USD
EUR
RUB

Հին ուրվականները

 
 

Ջիմ Բրեննանի ծննդյան օրն է: Օգոստոսյան այս խոնավ առավոտ` նա արթնանում է այգում թռչունների արձագանքող դայլայլից ցնցված, երկար ժամանակ տարված խառնիխուռն հիշողություններով, սևեռուն հայացքով նայում է դեպի նարնջի պճնագեղ արևը, որն այրում է թափթփված անկողնու դիմացի պատի խունացած ծաղկանկար պաստառը:

- Ծնունդս է, - վերջապես գլխի է ընկնում նա,- այսօր դարձա յոթանասունվեց տարեկան:

Ու՞ր գնացին տարիները:

Դժվարությամբ մագլցելով ծանր ներքնակի վրայով, զոլավոր ննջազգեստը հագին` Ջիմը կանգնել է պատուհանի մոտ` աչքերը հառած այգու կողմը: Անելու շատ բան կա: Ավելի ուշ: Շատ ավելի ուշ: Այս օրերին ամեն ինչ սպանում է: Մեջքի երկարատև ցավերն ու ցանկությունները: Դրսում արևի ծագող շողերի հետ արթնացել են նաև այգու վարդերը, հողմավարդերը մեծացող երեխայի պես ոլոր-մոլոր վեր են խոյանում, իսկ այգու եզրերը պատող նարգիզները բոցավառվում են:

- Ծննդյանս օրն է:

Հարևանի շունն է հաչում: Մի կատու բարձրանում է ապակե պատը և ցած է ընկնում ապակու ստվերի կողքին`խնձորենու տակ, արևի առաջին շողերի հետ գաղտագողի մոտենում է տագնապած ճնճղուկներին: Թռչունների կոտրված տնակի տակ մի մկնիկ խաղում է երեկվա հացի պատառիկներով: Այգիների ցանկապատերից ստվերները հեռանում են պայծառ երկչոտությամբ, իսկ վերջին աստղը հալչում է ծեգում: Արդեն իսկ տաք է օգոստոսյան այս քամուց զուրկ օրը:

Յոթանասունվեցամյա Ջիմի Բրեննանը նստած է խոհանոցում: Լուռ է: Տունը չի շնչում, կտուրը ծանր է, իսկ վառարանում ինչ-որ բան է եփվում: Ջիմի հաստ երակներով ծածկված ձեռքերը թեթևակի դիպչում են պլաստմասսայե սեղանագոգի վրայի բոված հացի փշուրներին, և երբ շարժում է մաշված հողաթափեր հագած ոտքերը, արևի շողերից բծավոր դարձած գորգի վրայի փոշին պարում է այնքան, որ գլուխդ պտտվում է: Նա ունկնդրում է նոր օրվա զարթոնքը. խոհանոցի պահարանի վրա դրված ժամացույցը տկտկացնում է փութկոտ, իսկ նամակների արկղիկը զգոն սպասում է նամակներին:

Ջիմը քայլում է դեպի նախասենյակ և ընտրում զվարճանքի ծրագրեր և գովազդներ, որոնք զեղչեր և արտասահմանում հանգիստ են խոստանում: Ջիմը երբևիցե Իռալնդիայից դուրս չի եկել, երբևիցե չի հատել ծովը: Նրա հոգնատանջ աչքերը թռուցիկ զննում են ծրարները: Չկան ծննդյան բացիկներ–այս օրերին ո՞վ կարող է նրան հիշել:

Վերադառնալով հարազատ խոհանոց` նա դանակը սահեցնում է նամակի վրայով և երկարությամբ կտրում ծալակցված տեղեկատվությունը: Ոչնչից լավ է: Նույնիսկ եթե էլեկտրականությունն անջատվի և ուշանա, նրանք առնվազն կապի մեջ կլինեն: Այլևս թողնելով իր նամակներ բացելու գործը` Ջիմը նայում է արևի լույսին, որը շողում է իր ապակե շագանակագույն թեյամանի վրա, իսկ հետո, վատ լուրերը մի կողմ թողնելով, գոլ թեյն է ավելացնում: Նստում և մտածում է այնցյալում տոնած ծննդյան օրերի մասին: Տորթեր և գարեջուր, երգեր և տոնակատարություն, և վաղուց մեռածները, որոնց նա իրոք պետք էր: Հետ գնալ այն ժամանակ, երբ…

