USD
EUR
RUB

«Այդ միտքը դառնում է կինո կամ տիեզերանավ»

 

«Իրատեսը» պարբերաբար անդրադարձել է ՄԱՆԵ ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆԻ (ՄԱՆԵ) «Ադապտացիա» ֆիլմի հաջողություններին, միջազգային հարթակներում ձեռք բերած մրցանակներին:

Տարեվերջյան զրույցում Մանեն պատմում է իր ձեռբերումների մասին, նաև կինոշխարհի «գաղտնիքների». ինչպե՞ս է ստեղծվում կինոն, ինչպիսի՞ն պետք է լինի ռեժիսորը, ինչպե՞ս ներկայանալ աշխարհին՝ վաստակելով դրսի ու ներսի հանդիսատեսի համակրանքը:

- 2018-ն ինձ համար հաղթարշավի ու ճանապարհի տարի էր,- ասում է Մանեն:- Կարծես իսկապես անցնեի ճակատամարտերի միջով: Ինձ համար շատ հաճելի էր տանել այդպիսի ծանրաբեռնված աշխատանք և գնահատվել, հատկապես, միջազգային հարթակներում:

«Ադապտացիան» իրականացրեց իմ երազանքներից մի քանիսը. լինել Վենետիկում, գնահատվել hայրենակիցներիս շրջանում, ստանալ պարգևատրում նոր ու անկախ Հայաստանի նախագահի կողմից, լինել բազմաթիվ բեմերում : Բայց զուգահեռ կարևոր եմ համարում նաև «Ճայը» ֆիլմի ստեղծումը, որը դիպլոմային աշխատանք է, և որի համար պրոդյուսեր Արարատ Գրիգորյանի հետ բացահայտեցինք ու ստեղծեցինք նոր աշխարհ՝ Չեխովյան տրամադրություններով:

- «Ադապտացիան» հայ հանդիսատեսի դատին հանձնելու՞ ես:

- Իհարկե, «Ադապտացիան» 2019-ին մեծ թվով ցուցադրություններ կունենա

Հայաստանում: Այն սակավ ցուցադրությունները, որ այստեղ եղավ, դրական արձագանք են գտել:

- Հասակակիցներիդ արձագանքն ինչպի՞սին է: Ի՞նչ հարցեր են ծագում, հատկապես ի՞նչն է հետաքրքրում նրանց:

- Հիմնականում հարցնում են, թե ի՞նչ է պետք անել, որ իրենք էլ մասնակցեն կինոփառատոներին: Ես շեշտում եմ, որ պետք է նախ ինքդ հասկանաս ֆիլմիդ հաջողվա՞ծ է, նոր միայն ներկայացնես փառատոների: Պետք չէ թերագնահատել սեփական աշխատանքը: Բայց կարող է վնասել նաև ինքնախաբեությունը: Եթե ֆիլմդ հաջողված է, ապա այսօր մեծ հնարավորություններ կան այն աշխարհին ներկայացնելու: Նախկինում և՛ մասնակցելն է դժվար եղել, և՛ ֆիլմերի ընտրությունն է խիստ եղել: Այսօր գրեթե ամեն փառատոն իր թեմատիկան ունի, և ավելի հեշտ է կողմնորոշվել ու ճիշտ ժամանակին, ճիշտ տեղում հայտնվել: Հաճախ հայ ուսանողներն ուզում են նկարահանել ամերիկյան ֆիլմեր և չեն հաջողում: Ինչու՞ չնկարահանել հայկական թեմաների մասին: Դրանք դրսում շատ ավելի բարձր կգնահատվեն, քան չստացված նմանակումները: Դրսում սպասում են քեզնից մի ֆիլմ, որը կլինի քո մասին: Նրանց հետաքրքրում է քո ազգությունը, քո քաղաքն ու քո ես-ը : Վավերագրական կինոն այսօր փառատոնային կյանքում առաջին տեղում է: Մարդիկ արդեն հոգնել են պատմություններից: Հիմա նրանց հետաքրքրում են կարճ ու արագ մտածելակերպը, և սուր թեմաները, որոնք սրտին են դիպչում: Իսկ եթե դրանք վավերագրական են, ապա ավելի է մեծանում մարդկանց հուզականությունը, քանի որ նա գիտակցում է, որ այն ինչ տեսնում է, իրական է:

- Ի՞նչն է կարևորը կինոյում:

- Պրոֆեսիոնալիզմը, բայց ավելի շատ՝ մարդկային զգացմունքները փոխանցելու շնորհը:

Արվեստագետը միշտ կարողանում է տեսնել և պատկերել այդ զգացմունքները: Դա անբացատրելի երևույթ է : Ստեղծում ես քո աշխարհը, որտեղ ապրում են Նապոլեոն Բոնապարտն ու Ժան-Ժակ Ռուսոն: Եվ մի օր անսպասելի քո մեջ միտք է ծնվում, այդ միտքը դառնում է կինո կամ տիեզերանավ:

