USD
EUR
RUB

Հոգևո ծառայության դժվարին ոլորաններում հոգևորականը հիվանդին հավիտենական կյանքի հույս է բերում․․․

 

Սիրելի՛ ընթերցող, վերոնշյալ խորագիրը կրող շարքի շրջանակում մեր երկրորդ հանդիպումը Քանաքեռի Ս. Հակոբ եկեղեցու հոգևոր սպասավոր Տեր Շմավոն քահանա Ղևոնդյանի հետ է: Զրուցելու ենք բարդ ու անբուժելի հիվանդությունների դեպքում մարդկանց անհրաժեշտ հոգևոր խորհուրդների առանձնահատկություններից:

Հանդիպման սկզբում տեր Շմավոնն անդրադարձավ այն հարցին, թե ի՞նչ սկզբունքով են հոգևորականներն այցելում հիվանդանոցներ:

-Մենք մեր նախաձեռնությամբ պարբերաբար հանդիպում ենք հիվանդների հետ, իսկ եթե հովվության տարածքում կա մատուռ ունեցող հիվանդանոց, ապա իրականացնում ենք նաև այդ մատուռի հոգևոր սպասարկումը: Օրինակ՝ Կոնդի Ս. Հովհաննես Մկրտիչ եկեղեցում ծառայելու տարիներին պարբերաբար լինում էի «Նաիրի» բժշկական կենտրոնի Ս. Հարություն մատուռում, որտեղ էլ հենց հանդիպում էի հիվանդներին, բժշկության աղոթքներ ընթերցում:

Իսկ եթե կային այնպիսի հիվանդներ, որոնք չէին կարող իջնել մատուռ, հարազատների միջոցով տեղյակ էին պահում, և ես այցելում էի նրանց: Սա հիվանդներին հոգևոր ծառայություն մատուցելու անհրաժեշտ, բայց դեռևս այդքան տարածում չունեցող տարբերակ է: Այսօր հոգևորականին հիմնականում խնդրում են այցելել հիվանդանոց այն պահին, երբ քահանան հազիվ հասցնում է խոստովանության կարգ կատարել և վերջին հաղորդությունը տալ:

-Ինչպե՞ս է հոգևորականը կարողանում հաղթահարել այն դժվարությունները, որ ծագում են մահացու հիվանդություն ունեցող մարդկանց հետ շփվելիս: Ի՞նչ հմտություններ են անհրաժեշտ հաջողության հասնելու, այս հիվանդների կյանքում ինչ-որ լուսավոր կետ մտցնելու հարցում:

-Ոչ մի գիտելիք չի կարող օգնել մահամերձ մարդու հետ շփվելիս: Միայն Աստծուց տրված շնորհով ու օրհնությամբ կարող ես գտնել այն խոսքերը, որ թեթևություն կբերեն տվյալ մարդուն, քանի որ չես կարող քարացած մոտեցում ունենալ յուրաքանչյուր հիվանդի հանդեպ: Այն մարդիկ, որոնց մոտ դեռ նոր է սկսվել հիվանդությունը, բավականին ընկճված են լինում, վախենում են մահվանից, որովհետև մտածում են՝ դեռ որքան երկար կյանք ունեին ապրելու: Նրանք մշտապես մի հարց են տալիս. «Ինչու՞ հենց ինձ հետ պատահեց սա, չէ՞ որ բարեպաշտ եմ եղել»:

Երբեմն հիվանդները ոչ ոքի հետ չեն ուզում հաղորդակցվել: Ուստի հանդիպում ենք բարեկամների հետ, բայց հաճախ հարազատներն էլ աջակցության կարիք են ունենում: Բոլորիս շատ անհրաժեշտ է ընթերցել Հոբի գիրքը, որտեղ համբերատարության և Աստծո փառաբանության բազում օրինակներ կան:

-Ինչպե՞ս է հոգևորն օգնում այս հիվանդներին հաղթահարել ողբերգությունը:

-Ոմանք ամենասկզբում չարանում են, երբ իմանում են մահացու հիվանդության մասին. դա պայմանավորված է վերջի, անկարողության զգացումով, հույսի կորստով: Շատ հիվանդներ հոգևոր զրույցի կարիք ունեն, ինչից հետո հանգստանում են: Մարդկանց հիմնականում հաճելի է լսել խաղաղություն բերող աղոթքների ձայնը: Հայերի մոտ սովորություն կա մարդուն մինչև վերջին պահը չասել, որ նա մահացու հիվանդ է: Այս դեպքում նա չի կարողանում հոգևոր առումով պատրաստվել, ուստի հիվանդին բժիշկը կամ հարազատները կամ հենց հոգևորականը պետք է ասեն՝ կյանքիդ օրերը կրճատվեցին, և դու այլևս քիչ ժամանակ ունես հոգուդ մասին մտածելու: Իմացությունը ազատություն է բերում. երբ մարդը տեղյակ է, արդեն ազատ է նյութական ամեն ինչից, մտածում է իր հոգու մասին: Մահացող մարդիկ հավատավոր մեկի ներկայության կարիքն ունեն, որովհետև վախենում են մենակ անցնել անծանոթ ճանապարհը:

-Նոր կտակարանում Իր քարոզներին զուգահեռ Հիսուս Քրիստոս նաև մեծ թվով հիվանդների էր բուժում, ինչը շատ հաճախ պայմանավորված էր հենց ապաքինվողի հավատով: Ի՞նչ խորհուրդ ունի սա մեզ համար:

-Հիսուս ցույց էր տալիս, որ եթե մարդը հավատք ունենա, նրան ոչ մի բան չի կարող հաղթել: Իսկ այսօր մեր հավատքը ոչ միայն շատ տկար է, այլև սպառողական վիճակի է հասել. ինչ-որ բան խնդրելու, ուզելու միջոց է միայն: Երբ Հիսուս Կափառնայում մտավ, նրան մոտեցավ մի հարյուրապետ և աղաչելով՝ ասաց. «Տե՛ր, ծառաս տանը անդամալույծ ընկած է և չարաչար տանջվում է»: Հիսուս նրան ասաց. «Ես կգամ և կբժշկեմ նրան»: Հարյուրապետը պատասխանեց և ասաց. «Տե՛ր, ես արժանի չեմ, որ դու իմ հարկի տակ մտնես. այլ խոսքո՛վ ասա, և իմ ծառան կբժշկվի…»: Եվ Հիսուս բարձրաձայնեց. «Ասում եմ ձեզ, որ Իսրայելի մեջ իսկ այսպիսի հավատ չգտա երբեք» (Մատթեոս Ը 5-10):

Այսինքն՝ հարյուրապետի հավատի համաձայն՝ նրա ծառան բժշկվում է, ինչը շատ կարևոր օրինակ է: Տերը կարող էր նաև առանց մարդու հավատի էլ բժշկել, բայց կարևորվում է հենց մեր հավատն առ Աստված: Ուստի, երբ հիվանդն առանց հավատի է մոտենում հոգևորականին, պարզապես այդ մի տարբերակն էլ փորձելու մտայնությամբ, ապա կրկին ձախողվում է: Իսկ եթե հավատով է գալիս, ճանապարհից անգամ սկսվում է նրա բուժումը, ինչին ես հաճախ եմ ականատես եղել: Ուրախացել եմ ամեն անգամ նման օրինակներով և փորձել եմ չհպարտանալ՝ հիշելով, որ անոթ եմ, որի միջով անցնում է կենարար զորությունը:

Հարցազրույցը` Արփի ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
Շողակն ԱՐԱՐԱՏՅԱՆ