- Ժամանակը թռչում է,-ասում է նա:

Շատ է պատահում, որ ինքն իր հետ է խոսում, իսկ նրան լսող չկա: Վերևում խաղաղ, ստվերոտ հյուրասենյակում ժամացույցը ժամն է խփում, իսկ Ջիմը վեր է կենում հոգնած և պատրաստվում դիմավորել նոր օրը: Երբ միացնում է ռադիոն, լուրերը խոցում են հոգին:

Աշխարհը լեփ-լեցուն է մահացած երեխաներով ու ցավով: Վատ լուրերը զվարճացնում են բոլորին, մինչդեռ գովազդով զբաղվող մարդիկ իրենց գործն են առաջ տանում: Աշխարհը դաժանությունից գժվել է, և թվում է` ոչ ոք դա չի նկատում: Փոխում է ռադիոալիքը, և օտար ձայները եթերում արագ-արագ շատախոսում են: Բռնությունն է լեզու առել, պատմում են երեխաների բռնաբարման դեպքերի մասին. ոչ մի կասկած:

Լրատվամիջոցներին դուր է գալիս վիրավորել անմեղ մարդկանց հանուն հուզառատ դեպքերի թարմացված տարբերակներ և հրատապ պատմություններ լուսաբանելու: Այն ժամանակ ամեն ինչ ուրիշ էր: Թվում էր, թե շուրջը խաղաղ էր, և երեխաները կարող էին փողոցներում խաղալ: Հետ գնալ այն ժամանակ, երբ…

Զընգ-զրնգոց, խինդ ու ծիծաղ.

Ջիմը ժպտում է, գտնում է ‹‹Մոցարտին››, և առավոտը փրկում է ‹‹Չերուբինոն››: Հետո հագնվում է, վերցնում է ձեռնափայտն ու կտորից գլխարկը, քայլում է դեպի դիմացի դուռը և ստուգում պատուհաններն ու սողնակը. ամեն ինչ ապահով է: Երբ գիշերը տունը սեփական տարիներից հնացած ճռռում է, Ջիմի մտքով գողերն են անցնում, պատկերացնում է բռնություններ և սարսռում է այն մտքից, որ կարող են իր տուն էլ ներխուժել:

Ի՜նչ է դարձել այս աշխարհը:
Ջիմը ձեռնափայտով բացում է դիմացի դուռը և տեսնում, որ այնտեղ Էլլեն Քելլին է կանգնած. նա ժպտում է արևի շողի պես:

- Շնորհավո′ր ծնունդդ, Ջի′մ:

Այլևս չզարմանալով` Ջիմը նրան փոխադարձ ժպտում է և հոգոց հանում, քանի որ Էլլենն իրականում այնտեղ չէ:

Էլլեն Քելլի. անցած շաբաթ տասնչորս տարեկան էր: Վերջերս շատ է տեսնում Էլլենին: Երեկ գրադարան տանող ամբողջ ճանապարհին աղջիկը քայլում էր նրա հետևից, և երբ հանգստանալու պատրվակով նստեց Քարոլին զբոսայգում, աղջիկը կանգնած սպասում էր ծառի շվաքում:

- Ես չե′մ մոռացել, - ասաց Էլլենը:

- Գիտե′մ, գիտե′մ:

- Դուրս կգա՞ս, խաղա′նք:

- Չե′մ կարող, Էլլե′ն, դու մեռած ես:

Արևը սահում է փողոցն ի վար և իր տեղն է գտնում Ջիմի տան շուրջը, իսկ Էլլենը չքանում է սարսափած ստվերի նման:

