկրների եւ Վրաստանի Երիտասարդական թատերական ֆորումին: Հիմա արդեն տարիքս մի փոքր առել եմ, գուցե դա է պատճառը, որ ինձ չներկայացրիք որպես երիտասարդ արվեստագետ: Բայց Մոլդովայում կայացած առաջին ֆորումին (այս միջոցառումը կայանում է երկու տարին մեկ) ներկայացրին որպես երիտասարդի: Ոչ միայն Մոլդովայում, այլեւ Մոսկվայում շփվել եմ եւ ունեմ երիտասարդ, ինչու չէ՝ նաեւ տարեց հիանալի հայ տաղանդավոր արվեստագետ ընկերներ: Կարեւորում եմ երրորդ անգամ անցկացվող ֆորումի այս ձեւաչափը, որը իսկապես երիտասարդ թատերական գործիչների միջեւ ստեղծագործական շփումների եւ ամրապնդման հիանալի հարթակ է: Հաճոյանալու համար չէ, բայց պետք է նշեմ, որ հիացած եմ ձեր երկրով, ընդհանրապես՝ հայերիդ՝ օտարներին ընդունելու մշակույթով… Այ, մինչ այս պահը շրջանառվում է երիտասարդ բառը:

Անկասկած, հիանալի է: Բոլոր ժամանակներում, գոնե մշակութային անցուդարձերում, երիտասարդներն են եղել լոկոմոտիվը: Երեւանյան ֆորումի ղեկավար, ռեժիսոր Հակոբ Ղազանչյանին, որը գործունեություն է ծավալում նաեւ Մոսկվայում, վաղուց եմ ճանաչում: Բայց երբ առաջին անգամ օրերս հանդիպեցի նրա հորը՝ Երվանդ Ղազանչյանին, ես ցնցված էի: Իսկ թե ինչեր եմ լսել Հակոբի մոր՝ դերասանուհի Նովենցի մասին, դա արդեն, ինչպես ասում են՝ այլ օպերայից է… Թույլ տվեք անկեղծանալ ու ասել, որ վերադառնալուն պես տիկին Նովենցի մեկ-երկու դերակատարումներ պետք է գտնեմ ու վայելեմ: Ի վերջո, առաջին անգամ Երեւանում «շփվեցի» կուռքիս՝ Փարաջանովի հետ, իհարկե՝ մեծանուն արվեստագետի տուն-թանգարանի սահմաններում: Խոստանում եմ, թեեւ ուղեղումս մտքեր են պտտվում, բայց տանը դրանք ի մի կբերեմ եւ կաշխատեմ համատեղ նախագիծ իրականացնել հայ գործընկերներիս հետ: Անդրադառնամ երիտասարդ լինելուն. հետեւում էինք հայաստանյան հեղափոխությանը… Գիտակցական կյանքում չեմ կարող հիշել որեւէ նման իրադարձություն, որի մասնակիցների գերակշռող մասը հենց երիտասարդներն էին: Երեւանում տեղեկացա, որ նրանց մեջ բազմաթիվ արվեստագետներ կային: Ինչ վերաբերում է SounDrama ստուդիային, համախոհներիս հետ 2000-ականների սկզբին նախ ստեղծեցինք քառյակ, ապա տարիների ընթացքում այն վերաճեց ստուդիայի՝ ներառելով երաժիշտների, դերասանների, նկարիչների, բալետմայստերների…

- Ճի՞շտ եք համարում, որ տաղանդավոր արվեստագետը միաժամանակ կարող է բարձրարվեստ ներկայանալ մշակույթի մի քանի ոլորտում, ասենք՝ ինչպես դուք:

- Շնորհակալ եմ հաճոյախոսության համար: Անկեղծ ասած՝ այո: Կրկնում եմ՝ նման դեպքերում տաղանդավոր ծնվում են կամ՝ ոչ, իհարկե, յուրացնելով ոչ միայն համերկրացիների, այլեւ թեկուզ եւ հեռակա՝ մեծանուն արվեստագետների փորձը կամ թողած ժառանգությունը…

