USD
EUR
RUB

«Առաջին ու հիմնական գույնը ծնվում է գույների քաոսից»

 

Հարցազրույց նկարիչ Անդրեյ Շուգարովի հետ

- Երեւանում ձեր վերջին անհատական ցուցահանդեսը 2015-ին էր: Շշուկներ էին պտտվում, որ արվեստում սիրում եք ագրեսիա, քանի որ հենց նման նկարները կարող են փոխանցել իրական կյանքի պատկերները… Եվ դա արտահայտվում է հիմնականում կենդանիների պատկերներով: Ձեր աշխատանքներում գերակշռում է դեղինը կամ դեղնաշագանակագույնը: Իսկ 2018-ը դեղին շան տարի է…

- Ճշմարտություն կա ասվածում, բայց ավելի շատ իմ աշխատանքներում էքսպրեսիան է: Կտավներումս ձեր նշած ագրեսիան ծնվեց 2000-ականների սկզբին, Ֆրանսիայում ապրելու ու ստեղծագործելու տարիներին: Այնտեղ մտերմացա ու համագործակցում էի հեղինակավոր գալերեաներից մեկի տնօրեն Պատրիկ Ժիգուի հետ: Հենց նա նկատեց, որ իմ աշխատանքներում հատկապես ձիերը հիանալի են, իր խոսքերով՝ ագրեսիվ, ու խորհուրդ տվեց, որ գույներով էլ ավելի ընդգծեմ դա: Ֆրանսիայում լավագույն նկարիչներին ասում են՝ «դու լավ ես ներկում…», ինչն ինձ ասաց Պատրիկը… Պետք է ասեմ, որ ֆրանսիացիները սիրում են ագրեսիա… Պատկերացնո՞ւմ եք, մի երկար ժամանակահատված ամիսը միայն 25 ձի էի կտավին հանձնում, իհարկե՝ մեկը մյուսից տարբեր ու տարբեր շարժումների մեջ: Թեւավոր խոսք կա՝ կարեւոր չէ ինչը, կարեւոր է՝ ինչպես… Ի վերջո, Սեզանը ողջ կյանքի ընթացքում խնձոր նկարեց, բայց ինչպե՜ս այն հրամցրեց… Ինձ մոտ առաջին ու հիմնական գույնը ծնվում է գույների քաոսից: Իսկ ագրեսիան կամ էքսպրեսիան կարելի է արտահայտել միայն կոնտրաստի միջոցով՝ օրինակ՝ սեւ-սպիտակ, դեղին ու… մի խոսքով՝ այլ գույների խառնուրդից: Ի վերջո գույների ընտրությունը շատ հաճախ կախված է գնորդի ճաշակից… Այն տպավորությունը չստեղծվի, որ միայն կենդանիներ եմ պատկերել: Նիցցայում, Շամպայնում, Կաննում, Մարսելում, ի վերջո՝ Փարիզում, մի կարճ ժամանակահատված էլ Հռոմում ստեղծել եմ դիմանկարներ, նատյուրմորտներ, բնանկարներ եւ այլն:

- Ասում են նաեւ, որ ձեր ստեղծագործական կյանքը շուրջ հինգ տարի հիանալի էր ընթանում Ֆրանսիայում, վաճառվում էին աշխատանքները, ինչը նկարչի հիմնական մտահոգությունն է: Իսկ հետո՞…

-Հետո վերադարձա հայրենիք: Ինձ համար աշխարհում երկու քաղաք կա. մեկը ծննդավայրս է՝ Թբիլիսին, մյուսը Երեւանը, որտեղ ապրում եմ 1962 թվականից: Երեւանում էլ հնարավոր է զբաղվել սիրածդ աշխատանքով: Այնքան էլ համամիտ չեմ, թե նկարչի հիմնական մտահոգությունը ստեղծած գործը վաճառելն է: Այո, լինում է մի ժամանակ՝ տարբեր նկարիչների մոտ դա տարբեր է, երբ գնորդ չի լինում: Այստեղ էլ, ինչպես արտասահմանում, կարող ես զբաղվել նկարչությանը մոտ աշխատանքով: Իսկ մենք՝ հայ նկարիչներս, լավ վայրում ենք գտնվում…