- Խեղճ Էլլեն,- տխրադեմ շշնջում է Ջիմը,-իմ խեղճ մեռած թանկագինս:

Ջիմը խուսափում է սուպերմարկետներից. այնետղից առևտուր անելը շատ բարդ է նրա համար: Մռայլ դեմքով գանձապահներ, որոնք շտապում են հասնել տուն: Երեխաներ, որոնք շնչարգելությամբ են տառապում: Մանուկներ, որոնք բղավում են իրենց բնական կարիքները հոգալու համար: Ճաղատ գլխով երիտասարդները առաջ են նետվում` ականջակալներն ականջներին, բռնաբարման մասին մտքերն իրենց անշնորհք աչքերում:

Երբեք հետ մի′ նայեք: Աղջիկները շատ ավելին են պահանջում: Ավտոկանգառները լցված են ճնշմամբ վաստակած փողերով: Տնային տնտեսուհիները շտապում են, մեքենան անկարող է աշխատել: Ազատագրված կանայք` սահմանափակ ազատությամբ: Սուպերմարկետների լիությունն ու ընտրության չափազանց մեծ հնարավորությունները:

Չափազանց մեծ, չափազանց ժամանակակից: Չափազանց միայնակ զբաղմունք Ջիմի համար:

Ջիմն ավելի փոքր խանութներ է հաճախում, զրուցում է ծանոթների հետ, գնում է կաթ, ձու և թարմ հացի մի փոքրիկ բոքոն: Իսկ դրանից հետո՝ օգտագործված իրերի խանութից դուրս գալուց, Տիկին Բարրետը` համար քսանիննից, պրպտող հայացքով գլխով բարևում է:

- Ինչպե՞ս ես,- հարցնում է կինն այն ժամանակ, երբ անցնում է նրա կողքով և նայում խանութի պատուհանից երևացող էժան ապրանքներին:

- Հոյակապ, փառք Աստծո, իսկ դու՞:

- Ավելի լավ չէր էլ կարող լիներ:

Կյանքը խեղդված է քաղաքավարի ստերով:

Տաք փողոցներով Ջիմը քայլում է տուն` դեպի ապաստարան յոթանասունվեցում:
Նա հյուրասենյակում նստած է բազկաթոռին և նայում է ճամփին: Լսում է հյուրասենյակի ժամացույցի տասը զանգերը, և սարսափելի հավերժություն թվացող երկարաձիգ օրն առաջ է ընթանում: Առավոտյան ժամը տասի սարսափը: Ոչինչ չկա անելու, իսկ առավոտյան դրսում պայծառ աղջնակներն ինչ-որ տեղ են շտապում` նրանց գլխավերևում արևն է, իսկ ժամանակը` ձեռքերում: Ոտքերով թխկթխկացնում են. սև զուգագուլպաներ, կիսաշրջազգեստներ` այլանդակ կարճ: Նրանք խոստումներ են տալիս:

Ուրախ եմ, որ այլևս երիտասարդ չեմ:

Ջիմի համար տաղտկալի է օրվա այս ժամը: Արդեն շատ շոգ է այգի գնալու համար, և այլևս ոչինչ չի մնում միտքը զբաղված պահելու համար, քան նախաճաշ պատրաստելը:

Թեթև ուտելիքներ է պատրաստում երկարատև կեսօրի համար, որը ձանձրույթից ձգձգվում է այնպես, որ կարծես մի ունայն ճամփա լինի, որ ոչ մի տեղ չի տանում: Ջիմը փորձում է որևէ բան ընթերցել, բայց նույնիսկ ակնոցներով բառերը մշուշոտ են:

- Էլլե′ն,-շշնջում է Ջիմը, և նրա անունը զրնգում է Ջիմի գլխում գուժող զանգի պես:

Էլլեն Քելլի, Քելլի Էլլեն, Քելլեն Նելլի:

Ջիմը խաղում է նրա հետ: Աչքերը փակ են: Երազներից զառանցում է և հեռուներից լսում է Բրասսոդ կոչվող նամակների արկղիկի տակ ժամանակին թխկթխկացող տախտակի բռնակի ձայնը: Ջիմն իրեն քարշ է տալիս մինչև նախասրահ և, երբ զգուշորեն բացում է լայն դուռը, այնտեղ տեսնում է Էլլենին: Էլլենը տասնհինգ տարեկան է և սիրունիկն է, կարծես հրաշք լինի` արեգակով պատված: Էլլեն Քելլին բողբոջում է կանացիության և մանկության երջանկությամբ:

- Դուրս չե՞ս գա խաղալու, Ջի′մ:

Հետևում մի ուրիշ ուրվական է կանգնած, միջանցքում` մթության մեջ. Ջիմի մայրն է. նա ժպտում է:

- Էլլե′ն, թանկագի′նս, նա որոշ գնումներ պետք է անի ինձ համար:

Տասնվեցամյա Ջիմը` երկու կանանց մեջտեղում կանգնած. Էլլենն է ` դեռահասի պես երջանիկ:

- Ես քեզ հետ կգամ,- պատրաստակամ ասում է Էլլենը,- միասին կգանանք գնումների:

Եթե, իհարկե′, դեմ չեք:

Մայրը համաձայնում է: Նա սիրում է հարևանուհի Էլլենին իր հարազատ դստերը պես:

- Իհարկե′, գնացե′ք, սիրելի′ս:

Ջիմն ու Էլլենը իջնում են ճանապարհով, իսկ մայրիկը, դռան մոտ կագնած, ձեռքով հրաժեշտ է տալիս և սպասում այնքան, մինչև երեխաները անցնեն դարպասը. նա անհանգիստ է, քանի որ երեխաները պետք է փողոց անցնեին, և նրան անհանգստացնում են անկանխատեսելի հիվանդությունները՝ պալարախտը, թոքախտը, մանկական կաթվածը, կարմրուկը, խոզուկը. մի խոսքով, ինչքան ուզես: Այն ժամանակ երիտասարդները հաճախ էին նման հիվանդություններից մահանում: Ջիմն ու Էլլենը` գլուխներն իրար հակած, տոգորված առինքնող զգացմունքով, որը նրանց միացնում էր իրար, զրուցում էին, ծիծաղում. մի զույգ իրարից հեռու: Սիրահարված: Էլլենի սևաթույր մազերը գանգուրվել էին փոքրիկ ու կախարդական ականջների շուրջ: Էլլենը լուսնի պես հանգիստ է, լուսնի պես վստահելի:

- Կսիրե՞ս ինձ ընդմիշտ,- հարցնում է Ջիմը:

- Մեկընդմիշտ,- վստահաբար պատասխանում է Էլլենը` սեղմելով ձեռքերն իրար:

Վերադարձին նրանք ընտրում են կարճ ուղի և գնում օգոստոսյան անտառների միջով: Երկար, կարճ ուղի: Թավ կանաչի մեջ նստում են շվաքում, այնտեղ, ուր շուրջբոլորը ձարխոտներ են աճում, անմեղ համբուրվում են: Երկար տարիներ նրանք այդպես համբուրվում էին:

Կյանք. մինչև տասնյոթ տարեկան դառնալը դեռ ամառային արձակուրդներն են առջևում:

Ջիմը հայրիկի հետ գնում է Քորք: Գործնական ճանապարհորդություն: Վեհաշուք Քորքը.