Լրահոս
Գևորգ Էմին․ Սիամանթոյի մենախոսությունը Նոր գիրք՝ «Պալատի ուրվականը» Ֆրանսիայում հայտնաբերվել է Պոլ Գոգենի՝ մեզ հայտնի ամենավաղ նկարը «Ռոմեո և Ջուլիետ»-ը՝ Ստանիսլավսկու անվան ռուսական թատրոնի բեմում «Արվեստի շաբաթ»-ը մեկնարկեց Արարչագործության շարքի մանրանկարները Նվիրում եւ հոգու պարտք՝ ըստ Սոնա Հովհաննիսյանի Օպերային թատրոնի կոլեկտիվը չի ընդունում Նազենի Ղարիբյանին Իմ հոգում․․․ Վարդան Հակոբյան․ Իսկ Էմերսոնը ձու էր խաշում հրաբուխների վրա Թադևոս Տոնոյան․ Ես քեզ սիրում եմ իմ երկրի վրա ու քո երկնքում Հառիճավանքի Թրբանճյան ընծայարանը հրավիրում է ավագ դպրոցի աշակերտներին որակյալ կրթություն ստանալու Հոգևորական շերտը «վերին դարակում» է Կոնստանտին Օրբելյան. «Թող դատարանը որոշում կայացնի, այլ ոչ թե լինի միանձնյա» «Եթե լեզուն, որով դու գրում ես, վատ գիտես, գրող լինելու մասին խոսելն ավելորդ է» Օպերային թատրոնի կառավարման խորհրդի նախագահ է ընտրվել Նազենի Ղարիբյանը Սոֆիայի Ազգային գրադարանում տեղի ունեցավ Գրիգոր Նարեկացու «Մատյան ողբերգության» պոեմի ռուսերեն թարգմանության շնորհանդեսը Երևանում հանդես կգա «Գրեմմի» մրցանակակիր «Պարկեր» քառյակը Կյանքից հեռացել է ՀՀ վաստակավոր նկարիչ Ռուբեն Ղևոնդյանը Июльансамбль կոչվող թատերախումբը հանդես կգա Երեւանում Մեկնարկում է «Երիտասարդ հայ կոմպոզիտորների կամերային երաժշտության 4-րդ փառատոնը» Զողորմութեան Քո զդուռն բազ մեզ Տէր Վիլյամ Սարոյան. Ամբողջ աշարը և բուն իսկ դրախտը Երվանդ Քոչար. Արևը խաբեց Անթիլիասում հրատարակվել է «Մշակույթը Հայաստանի Առաջին Հանրապետությունում (1918-1920)» գիտաշխատությունը Տիմատին հրապարակել է Հայաստանում նկարահանված տեսահոլովակը Վան Գոգի պատկերով օդապարիկը սավառնել է Մելբուռնի երկնքում Քարոզ. «Մարմնի ճրագը աչքն է» Սրբերի և սրբադասման մասին Հոբելյանական հուշ երեկո՝ նվիրված Մեծն Կոմիտասի ծննդյան 150-ամյակին Աղքատ Ղազարոսի առակը Խաղաղության աղոթք Գուրգեն Մահարի․ Օրոր օրոր Ռազմիկ Դավոյան․ «Ես ամեն օր քեզ հետ զրուցում եմ թաքուն» Խաղաղությունը հնարավոր է դառնում, երբ Աստված մտնում է մեր կյանք «Ոչ ոք երկինք չի մտել՝ անտարբեր և սառնասիրտ կյանք ապրելով» Ողջունում ենք Գրիգոր Լուսավորչի փողոցը Սբ Գրիգոր Լուսավորիչ վերանվանելու վերաբերյալ քաղաքապետարանի կայացրած որոշումը Գիտնականները քվանտային կտավի վրա վերարտադրել են Մոնա Լիզայի միկրոսկոպիկ պատկերը Նոր գիրք` «Հայ-գերմանական ռապսոդիա» Երևանում տեղի կունենա Ռոզի Արմենի «60 տարի բեմում» հոբելյանական համերգը, կհնչի 20 երգ
website by Sargssyan