- Ի՞նչ կարծիքի եք այսօրվա ձեր երիտասարդ գործընկերների մասին:

- Սովորել եմ Էդուարդ Իսաբեկյանի, Մկրտիչ Սարիբեկյանի, Գարրի Սմբատյանի արվեստանոցներում: Վարպետներս եթե տեսնեին այսօրվա նկարիչների «պրոդուկտը», պարզապես չէին հասկանա: Բայց սա միայն Հայաստանում չէ: Մեկ-մեկ շատ անթույլատրելի բաներ են իրենց թույլ տալիս երիտասարդները: Օրինակ, մարդ, որը գծանկարին պարզապես չի տիրապետում, սկսում է այդ ոճում, այլ բառ չեմ գտնում՝ աճպարարություն անել, ինչն անթույլատրելի է: Չեմ բացառում, որ ունենք նաեւ պրոֆեսիոնալ երիտասարդ արվեստագետներ… Հայաստանում ունենք նկարիչների միջին սերունդ, որոնք ցանկալի են նաեւ եվրոպաներում ու Ամերիկայում, նրանք են Տիգրան Սմբատյանը, Տիգրան Ասատրյանը, Կայծ Վանիկյանը, Տարոն Մուրադյանը, Շմավոն Շմավոնյանը… Օրինակ՝ Տիգրան Ասատրյանը պարզապես վիրտուոզ է…

- Շատ է խոսվում արվեստագետների, այդ թվում եւ ձեր՝ նկարիչներիդ մեկը մեկին խանդելու, նախանձելու մասին…

- Ֆրանսիայում հրեա հարեւանս մի օր ասաց՝ հայերիդ մի ընտանիքը մեր չորսին արժե, բայց դուք ինչո՞ւ իրար չեք սիրում…

- Երեւանում էլ վերջին շրջանում գործում են ցուցասրահներ, որոնց աշխատանքը ոչ լիարժեք, բայց կարելի է համեմատել մենեջերի, իմպրեսարիոյի հետ: Չե՞ք կարծում, որ նկարիչներիդ համար պարզապես անհրաժեշտ են անձնական մենեջերները:

- Աշնանը պատրաստում էի աշխատանքներիս կատալոգը, որը նախաձեռնել է ընկերս՝ ճանաչված դիմածնոտային վիրաբույժ Գրիգորի Խաչատրյանը: Վստահ եմ, որ այս կատալոգը շատ ներկայանալի կլինի: Պատրաստվում եմ մարտին էլ Նկարիչների միությունում հանդես գալ անհատական ցուցահանդեսով:

- Ձեր գործընկերներից, նաեւ մտերիմներից ոմանք հաճախ կատակում են, որ Անդրեյ Շուգարովը այնքա՜ն է սիրում Երեւանը, որ չի նկատում ժամանակին սկսված, այսօր էլ հաճախ անհետացող կանաչ գոտիները:

- Երեւանն ինձ համար միշտ կանաչ է: Համեցեք իմ արվեստանոց, որի պատուհանը բացվում է դեպի Մարզահամերգային համալիր եւ ինքներդ կհամոզվեք, թե ինչ գեղեցիկ ու կանաչ է: Եթե երբեւէ կտավին հանձնեմ Երեւանը, հենց այդպես էլ կնկարեմ:

Զրուցեց ՍԱՄՎԵԼ ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԸ

Լրահոս
Գևոևգ Էմին․ Սիամանթոյի մենախոսությունը Նոր գիրք՝ «Պալատի ուրվականը» Ֆրանսիայում հայտնաբերվել է Պոլ Գոգենի՝ մեզ հայտնի ամենավաղ նկարը «Ռոմեո և Ջուլիետ»-ը՝ Ստանիսլավսկու անվան ռուսական թատրոնի բեմում «Արվեստի շաբաթ»-ը մեկնարկեց Արարչագործության շարքի մանրանկարները Նվիրում եւ հոգու պարտք՝ ըստ Սոնա Հովհաննիսյանի Օպերային թատրոնի կոլեկտիվը չի ընդունում Նազենի Ղարիբյանին Վարդան Հակոբյան․ Իսկ Էմերսոնը ձու էր խաշում հրաբուխների վրա Թադևոս Տոնոյան․ Ես քեզ սիրում եմ իմ երկրի վրա ու քո երկնքում Հառիճավանքի Թրբանճյան ընծայարանը հրավիրում է ավագ դպրոցի աշակերտներին որակյալ կրթություն ստանալու Հոգևորական շերտը «վերին դարակում» է Կոնստանտին Օրբելյան. «Թող դատարանը որոշում կայացնի, այլ ոչ թե լինի միանձնյա» «Եթե լեզուն, որով դու գրում ես, վատ գիտես, գրող լինելու մասին խոսելն ավելորդ է» Օպերային թատրոնի կառավարման խորհրդի նախագահ է ընտրվել Նազենի Ղարիբյանը Սոֆիայի Ազգային գրադարանում տեղի ունեցավ Գրիգոր Նարեկացու «Մատյան ողբերգության» պոեմի ռուսերեն թարգմանության շնորհանդեսը Երևանում հանդես կգա «Գրեմմի» մրցանակակիր «Պարկեր» քառյակը Կյանքից հեռացել է ՀՀ վաստակավոր նկարիչ Ռուբեն Ղևոնդյանը Июльансамбль կոչվող թատերախումբը հանդես կգա Երեւանում Մեկնարկում է «Երիտասարդ հայ կոմպոզիտորների կամերային երաժշտության 4-րդ փառատոնը» Զողորմութեան Քո զդուռն բազ մեզ Տէր Վիլյամ Սարոյան. Ամբողջ աշարը և բուն իսկ դրախտը Երվանդ Քոչար. Արևը խաբեց Անթիլիասում հրատարակվել է «Մշակույթը Հայաստանի Առաջին Հանրապետությունում (1918-1920)» գիտաշխատությունը Տիմատին հրապարակել է Հայաստանում նկարահանված տեսահոլովակը Վան Գոգի պատկերով օդապարիկը սավառնել է Մելբուռնի երկնքում Քարոզ. «Մարմնի ճրագը աչքն է» Սրբերի և սրբադասման մասին Հոբելյանական հուշ երեկո՝ նվիրված Մեծն Կոմիտասի ծննդյան 150-ամյակին Աղքատ Ղազարոսի առակը Խաղաղության աղոթք Գուրգեն Մահարի․ Օրոր օրոր Ռազմիկ Դավոյան․ «Ես ամեն օր քեզ հետ զրուցում եմ թաքուն» Խաղաղությունը հնարավոր է դառնում, երբ Աստված մտնում է մեր կյանք «Ոչ ոք երկինք չի մտել՝ անտարբեր և սառնասիրտ կյանք ապրելով» Ողջունում ենք Գրիգոր Լուսավորչի փողոցը Սբ Գրիգոր Լուսավորիչ վերանվանելու վերաբերյալ քաղաքապետարանի կայացրած որոշումը Գիտնականները քվանտային կտավի վրա վերարտադրել են Մոնա Լիզայի միկրոսկոպիկ պատկերը Նոր գիրք` «Հայ-գերմանական ռապսոդիա» Երևանում տեղի կունենա Ռոզի Արմենի «60 տարի բեմում» հոբելյանական համերգը, կհնչի 20 երգ Կաննում պարզ է դարձել, որ Քվենտին Տարանտինոն այսօր ապրող կարևորագույն ռեժիսորներից է
website by Sargssyan