- Որպես ռեժիսոր ձեր դեբյուտը կինոարվեստում Եվգենի Իսաեւի սցենարով «Բժիշկ» ֆիլմն էր (2012թ.), որտեղ հերոսի կյանքը ամենօրյա պայքար էր մարդկային կյանքեր փրկելու համար, բայց անմարդկային պայմաններում: Կարծում եք՝ մեր օրերում նման պայմաններում հնարավո՞ր են այդպիսի սխրանքները, թեկուզ եւ մշակույթի ոլորտում, որտեղ երիտասարդ սկսնակ արվեստագետը, իմիջիայլոց՝ բոլոր ժամանակներում, իր ճամփան հարթում է հենց կռիվ տալով անարդարությունների դեմ եւ սխրանքներ գործելով հասնում կամ հաճախ էլ հիասթափվում է իր բռնած ուղուց:

- Ֆիլմում համախոհների խումբ էր հավաքված՝ սկսած բեմադրող օպերատորից, նկարչից մինչեւ դերասաններ, դիմահարդար եւ այլն: Պետք է նշեմ, որ թեեւ ֆիլմիս հերոսը՝ բժիշկը, իր մասնագիտական պարտքն է կատարում, թեկուզ, ինչպես նշեցիք՝ անմարդկային պայմաններում, այո, այսօր էլ որոշ տաղանդավոր երիտասարդներ, դարձյալ անմարդկային պայմաններում, կռիվ են տալիս ընդամենը մեկ բանի համար, այն է՝ հանդիսատեսին հասցնել բարձրարվեստ արտադրանք՝ դա կլինի ֆիլմ, կատարում, երաժշտություն եւ այլն: Անմարդկային պայմաններ եղել են բոլոր ժամանակներում, օրինակ՝ հայաստանցի երիտասարդները, այդ թվում՝ կրտսեր կոլեգաներս, դուրս եկան ընդվզման կամ հեղափոխություն իրականացրին. ինչո՞ւ… Կարծում եմ ու վստահ, որ պատասխանը բոլորը գիտեն: Ի դեպ, այս առիթով ես էլ ոգեւորություն եմ ապրում, որովհետեւ արվեստում պետք է լինես ընդդիմադիր: Գուցե այդ բառը առաջին հայացքից բացասական է ընկալվում, բայց հայտնի իրողություն է՝ կոնկրետ արվեստում անընդհատ պայքարի մեջ ես, եթե ոչ իրականության, գոնե ինքդ քեզ հետ…

- Դուք հայաստանցի լայն հանդիսատեսին որպես ռեժիսոր հայտնի դարձաք ռուսաստանյան TV- ով հեռարձակված «Կամենսկայա 2» հեռուստասերիալով: Ի՞նչ կարծիքի եք ընդհանրապես հեռուստասերիալների մասին:

- Այս դեպքում կպատասխանեմ հետեւյալ շաբլոն մտքով՝ դա ժամանակի պահանջն է: Մյուս կողմից՝ իրեն հարգող ռեժիսոր, դերասան, օպերատոր, կարճ ասած՝ կինոինդուստրիայի որեւէ աշխատակից, չեմ հավատում, որ մասնակցելով սերիալների, դրանց մոտենա ընդամենը գումար աշխատելու համար:

- Անդրադառնալով երեւանյան ֆորումին, դուք փորձագիտական խորհրդի նախագահն եք, դիտելու եք այս միջոցառմանը մասնակից 12 երկրի ներկայացում եւ լավագույն բեմադրությունը իրավունք կստանա մասնակցելու մոսկովյան Չեխովի անվան միջազգային փառատոնին…

- Թույլ տվեք շարունակել ձեր միտքը. այո, ցանկացած, նույնիսկ հեղինակավոր մրցույթներից, փառատոներից հետո դժգոհության ալիք է բարձրանում ընդդեմ ժյուրիի: Չեմ ուզում հիմա դարձյալ շաբլոն մտքեր կամ բառեր հնչեցնել, իբր հաստատելով ժյուրիի անդամների անաչառությունը, բայց երեւանյան ֆորումի դեպքում, ծանոթ լինելով բառացիորեն ամեն ինչի, նույնիսկ կարող եմ բղավել՝ իսկապես կընտրենք լավագույն բեմադրությունը:

Զրուցեց ՍԱՄՎԵԼ ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԸ

Լրահոս
«Առաւօտ լուսոյ»․ «Գեղարդ» երգչախումբ Հովհաննես Բադալյան․ «Գարեգին Նժդեհ» «Չախու» Ռաֆայել Պատկանյան.«Արաքսի արտասուքը» «Սպարտակը» կցուցադրվի Աթենքի հնագույն ամֆիթատրոնում Համերգ՝ նվիրված «Նեմեսիս» գործողության մասնակիցներին Նիկոլա Ազնավուր. Իմ հայրը գերմարդ էր Հայաստանյան պրեմիերա՝ Յուրի Բաշմետի և «Մոսկվայի մենակատարներ»-ի համերգին Մոնթե Մելքոնյան Տէր ողորմեա. Հայր Աղան Երնջակյան Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսն ընդունեց ՀՀ-ում ԱՄՆ դեսպանին Ո՞ւր Մնաց Օրօր Մանրադիտակային քանդակների հեղինակների աշխատանքները՝ կողք-կողքի Հայոց ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտի ժամանակավոր ցուցադրությունների սրահում բացվեց նոր երկու ցուցադրություն՝ «Ապրելու կամքը և փրկելու առաքելությունը» և «Գրիգոր Ճօլօլեան. Փարիզի հայ լուսանկարիչը» Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսը հանդիպում ունեցավ նորաօծ եկեղեցականների հետ Ալեքսանդր Կոտի «Սպիտակ» ֆիլմը Հայաստանի կողմից ներկայացվել է «Օսկար»-ի Թուրք լրագրող. «Ինչու՞ չկա Կոմիտասի հուշարձանը իր ծննդավայր Քյութահյայում. նրա համար, որ հա՞յ է». Էրմենիհաբեր Հայաստանում ելույթ կունենա Գալան տրիոն «Լեգենդ և իրականություն» Մասոնները՝ Հայաստանում «Մի՜ տխրիր, Ե՜ս եմ Քո ընկերը»...Ֆորշ Բարձր գրականություն Արքմենիկ Նիկողոսյանի հետ. Պարույր Սևակ Արևի լույսը «Երդիկն ի վար» Հենրիկ Էդոյան. Գիշերվա նախադռան առջև Պատարագ. Մակար Եկմալյան Նա, ով ողջախոհություն, չափավորություն, ժուժկալություն չի իմացել, չի կարող ներս մտնել Բենքսին ցույց է տվել, թե ինչպես է պատրաստվել կտավի ինքնաոչնչացմանը «Ժառանգած բարձրագույն մշակույթը պահելու հիմքը դրվում է ուսանողական տարիներից» Նարեկ Հախնազարյան. Հոկտեմբերի բոլոր համերգները նվիրված կլինեն Ազնավուրի հիշատակին «Սիրուն քո աչքերի մեջ կորցնում եմ ես ինձ» «Միայն Էդուարդ Տեր-Ղազարյանին հաջողվեց մեծ հանճարներին տեղավորել ասեղի անցքի մեջ» Բինգյոլ Հայոց լեզու Հոգևոր զրույցներ. Նարեկաբուժություն Ով երանելիդ «Չնայած ապրում եմ Ֆրանսիայում, ճամփորդում աշխարհով մեկ, իմ ազգայինից երբեք չեմ օտարվում» Կամերային նվագախմբի և երգչախմբի համերգը նվիրվեց Շառլ Ազնավուրի հիշատակին Մոմերով երթ` նվիրված Ազնավուրի հիշատակին Սրտի մաքրութիւն. Սուրբ Հակոբ Մծբնա հայրապետ
Ամենաընթերցված
website by Sargssyan