USD
EUR
RUB

«Զենք տուր. խաղաղություն եմ ուզում»

 

Առաջիկայում 5-րդ ալիքը կցուցադրի «Զենք տուր. խաղաղություն եմ ուզում» վավերագրական ֆիլմը: Ֆիլմն Արցախյան ազատամարտի մասին է, ավելի ճիշտ` պատճառների, ավելի ճիշտ` դրանցից խուսափելու, պատվով խուսափելու: Արցախյան վերջին քաղաքական զարգացումները հուշում են, որ վերնագիրը պատահական չի ընտրվել, և արդեն մի խիստ կարևոր, զգաստացնող ասելիք ունի: Մինչ օրս Արցախյան ազատամարտի մասին բազմաթիվ ֆիլմեր են նկարահանվել, բայց այս ֆիլմը կարելի է բոլորովին տարբեր համարել իր գաղափարական հարցադրումներով. հերոսը` հայ ժողովուրդը, խաղաղություն է ցանկանում զենքի միջոցով: Մեր պատմությունը ցույց է տալիս, որ հայը խաղաղությունն ավելի շատ խնդրել է, քան պահանջել ու վաստակել, ինչի մասին պատմում է այս ֆիլմը: Հենց սրանում է ֆիլմի բացառիկությունը. զինվենք, որ չկռվենք, զինվենք, որ ցույց տանք` պատրաստ ենք պատերազմի։ Պատրաստ ենք հաղթելու:

Ֆիլմի ստեղծագործական կազմը բավականին երիտասարդ է. սցենարիստը լրագրող, արձակագիր ՀՈՎԻԿ ԱՖՅԱՆՆ է, ռեժիսորը` ՀՀ նախագահի երիտասարդական մրցանակի դափնեկիր, «Ոսկե ծիրան» միջազգային մրցույթի «Լավագույն դեբյուտ-2018»-ի հաղթող ԱՐԹՈՒՐ ՍԱՀԱԿՅԱՆԸ:

Ես փորձեցի զրույց ունենալ նրանց հետ ու ընթերցողի համար բացահայտել այն, ինչ մնացել է էկրանից այն կողմ: Ժամանակի սղության պատճառով զրույցը չափազանց կարճ ստացվեց և չափազանց հստակ:

«ԽԱՂԱՂՈՒԹՅՈՒՆԸ ՆՎԱՃՈՒՄ ԵՆ, ԻՆՉՊԵՍ ՑԱՆԿԱՑԱԾ ԵՐԱԶԱՆՔ, ԻՍԿ ՆՎԱՃՈՒՄ ԵՆ
ԶԵՆՔՈՎ»

- Հովիկ, վավերագրական կինոսցենարը տեքստային լուրջ միջամտություն չի ենթադրում, իսկ Դուք, կարծեմ, սովոր եք հենց տեքստի հետ աշխատելուն: Ի՞նչն էր Ձեզ համար ամենահետաքրքիր նորությունը կադրային մտածողության իմաստով:

- Այն, որ շատ կարևոր բաներ ասելու համար կարելի է և չխոսել: Նույնիսկ լռել: Այն, որ կան դեմքեր, իսկ դրանք շատ են, որոնք բերանով չեն խոսում: Մի տեսակ նայում են քեզ ու խոսում են` լուռ: Եվ վերջապես այն, որ ինչ-որ բան, թեկուզ մեկ տող գրելուց հետո պետք է փակել աչքերն ու փորձել տեսնել: Եթե չի երևում, իսկ երևալուց հետո հուզում, ուրեմն բացել աչքերը և ջնջել, նորից փորձել, հետո նորից... Մինչև տեսնես գրածդ:

- Կհիշե՞ք ռեժիսորին տված Ձեր ամենասկզբունքային խորհուրդը:

- Ասացի, որ կարևոր չէ, թե ինչ ենք մտածում ադրբեջանցիների մասին: Պատերազմում. կարծում եմ, թշնամին կարևոր չէ, գոնե մեզնից: Կարևորն ու հետաքրքիրը մենք ենք: Ի՞նչ ենք անում, որքա՞ն ենք ամուր, ինչո՞վ ենք ուժեղ, ի՞նչ ենք երազում։ Այո, խորհուրդ եմ տվել ուշադրություն դարձնել պատերազմող մարդու երազանքին: Մեզ` առանց թշնամու:

- Խաղաղությունն ու զենքը հականիշներ են: Ինչու՞ եք պնդում, որ խաղաղության համար զենք է պետք:

- Որովհետև խաղաղություն չի լինում: Միֆ է: Երազանք, առանց որի հնարավոր չէ ապրել, ինչպես և առանց զենքի: Ի դեպ, հետաքրքիր կլինի հաշվել չպատերազմող` խաղաղ երկրներում առկա զենքը. վստահեցնում եմ` սարսափելի թիվ կլինի: Կարծում եմ` խաղաղությունը նվաճում են, ինչպես ցանկացած երազանք, իսկ նվաճում են զենքով: ՈՒ հենց այստեղ խաղաղությունն ու զենքը դադարում են հականիշներ լինելուց, և զենքը դառնում է խաղաղության հասնելու գործիք:

«ՖԻԼՄԸ ՊԱՏԵՐԱԶՄԻ ՄԱՍԻՆ Է, ԻՍԿ ՊԱՏԵՐԱԶՄՈՒՄ ԲՈԼՈՐ ԶԳԱՑՈՂՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐՆ ԵՆ ՍՈՒՐ»

