USD
EUR
RUB

Ինչպես ճապոնացի վարպետի ֆիլմը Կաննից Երեւան հասավ

 

Կամ Հիրոկաձու Կորեեդայի «Խանութի գողերը»` «չօսլայված» ու «չարդուկված» իրականություն

Ճապոնացի կինոռեժիսոր եւ պրոդյուսեր Հիրոկաձու Կորեեդայի «Խանութի գողերը» ֆիլմը «Ոսկե ծիրան» կինոփառատոնի շնորհիվ հասու դարձավ հայ հանդիսատեսին: Այս ֆիլմն արդեն մոտ 3 մլն մարդ է նայել, ինչը մեծ հաջողություն է հեղինակային կինոյի համար:

Այս տարվա Կաննի կինոփառատոնի ժյուրիի բոլոր անդամների միաձայն քվեարկության արդյունքում, ինչը ոչ միշտ է պատահում, «Խանութի գողերին» շնորհվել է «Ոսկե արմավենու ճյուղ»: Սակայն Ճապոնիայի վարչապետը չի էլ շնորհավորել վարպետին: Պատճառն այն է, որ ռեժիսորը հանդգնել է պատկերել ոչ էլիտար Ճապոնիան` մարդկանց, որոնք պետության չափանիշներով բանտի «ապրանք» են, հանցագործներ: Օրենքը նրանց դեմ է, ու միշտ էլ դեմ կլինի: Այդ է պատճառը, որ «անօրեն» ընտանիքի տատիկի մահը գաղտնի է պահվում, նրան թաքուն թաղում են: Այս ֆիլմի հերոսները «հատակի» մարդիկ են, որոնք գոյություն քարշ տալու համար գողություն են անում խանութներից, բայց դա չի խանգարում լինել մարդասեր, անձնազոհ ու բարի` այլոց հանդեպ, որոնք անգամ արյունակից էլ չեն:

Կորեեդան պատմում է մարդկանց մասին, որոնք, այսպես ասած, գողերի ընտանիք են: Ռեժիսորն առանց վարանելու ցույց է տալիս հետնախորշերի մարդկանց կյանքը, մի ընտանիք, որին անդամագրվել է նաեւ փողոցից գտնված փոքրիկ աղջնակը` Յուրին:

Վերջինս իսկական մայր ունի, ընտանիք, որտեղ նրան մշտապես ծեծում են, ու ճապոնական ընտանիքը, պարզվում է` կատարյալ չէ, ու երեխան ավելի ապահով եւ երջանիկ է զգում իրեն «որդեգրած» ընտանիքում, կեղտոտ հյուղակում, որտեղ «եղբայրը» նրան սովորեցնում է գողություն կատարել խանութներից, իսկ «հայրը» պատրաստ է շալակած տանել մի տեղից մյուսը:

Ակամա ընտանիք դարձածները, որոնք արյունակցական կապ չունեն միմյանց հետ, սիրո ու հոգածության կարիք ունեն, եւ դա փոխհատուցվում է նրանց այն հարաբերություններով ու հոգատարությամբ, որպիսին բացակայում է իրական ճապոնական ընտանիքներում:

Բնականաբար, Հիրոկաձու Կորեեդան երկրի վարչապետի ընկալմամբ կարող է թշնամի եւ ազգադավ լինել, քանի որ համարձակվել է մերկ ճշմարտությամբ ապտակել բարեկեցիկ Ճապոնիայում ապրողներին, անդրադառնալ այնպիսի թեմայի, որի մասին ընդունված չէ բարձրաձայնել նման մատուցմամբ:

Ֆիլմն ավարտվում է հետեւյալ կերպ. փոքրիկ աղջնակը իր իսկական ընտանիքից կրկին փախչում է այն տեղը, որտեղից իրեն գտել էր գողերի ընտանիքի «հայրը»: Սովորական մարդկանց մեջ, որոնք կասկածելի ճանապարհներով են հայթայթում իրենց օրվա հացը ու չեն զլանում այն կիսել իրենց բախտակից մեկ ուրիշի հետ, շատ ավելի ջերմություն կա:

Մի հարցազրույցում ռեժիսորն ասել է, որ «Խանութի գողերը» հիշեցնում է իր մանկությունը, երբ 6 հոգով ապրում էին փոքրիկ սենյակում, իսկ ինքը քնում էր պահարանի մեջ: «Հիմա դուք կասեք, Աստված իմ, ախր ինչպե՞ս կարող է իրական թվալ պահարանում քնելը, բայց դա իրոք եղել է: Ու ամեն ինչ այդքան էլ վատ չէր, տունը լի էր դրական հույզերով: Թեկուզ հարմար չէր պահարանում քնելը, թեկուզ չէի կարող թաքցնել իմ մանկական խաղալիքները, բայց դրա փոխարեն կարող էի գրքեր կարդալ, ու դռան արանքից ծիկրակել ընտանիքի մյուս անդամներին»,-անկեղծացել է Հիրոկաձու Կորեեդան: Ի դեպ, նա իր «Խանութի գողերն» անվանել է սոցիալ-գիտակցական ֆիլմ: Ճապոնացի կինոռեժիսորը ստեղծել է իրական կինո, ցույց տվել «չօսլայված» ու «չարդուկված» իրականությունը, որը որքան էլ ցնցելու աստիճան դաժան է, բայց պարտադրում է իրեն ընդունել հենց այդպես, քանի որ հորինված չէ…

Ի դեպ, երեւանյան կինոհանդիսատեսը նույնպես ցնցված էր լեփ-լեցուն դահլիճներ տեսած այս ֆիլմից: «Խանութի գողերը» ֆիլմի նման բացառիկ աշխատանք ամեն օր չէ, որ կարող ես դիտել Երեւանում:

ԳՈՀԱՐ ՀԱԿՈԲՅԱՆ
Աղբյուր՝ Aravot.am:

 

Լրահոս
Մեդիալաբը ձեռնարկում է հանրային ֆինասավորման արշավ Նայեաց սիրով Ձեռագործ աշխատանքների ցուցահանդես Չարենցի տուն-թանգարանում Աննամակ ծրար․ Պարույր Սևակ Սերը և բաժանումը Ավետիք Իսահակյան․ Մայրիկ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ն՝ Սուրբ Սոֆիա տաճարի կարգավիճակի փոփոխության Էրդողանի մտադրության մասին Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսն ընդունեց Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միության նախագահին «Հայտնի չէ՝ եկեղեցիների վերականգնումը օգու՞տ է բերում որմնանկարներին, թե՞ վնաս» Արվեստի վերածված սուրճն ու կակաոն Նոր նշանակումներ «Մեծ լուսատուն` ցերեկը իշխելու համար, իսկ փոքր լուսատուն` գիշերը իշխելու համար» «Սա Բեռնհարդ Շլինկի տեսակետն է Հոլոքոստի մասին, որը նա մեծ վարպետությամբ գրականություն է դարձրել» Ինչո՞ւ Իրանում հետաքրքրվեցին «Բանկ Օտոմանով» 30 տարի անց «Քամին ունայնության» ֆիլմը վերադարձավ կինոյի տուն ՀԱՊ-ում բացվելու է Անատոլի Գրիգորյանի ստեղծագործությունների ցուցահանդեսը Վախթանգ Անանյան․ ՈՒշացած խոստովանություն Դավիթ Սամվելյան․ Լեռան տակի քարոզ Հայկական ավանդական երաժշտությունը և մշակութային անվտանգության հիմնահարցը. Ալեքսանդր Սահակյան Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսը հանդիպում ունեցավ վերապատրաստման դասընթացների մասնակիցների հետ Հայաստանը մասնակցում է Հնագույն քաղաքակրթությունների ֆորումին Վարդան Հակոբյան․ Անվերադարձ աչքեր Դավիթ Հովհաննես․ Մեզանից հետո ուժեղ ու հաղթանդամ․․․ Զքէն խորհեցան Ավ. Իսահակյանի անվան գրադարանը «կտարածվի» Քրիստոնեական ներողամտության մասին Տնտեսի կիրակի (Մեծ պահքի չորրորդ կիրակի) Նանե․ Դու… կանգուն մնա… Վահան Թոթովենց․ Ես ծաղիկ չունիմ… Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսն ընդունեց Տավուշի նորանշանակ մարզպետին Մարտի 21-ին Գառնիում ծիսական արարողություն և տոնախմբություն է Վարանդի «Բերդաքաղաքի» ձեռագիրը կարդալուց անմիջապես հետո և մեկ տարի անց «Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախումբը ֆանտաստիկ կոլեկտիվ է». Կարմինե Լաուրի Բուենոս Այրեսում Հայոց ցեղասպանությանը նվիրված թանգարան կկառուցվի Ասել՝ սերիալներն այն չարիքն են, որ կործանում են մեզ և մեր երկիրը, մեծագույն սխալ է. Հրաչ Քեշիշյան Խարիկ Դաշտենց․ Լեռան ծաղիկները Մետաքսե․ Հուշերի մորմոք Աղոթքը հոգու շնչառություն է Այսօր կանգնեցաւ աւազան Մանսուրյան. Մեր երաժշտության մեջ բաց կար՝ բարձրագույն պոեզիան երգելու առումով
website by Sargssyan