- Ինչպե՞ս ես ընտրում թեման, պատկերները, հերոսներիդ:

- Ինձ հաճախ են հարցնում՝ ինչպե՞ս է պատահում, որ ինձ մշտապես հանդիպում են այդպիսի դրվագները կամ կերպարներ: Նրանք հանդիպում են բոլորիս և ամենուրեք, պարզապես պետք է միշտ արթմնի պահենք մեր ռեժիսորական աչքը: Ավելի լավ կլինի, որ այն մշտապես ներբեռնված լինի ուղեղում, ինչպես սմարթֆոններում ներբեռնում ենք հավելվածները:

Կինոն անբացատրելի արվեստ է, ոչ մի բացատրություն չկա թե ինչպես նկարահանել այն : Պետք է պարզապես սեղմել տեսաձայնագրման կոճակը և պահել տեսախցիկը քո շուրջը՝ չկեղծելով այն ինչը կա իրականում:

Աղբյուր՝ Irates.am:

Լրահոս
Նոր նշանակումներ «Մեծ լուսատուն` ցերեկը իշխելու համար, իսկ փոքր լուսատուն` գիշերը իշխելու համար» «Սա Բեռնհարդ Շլինկի տեսակետն է Հոլոքոստի մասին, որը նա մեծ վարպետությամբ գրականություն է դարձրել» Ինչո՞ւ Իրանում հետաքրքրվեցին «Բանկ Օտոմանով» 30 տարի անց «Քամին ունայնության» ֆիլմը վերադարձավ կինոյի տուն ՀԱՊ-ում բացվելու է Անատոլի Գրիգորյանի ստեղծագործությունների ցուցահանդեսը Վախթանգ Անանյան․ ՈՒշացած խոստովանություն Դավիթ Սամվելյան․ Լեռան տակի քարոզ Հայկական ավանդական երաժշտությունը և մշակութային անվտանգության հիմնահարցը. Ալեքսանդր Սահակյան Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսը հանդիպում ունեցավ վերապատրաստման դասընթացների մասնակիցների հետ Հայաստանը մասնակցում է Հնագույն քաղաքակրթությունների ֆորումին Վարդան Հակոբյան․ Անվերադարձ աչքեր Դավիթ Հովհաննես․ Մեզանից հետո ուժեղ ու հաղթանդամ․․․ Զքէն խորհեցան Ավ. Իսահակյանի անվան գրադարանը «կտարածվի» Քրիստոնեական ներողամտության մասին Տնտեսի կիրակի (Մեծ պահքի չորրորդ կիրակի) Նանե․ Դու… կանգուն մնա… Վահան Թոթովենց․ Ես ծաղիկ չունիմ… Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսն ընդունեց Տավուշի նորանշանակ մարզպետին Մարտի 21-ին Գառնիում ծիսական արարողություն և տոնախմբություն է Վարանդի «Բերդաքաղաքի» ձեռագիրը կարդալուց անմիջապես հետո և մեկ տարի անց «Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախումբը ֆանտաստիկ կոլեկտիվ է». Կարմինե Լաուրի Բուենոս Այրեսում Հայոց ցեղասպանությանը նվիրված թանգարան կկառուցվի Ասել՝ սերիալներն այն չարիքն են, որ կործանում են մեզ և մեր երկիրը, մեծագույն սխալ է. Հրաչ Քեշիշյան Խարիկ Դաշտենց․ Լեռան ծաղիկները Մետաքսե․ Հուշերի մորմոք Աղոթքը հոգու շնչառություն է Այսօր կանգնեցաւ աւազան Մանսուրյան. Մեր երաժշտության մեջ բաց կար՝ բարձրագույն պոեզիան երգելու առումով Բալետային պուանտի միջի ասեղից մինչեւ «ժամանակավոր արտագաղթում» Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսն այցելեց Գյումրի, հյուրընկալվեց Մայր Աթոռի կողմից բնակարաններ ստացած ընտանիքներից մեկին Ավետիք Իսահակյան․ Մնացի կարոտ իմ հայրենիքին Վահագն Դավթյան․ Եթե հարցնես Ընդ լուսափայլ զւարթնոյն Մենք ենթարկյալներս Երեւանում ցուցադրվում են հայտնի նկարիչ Տիգրան Դադերյանի աշխատանքները Աստծո առջև ծնկողը թշնամու դեմ կանգուն կմնա մինչև վերջ Մայր Աթոռը հրապարակել է 2018-ի գործունեության տեղեկագիրը «Անկախության շրջանում Հայաստանում ձևավորված իրականությունը միանգամայն արժանի է խորենացիական «ողբի»
Ամենաընթերցված
website by Sargssyan