USD
EUR
RUB

Անիրավ դատավորի և այրի կնոջ առակը (Ղուկ. 18: 2-5)

 
 

Մի քաղաքում մի դատավոր կար. Աստծուց չէր վախենում և մարդկանցից չէր ամաչում: Եվ նույն քաղաքում մի այրի կար, որ գալիս էր նրա մոտ և ասում. «Իմ ոսոխի դեմ իմ դատը տես»: Եվ դատավորը երկար ժամանակ չէր ուզում. դրանից հետո իր մտքում ասաց. «Թեև Աստծուց չեմ վախենում և մարդկանցից չեմ ամաչում, բայց այն բանի համար, որ այրի կինն ինձ հոգնեցնում է, նրա դատը տեսնեմ, որպեսզի անընդհատ չգա և ինձ չանհանգստացնի»:

Ոմանք սխալմամբ Քրիստոսին վերագրեցին այս առակը, քանզի որպես Աստված` Աստծուց չի երկնչում և մարդկանցից չի ամաչում, որովհետև անարգ ոչինչ չի արել: Արդ, եթե Քրիստոս արդարության Դատավորն է, Նրան չպետք է վերագրել անիրավ դատավորի մասին խոսքը: Այստեղ պետք է հասկանալ, որ մեկն անիրավ դատավորն է, իսկ մյուսը` այրու ոսոխը, որ անիրավ դատավորի իշխանության տակ է. քանզի չարերի մեջ էլ հնարավոր է, որ մեկն իշխի, իսկ մյուսը՝ ենթարկվի, ինչպես և Բէեղզեբուղը դևերի իշխան կոչվեց:

Արդ, անիրավ դատավորը չերկնչեց Աստծուց, քանզի Նրա Որդուն մատնեց խաչելու, իսկ Նրա մարգարեներին ու առաքյալներին` սպանելու, և մինչև այժմ քրիստոնյաներին հալածանքներ է հարուցում` Աստծու թույլտվությամբ: Նա ամբարտավան ու անբարեհաճ դատավոր է և մարդկանցից էլ չի ամաչում` արհամարհելով մարդկային ցեղը:

Իսկ քաղաքի այրին մարդու հոգին է` այրիացած Քրիստոսից, քանի որ Նա Եկեղեցու Փեսան է (աննյութական Եկեղեցի կազմող բոլոր հոգիների): Այրին Քրիստոսին թողած՝ ապավինում էր անիրավ դատավորին` հալածվելով ոսոխից` դևից, իրավունք էր խնդրում մեկ այլ դևից, որպեսզի ձերբազատվի ոսոխի բռնությունից: Այս ոսոխը կա´մ դև էր, կա´մ էլ սատանային հնազանդված մարդ: Իսկ անիրավ դատավորը, այրուց հոգնելով, կատարեց այն, ինչը խնդրում էր:

Այս առակը խրատում է, որ պետք է անձանձրույթ աղոթել Աստծուն: Քանզի եթե անիրավ դատավորն այրու տևապես հաճախելու և թախանձելու պատճառով նրա դատը տեսավ, ապա Քրիստոս` արդարության Արեգակը և Դատավորը, որչափ առավել պիտի լսի նրանց աղաչանքներն ու պաղատանքները, ովքեր ամեն օր աղոթքներով դիմում են Նրան:

(Ըստ Ստեփանոս Սյունեցու «Չորս Ավետարանների համառոտ մեկնությունը» գրքի)
Մեկնաբանում է Տ. Մարկոս քահանա Մանգասարյանը:

Լրահոս
Տոն Ս. Հակոբ Մծբնա Հայրապետի, Մարուգե ճգնավորի և Մելիտոս եպիսկոպոսի «Մարդի՛կ, ուշքի եկեք» Ստամբուլում առաջին անգամ բացվել է Սերգեյ Փարաջանովին նվիրված ցուցահանդես Արշակ Չոպանյան․ Հայկական դյուցազներգությունը Հայից Հայ․ Արա Շիրազ Սա այն թթխմորն է, որ այսօր հրամցնում են մեզ Երաժշտասերները վայելեցին Ալեքսեյ Շորի ստեղծագործությունները Համազգային թատրոնի դերասանները դադարեցնում են գործադուլը Սպիտակի նախկին գլխավոր ճարտարապետը հեռվից հեռու էլ տեղյակ է խնդիրներին Ռեժիսոր Հովհաննես Գալստյանը որոշել է դադարեցնել հացադուլը Ռազմիկ Դավոյան Համբերություն Հայրենիքում Կյանքը ափի մեջ. Մրո Ալեքսեյ Շորին շնորհվեց Երևանի պետական կոնսերվատորիայի պատվավոր դոկտորի կոչում Արմենուհի Մանուկյան. «Հայաստանի առաջին տիկնիկային թատրոնը պետք է ունենա իր շենքը» Նախկին նախարարի հետ շփումներից հետո նախարարների բանավոր խոսքին չեմ հավատում. Ռեժիսոր Հովհաննես Գալստյան Մոսկվայում տեղադրվելու է Շառլ Ազնավուրի հուշարձանը Հայր մեր.Կոմիտասեան Վերդիի «Ռեքվիեմի» ցնցող մեկնաբանությունը օպերային թատրոնում ՝ ի հիշատակ երկրաշարժի զոհերի Պարույր Սևակի մտքերից Վիգեն Չալդրանյանը դեռևս անդրդրվելի է. Համազգային թատրոնի դերասան «Թուրքիայի նախագահին նամակով խնդրեցի ընդունել Ցեղասպանությունը» Queen խմբի հիթը դարձել է 20-րդ դարից եկած ամենահայտնի երգը Նոր նշանակումներ Նախագահ Արմեն Սարգսյանն այցելել է հացադուլ հայտարարած կինոռեժիսորին Հայաստան Երբեք չմեռնես. Հովհաննես Գրիգորյան. մաս 1-ին Համերգային երեկո՝ նվիրված Հայկանուշ Դանիելյանին «Ինքներդ վրեժխնդիր մի՛ եղեք» Շերլոք Հոլմսի մասին պատմող բոլոր ստեղծագործությունները բնագրից առաջին անգամ թարգմանվել են հայերեն Հանձնվել է այլընտրանքային Նոբելյան մրցանակը Քամիները բոլոր․․․Ռազմիկ Դավոյան Մոցարտի «Ռեքվիեմ»-ը ներկայացվեց Գյումրու Սև բերդում Երաժշտությունն ամոքիչ ուժ ունի. Սերգեյ Սմբատյան Մոր աղոթքներն յուր երեխաների համար «Անվանի լուսանկարիչների մեծ մասը մասնագիտական կրթություն չունի» Մարդկային բարդ ու խճճված փոխհարաբերություններ՝ Էդգար Բաղդասարյանի «Էրկեն կիշեր» ֆիլմում Օրոր Մայր Հայաստանին Տաթևիկ Սազանդարյան․ Իմ Երևան
website by Sargssyan