- Արթուր, մարդիկ սովոր չեն իրենց երկրի պատմության ամենահերոսական դրվագներին նայելու մի մարդու ճակատագրի տեսանկյունից: Այս ֆիլմում նման փորձ է արված: Երբևէ չե՞ք վախեցել, որ Ձեր հստակ դիտարկումը, թե պատերազմը, ինչ հիմնավորում էլ ունենա, կյանքեր է կործանում, սխալ կընկալվի:

- Սխալ ընկալումներ միշտ կան և կլինեն, ու դրանից պետք չէ վախենալ: Պետք է պայքարել դրա դեմ: Պատերազմն արդեն պարտություն է: Կապ չունի՝ մեկ մարդու տեսանկյունի՞ց են նայում, թե՞ հազարի:

- Ֆիլմի նյութն ամբողջովին արխիվային է. որպես վավերագրող ռեժիսոր, կարիք զգացե՞լ եք դեպքերին Ձեր հայացքով նայելու, թե՞ ժամանակակից օպերատորական աշխատանքը լրիվ բավարար էր ասելիքը տեղ հասցնելու համար:

- Այո, ֆիլմում օգտագործվել են արխիվային կադրեր, ու անկախ այդ ահռելի արխիվից, որն ուսումնասիրել եմ, միևնույն է, մոնտաժային սեղանի առջև զգում ես, որ պակաս բաներ կան: Չնայած հույս ունեմ, որ ասելիքս փոխանցել եմ:

- ՈՒսումնասիրության ընթացքի մասին էլ պատմեք, խնդրում եմ: Ո՞ր կադրերը կամ դրվագներն են սուր զգացողություններ առաջացրել, և ինչպե՞ս եք դրանք շեշտել ֆիլմում:

- Այս ֆիլմը պատերազմի մասին է, իսկ պատերազմում բոլոր զգացողություններն են սուր: Ֆիլմում հայացքներ են, որոնք պատերազմ են տեսնում. այդ բոլոր հայացքներն իմ շեշտերն են:

Ճեպազրույցները` Գևորգ ԳՅՈՒԼՈՒՄՅԱՆԻ

Աղբյուր՝ Irates.am

Լրահոս
Ուր ես մայր իմ. Լույս հնգյակ «Նման աշխարհում ոչ ոք չի կարող երջանիկ լինել, եթե Մարդ է իսկապես» Ավագ ուրբաթ Ուշագրավ գնահատանք Կոնստանտին Օրբելյանի «Գրեմմի»-ում առաջադրվելու առթիվ Կաննի փառատոնում մրցելու է 19 ֆիլմ Սեփական կոթողների նկատմամբ նույնչափ սրտացավությունը չէր խանգարի Թումանյանի հետքերով Արմեն Սարգսյանը հյուրընկալել է Արտավազդ Փելեշյանին Հովհաննես Թումանյան. «Դեցիմ Լաբերիոս» Կանչ Խորհրդավոր ընթրիքի պատկերագրությունն ու խորհուրդը Արկօղդ զլոյս Amazon-ում կտրուկ աճել է «Նոտղը Դամ դը Պաղի» մյուզիքլի վաճառքը Հայկական կինոյի «Անահիտները» Ավագ չորեքշաբթի Որ յաթոռ փառաց Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսն ընդունեց ԱՄՆ կոնգրեսականների պատվիրակությանը Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսն ընդունեց ՀԲԸՄ Բուենոս Այրեսի մասնաճյուղի տիկնանց հանձնախմբի անդամներին «Տանգոն հզոր պար է, այն հանում է մեջդ եղած տխրությունը» «Երաժշտական հինգշաբթի Խաչատրյանի տանը» Գութաներգ. Ձիգ տու, քաշի․ Կոմիտաս Հովհաննես Թումանյան․ Պանդուխտ եմ քույրիկ Հելեն Սեգարան անհամբեր սպասում է Շառլ Ազնավուրին նվիրված համերգին Որ սքանչելիդ ես Վահագն Հայրապետյան. «Մի գիժ բան է սպասվում» Հաղորդման հյուրն է Տավուշի թեմի առաջնորդ Գերաշնորհ Բագրատ եպիսկոպոս Գալստանյանը Լավագույն դաշնակահարներից մեկը՝ Ալեքսանդր Ռոմանովսկին, ելույթ կունենա Երևանում Փարիզի Աստվածամոր տաճարի արվեստի գործերը կփոխանցվեն Լուվրին Մեր աղոթական զորակցությունն ենք հայտնում բոլոր ֆրանսիացիներին, Կաթոլիկ մեր Քույր Եկեղեցուն Որ Արարիչդ ես Կոմիտաս․ Քնարերգություն Հովհաննես Թումանյան․ Օ՛, լո՛ւռ կաց, ընկե՛ր․․․ Ախալցխայում նշվել է Վահրամ Գայֆեճանի 140 ամյակը Ավագ եկուշաբթի Ապրիլի 15-ին կմեկնարկի Ազգային գրադարանային շաբաթը՝ նվիրված Հովհաննես Թումանյանի և Կոմիտասի 150-ամյակներին Ավագ շաբաթ ՀՊԿՆ-ի հետ ելույթ կունենա «Գինեսի» ռեկորդակիր ջութակահար Նիկոլայ Մադոյանը Ծաղկազարդ (Տիրոջ մուտքը Երուսաղեմ) «Յուրաքանչյուր մարդ եզակի է որպես սուբստանցիա, հնարավոր չէ նրան փոխարինել» Ֆրանսիացի գեղանկարիչ Նիկոլա դե Լարժիլյեի կտավը նվիրաբերվել է Մայր Աթոռին
Ամենաընթերցված
website by Sargssyan