նավակի վերուվար շարժվելը. առաջնորդական Քոբհը և հետո Մետրոպոլ հյուրանոցը:

Ամեն ինչ նորաձև է: Ճաշը և աղանդերը: Սև փողկապներն ու շագանակագույն սիգարները: Ջին տոնիկ` լիմոնի շերտով: Այժմ Ջիմի մարող հիշողություններում Քորքը միշտ չոր ջին և լիմոնի կտոր կմնա: Դառը լիմոնի:

Ջիմը հոր ընկերների հետ է: Խնջույք ու սեռական հարաբերություններից առաջացած տալկի հոտը: Ընկերներից մեկի հետ հայրիկն ավելի շուտ է հեռանում: Հայրիկին թվում է, թե ինքը կիսով չափ է ամուսնացած: Մատների արանքով է նայում տղամարդու նշանին:

Մեղքի թույլտվություն: Թփերի մեջ մի թռչուն:

Ջիմը ուլունքաշարով ու մարգարիտներով պարում է մինչև լուսաբաց: Երբ վերադառնում է կաղնեպատ սենյակներով վերևի տունը, աղջիկն ասում է, որ ծնողները տանը չեն, իսկ

Ջիմը դեռ սթափ չէ:

- Թու′յլ տուր օգնեմ քեզ, որ պառկես,- ասում է նա` սովորելով խաղի կանոնները և գիտե խաբելու ճիշտ ժամանակը:

Տասնվեցամյա Էլլենը սիրով ու վարդերով է բուրում: Իսկ այս աղջիկը քսան է և ջինով արբեցած: Ականջներին մարգարիտներ են, իսկ սրտում` քարեր: Լոգանքից հետո աղջիկը մերկ է, իսկ վրայից ջրի կաթիլներն են ծորում ցած: Ջիմը սիրահարվում է, իսկ աղջիկը հափշտակում է նրան: Ամենաքաղցր տասնվեցամյա Էլլենը տվել էր իրեն ամեն ինչ, բացի այդ մեկից: Նա ցանկալի մարմինը պահում էր ամուսնական անկողնու համար: Ջիմն ավելին էր տենչում: Մարգարիտը պետք չէ խոզերի առաջ գցել:

Mea culpa, Ellen- mea maxima culpa!

Շիկահերը ձյան հետ եկել էր Դուբլին, Ջիմին կիրքն էր հետապնդում, իսկ բոլորը մեծացել են և գիտեն: Արյուն է ձյան վրա: Տասնյոթամյա Էլլենը լքված էր, ինչպես վիրավոր մի խաղալիք` ջարդված ու անպետք:

- Այլևս ինձ չե՞ս ուզում:

- Ո′չ:

Էլլենի կծոտած շուրթերին արցունքներ հայտնվեցին: Նրա աչքերը շիկացան վշտից: Հոգին այրվեց: Մնաս բարով, Էլլե′ն:

- Ո′չ, ես քեզ չեմ ցանկանում:

Ջիմը խիզախ է և վճռական: Նա ձմռան նման դաժան է: Լքված Էլլենը անխռով սպասում է, որ նա հասունանա:

Հաջորդ տարի Ջիմը մարգարտյա աղջկա հետ հեռանում է: Արձակուրդներն են անցկացնում: Գունատ Էլլենին նույնիսկ հրաժեշտ չտալով, նրան տասնութ տարեկանում մատնելով միայնության` ավելի է սաստկացնում երիտասարդ աղջկա թոքերի հիվանդությունը, իսկ աղջկա սիրտը մթնած էր սիրուց: Էլլենի անմեղությունը նման էր խոտերի վրա փթթող ծաղկաթերթերի, որոնք կարմրին էին տալիս, պարում ու հեռանում:

Թագավորական գահի է արժանի Էլլենը` իր կուսական հարսնացուի պատկերով:

Արցունքի քողեր:

Հիվանդ Էլլեն:

Երբ Ջիմը վերադառնում է, մայրը նրան ողջունում է` ձեռքերն իրար շփելով, մատները ծալած: Թաց այտեր:

- Խեղճ Էլլեն, - շշնջում է մայրը, - Աստված հոգին լուսավորի:

Ջիմը հասունանում է: Իսկույն:

Բայց արդեն ուշ է:

Էլլենի սևացած արյունը հորդում է շուրթերից: Նրա գերեզմանի ծաղիկները ցրտից փայտացել են: Շագանակագույն տերևները թափվում են, վայրագ սավառնում են սառած օդում և նրան նորից ու նորից թաղում: Այլևս չկան այն տաք համբույրները, այլևս չկա այն սիրտը, որը ճախրում էր սիրուց: Էլլենը տասնինը տարեկան է. այլևս երբեք քսան չի դառնա: Մաման դագաղի հետևում կանգնած. մաման իր սեփական մայրական գերեզմանին: Եվ այս ամենից հետո հիսուն և ավելի երկար ու ձիգ տարիներ` անձրև:

Իմ թանկագինը գնաց հավերժ:

Ժամացույցը զնգում է: Ղողանջ մեկ, ղողանջ երկու, և այսպես շարունակ:
Ջիմը պայքարում է մի երազի դեմ, որն աղջկա անունն է տալիս նրան ունկնդիր դարձած ստվերներում:

- Էլլե՞ն:

Բացարձակ մութ ստվերները լուռ են կարծես մահացածի շուրթերց հնչող սիրո խոսքեր լինեն: Մարմարյա գերեզմանոցի շուրթեր` քարի պես սառը: Բաղեղ ու մամուռ:

Հիշողությունները տանջահար են անում նրա ներկան: Ջիմը սարսռում է և քայլում դեպի պատուհանի արևը: Շփում է երակներով պատված հաստ ձեռքերը: Աղոթում է: Հետո նախաճաշ է պատրաստում: Լոլիկ ու խոզապուխտ: Նա ամբողջ երեկո երազների գիրկն է ընկնում` կիսով չափ կյանքից հեռանալով: Ռադիոյով մի կին երգում է ‹‹Վերջին չորս երգեր›› կոչվող երգը: Ստիպված չես լեզուն իմանալ:

Այսքա՜ն քաղցր թախիծ: Ո՞վ ասաց:

Ավելի ուշ. այգում մի նստարան կա, որը նայում է դեպի երգող մայրամուտը: Տեսնելու ոչինչ չկա, բացի սև կեռնեխներից ու ճնճղուկներից. լսվում է միայն, թե ինչպես են թիթեռները թափահարում թևերը:

Նույնիսկ ավելի ուշ հյուրասենյակի ժամացույցը զարկում է սրտի տասներկու զարկերը:

Գալիս է գիշերը` շոգ ու ահագնացող:

Բարձրանալով դատարկ մահճակալին՝ Ջիմն անջատում է ցոլալապտերը և զննում է ծաղկանկար պաստառը, որն իր վրա է հավաքել ստվերները: Աստղերը նայում են նրա մոխրագույն դեմքին: Բաց պատուհանին` շոգ օգոստոսյան մի լուսին: Փափուկ, ինչպես լռությունը, խաղաղ, ինչպես խնձորենու թափվող ծաղկաթերթերը, նրբին ինչպես Էլլենի այտափոսիկներով ժպիտը: Էլլենի նույն թախծոտ, ուրախ ժպիտն է, կանգնած է նա իր մահճակալի մոտ: Հավատարիմ Էլլենը սպասում է:

- Հիմա ուզու՞մ ես ինձ:

- Այո′, թանկագինս, քա′ղցրս, Աստվա՜ծ, այո′:

Նա ասում է.‹‹ Այժմ ես կարող եմ խաղալ, Էլլե′ն, եթե իհարկե դու ուզում ես: Վերջապես, ինչպես հարկն է, մեռած եմ››:

- Ուրախ եմ: Այնքա՜ն երկար եմ սպասել այս օրվան:

Ջիմը վեր է կենում մահճակալից` թողնելով յոթանասունվեց տարիները լվացված սավանների ներսում: Նա սավառնում է լուսնի լույսի ներքո, նրա ձեռքերում Էլլենն է.

զույգը սլանում է գիսաստղի նման դեպի հավերժություն, իսկ մինչ այդ հյուրասենյակում դադարում է զարկել ժամացույցը:

Ընդմիշտ ու ընդմիշտ:

Ա. Ջ. ՄքՔեննա
Թարգմանությունը անգլերենից՝ Հասմիկ Դանոյանի

Ա. Ջ. ՄքՔեննան Դեյվիդ Դոնովանի կեղծանունն է: Վերջինս հեղինակել է մի շարք պատմվածքներ, որոնք հրատարակվել են անգլիական և իռլանդական ամսագրերում:

Դեյվիդ Դոնովանը ամուսնացած է և բնակվում է Սուրրեյում: Այժմ նա գրում է վեպեր և կինոսցենարներ:

Լրահոս
«Առաւօտ լուսոյ»․ «Գեղարդ» երգչախումբ Հովհաննես Բադալյան․ «Գարեգին Նժդեհ» «Չախու» Ռաֆայել Պատկանյան.«Արաքսի արտասուքը» «Սպարտակը» կցուցադրվի Աթենքի հնագույն ամֆիթատրոնում Համերգ՝ նվիրված «Նեմեսիս» գործողության մասնակիցներին Նիկոլա Ազնավուր. Իմ հայրը գերմարդ էր Հայաստանյան պրեմիերա՝ Յուրի Բաշմետի և «Մոսկվայի մենակատարներ»-ի համերգին Մոնթե Մելքոնյան Տէր ողորմեա. Հայր Աղան Երնջակյան Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսն ընդունեց ՀՀ-ում ԱՄՆ դեսպանին Ո՞ւր Մնաց Օրօր Մանրադիտակային քանդակների հեղինակների աշխատանքները՝ կողք-կողքի Հայոց ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտի ժամանակավոր ցուցադրությունների սրահում բացվեց նոր երկու ցուցադրություն՝ «Ապրելու կամքը և փրկելու առաքելությունը» և «Գրիգոր Ճօլօլեան. Փարիզի հայ լուսանկարիչը» Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսը հանդիպում ունեցավ նորաօծ եկեղեցականների հետ Ալեքսանդր Կոտի «Սպիտակ» ֆիլմը Հայաստանի կողմից ներկայացվել է «Օսկար»-ի Թուրք լրագրող. «Ինչու՞ չկա Կոմիտասի հուշարձանը իր ծննդավայր Քյութահյայում. նրա համար, որ հա՞յ է». Էրմենիհաբեր Հայաստանում ելույթ կունենա Գալան տրիոն «Լեգենդ և իրականություն» Մասոնները՝ Հայաստանում «Մի՜ տխրիր, Ե՜ս եմ Քո ընկերը»...Ֆորշ Բարձր գրականություն Արքմենիկ Նիկողոսյանի հետ. Պարույր Սևակ Արևի լույսը «Երդիկն ի վար» Հենրիկ Էդոյան. Գիշերվա նախադռան առջև Պատարագ. Մակար Եկմալյան Նա, ով ողջախոհություն, չափավորություն, ժուժկալություն չի իմացել, չի կարող ներս մտնել Բենքսին ցույց է տվել, թե ինչպես է պատրաստվել կտավի ինքնաոչնչացմանը «Ժառանգած բարձրագույն մշակույթը պահելու հիմքը դրվում է ուսանողական տարիներից» Նարեկ Հախնազարյան. Հոկտեմբերի բոլոր համերգները նվիրված կլինեն Ազնավուրի հիշատակին «Սիրուն քո աչքերի մեջ կորցնում եմ ես ինձ» «Միայն Էդուարդ Տեր-Ղազարյանին հաջողվեց մեծ հանճարներին տեղավորել ասեղի անցքի մեջ» Բինգյոլ Հայոց լեզու Հոգևոր զրույցներ. Նարեկաբուժություն Ով երանելիդ «Չնայած ապրում եմ Ֆրանսիայում, ճամփորդում աշխարհով մեկ, իմ ազգայինից երբեք չեմ օտարվում» Կամերային նվագախմբի և երգչախմբի համերգը նվիրվեց Շառլ Ազնավուրի հիշատակին Մոմերով երթ` նվիրված Ազնավուրի հիշատակին Սրտի մաքրութիւն. Սուրբ Հակոբ Մծբնա հայրապետ
Ամենաընթերցված
website by Sargssyan