USD
EUR
RUB

Վինսենթեն թռչում է դրախտ

 

Վի­սեն­թե­ին բո­լո­րը ճա­նա­չում էին, որով­հետև նա տխ­մար բի­ձուկ էր, կարճ­լիկ գա­ճաճ՝ եր­կար գզգզված մո­րու­քով, որի թա­վուտ­նե­րում ձկ­նա­թե­փեր ու մա­մու­ռի կտոր­ներ էին խր­ված: Նրա ոտ­քե­րը կար­ծես եր­կու ծու­ռու­մուռ ճյու­ղեր լի­նե­ին, իսկ կի­սատ ձեռ­քե­րը, դեռ գոտ­կա­տե­ղին չհա­սած, ավարտ­վում էին: Բայց դա Վի­սեն­թե­ին ամենևին չէր խան­գա­րում, ծու­ռու­մուռ ճյու­ղե­րով լավ էլ վա­զում էր, արագ հաս­նում գե­տափ, խճճ­ված մո­րու­քը նե­տում ջուրն ու սպա­սում: Մի քա­նի րո­պե, ու ծե­րու­կը հա­զիվ բարձ­րաց­նում էր քր­տին­քից կարմ­րած գլու­խը, ու տասն­յակ ձկ­ներ, բե­րան­նե­րը բա­ցու­խուփ անե­լով, խլվ­լում էին նրա մո­րու­քի ծան­ծա­ղուտ­նե­րում:

Հե­տո գա­ճա­ճը փոք­րիկ մատ­նե­րը մխր­ճում էր մո­րու­քի մեջ, ամուր բռ­նում սա­հող ձկ­նե­րին ու հեր­թով խց­կում գր­պան­նե­րը: Ձկ­նե­րը դեռ թպր­տում էին, իսկ Վի­սեն­թե­ի գր­պան­նե­րը` պար գա­լիս: Գա­ճա­ճը գոհ էր իր կյան­քից, այն­քան գոհ, որ բո­լո­րը եր­բեմն նա­խան­ձում էին նրա տխ­մա­րու­թյա­նը:

«Տես­նես տխ­մա­րու­թյու­նը եր­ջան­կու­թյո՞ւն է, թե՞ դժ­բախ­տու­թյուն»,- մտա­ծում էին Բո­լո­րը, ու մի մա­սը խղ­ճա­հա­րու­թյամբ, մյուս մասն էլ ար­հա­մար­հան­քով նա­յում Վի­սեն­թե­ին:

Իսկ Վի­սեն­թեն վա­զե­լով սարն էր մագլ­ցում, գա­գա­թին նիր­հող մի ամպ բռ­նում, որ­սած ձկ­նե­րը լցնում ամ­պի մեջ ու նրան եր­կինք թող­նում: Ամ­պը մի քիչ լո­ղում էր երկն­քի կա­պույ­տում ու հան­կարծ պայ­թում՝ ձկ­նե­րին անձրևի պես մա­ղե­լով ցած:

- Նո­րից տեղ չհա­սան, տեղ չհա­սան...: Հի­մա ի՞նչ կմ­տա­ծի իմ մա­սին: Չէ՛, չէ՛, Վի­սեն­թեն անշ­նոր­հա­կալ չէ: Վա՛յ ձկ­ներ, վա՛յ ձկ­նե­րի անձրև:

Լաց էր լի­նում ծե­րուկն ու վշ­տից գա­լար­վում:

- Ո՞ւր է անձրև, ա՛յ տխ­մար,- զայ­րա­նում էր Բո­լո­րի մի­ջից մե­կը,- ի՞նչ ես ան­տե­ղի գոռ­գո­ռում:

Իսկ Վի­սեն­թեն դեռ գա­լար­վում էր ու պատ­մում Բո­լո­րին, թե ինչ­պես են պայ­թում բո­լոր ամ­պե­րը, որով­հետև ամ­պե­րը շշ­մած են ու ամ­բողջ օրը սա­րե­րի վրա թիկ­նած` նիր­հում են:

- Խե՜ղճ Վի­սեն­թե,- ոմանք խղ­ճում էին նրան, իսկ ոմանք էլ ար­հա­մար­հան­քով ասում,- ի՛նչն է խեղճ, աչ­քին ինչ ու­զի, երևում է, կու­զի` ոս­կե պա­լա­տում կապ­րի, կու­զի` գե­տից ոս­կե ջրա­հարս կբռ­նի, տխմա­րը մե­զա­նից եր­ջա­նիկ է:

Բայց Վի­սեն­թե­ի ու­զածն ու­րիշ էր: Պետք է ամեն գնով դրախտ հաս­ներ: Ար­դեն գի­տեր, թե ինչ­պես՝ Երկ­րից մի փոք­րիկ հո­ղակ­տոր կպո­կեր ու կթռ­չեր: Դրա հա­մար էլ իր տան բա­կում մի շր­ջա­նակ էր գծել ու հի­մա էլ, ամ­բողջ օրը հո­ղի ու փոշ­ու մեջ խր­ված, փո­րում էր:

- Ի՞նչ ես անե­լու դրախ­տում,- ծաղ­րում էին նրան Բո­լո­րը:

- Ու­զում եմ Աստ­ծուն շնոր­հա­կա­լու­թյուն հայտ­նել:

- Որ քեզ վրա ծի­ծա­ղել ու տխ­մար արա­րա՞ծ է խզբ­զել:

- Նրա հա­մար, որ ապ­րում եմ,- լուրջ-­լուրջ պա­տաս­խա­նում էր Վի­սեն­թեն, թափ տա­լիս փոշ­ոտ մո­րուքն ու շա­րու­նա­կում փո­րել:

- Չէ՛, Վի­սեն­թեն իրոք տխ­մար է,- հա­մոզ­վում էին Բո­լորն ու գնում իրենց գոր­ծին:
Բայց հան­կարծ մի օր լս­վում է Բո­լո­րի մի­ջից ինչ­-որ մե­կի ձայ­նը.

- Նա­յե՛ք, Վի­սեն­թեն դրախտ է թռ­չում,- ու Բո­լո­րը, իրենց գոր­ծե­րը թո­ղած, սկ­սում են վա­զել գա­ճա­ճի հետևից,- կանգ­նի՛ր, Վի­սե՛ն­թե, այդ ո՜ւր­-ո՜ւր­-ո՜ւր...:

Վի­սեն­թե­ի մո­րուքն ու­ռել, հս­կա առա­գաստ էր դար­ձել, իսկ փոք­րիկ հո­ղակ­տո­րը, որի վրա նս­տած թռ­չում էր, կար­ծես ծու­ռու­մուռ նավ լի­ներ: Նրա գր­պան­նե­րը նո­րից պա­րում էին, ինքն էլ ծու­ռու­մուռ շրթունք­նե­րով ժպ­տում: Վեր­ջա­պես ձկ­ներն Աստ­ծուն կն­վի­րա­բե­րի ու շնոր­հա­կա­լու­թյուն կհայտ­նի, որով­հետև վա­ղուց հաս­կա­ցել էր, որ տխ­մար­ներն էլ իրենց ձևով են եր­ջա­նիկ, որ իրեն իզուր չեն խզբ­զել:

Բայց հան­կարծ կղ­զին օդի մեջ կանգ­նում է ու սկ­սում ճոճ­վել: Գա­ճա­ճը ճյու­ղե ոտ­քե­րով իս­կույն գրկում է հո­ղակ­տո­րը, ամուր ճան­կում, որ հան­կարծ վայր չընկ­նի:

Ամ­բողջ գյու­ղը` թե՛ նրանք, ով­քեր խղ­ճում ու թե՛ նրանք, ով­քեր ար­հա­մա­րհում էին Վի­սեն­թե­ին, գա­ճա­ճի մո­րու­քից բռն­ված բարձ­րա­նում էին վերև:

- Այդ ու՞ր եք գա­լիս, սա իմ երա­զանքն է, իմ կղ­զին, դուք ի՞նչ ու­նեք Աստ­ծուն ասե­լու, դուք իմ պես խզբզ­ված չեք:

- Հե­տո՞ ինչ,- բղա­վում էին Բո­լո­րը ու իրար հրմշ­տե­լով բարձ­րա­նում վեր,- մի բան կգտ­նենք Աստ­ծուն ասե­լու ու հե­տո ի՞նչ իմա­նաս` որ խզբ­զոցն է ավե­լի ճիշտ ու կա­տար­յալ: Կխնդ­րենք մեզ էլ քեզ պես խզբ­զի, մենք էլ ենք ու­զում եր­ջա­նիկ լի­նել:

Երբ Բո­լորն ար­դեն գլուխ-գլ­խի հա­վաք­ված լց­վել էին կղ­զու վրա, հան­կարծ փոք­րիկ հո­ղակ­տո­րը ծան­րու­թյու­նից տն­քում է, ճա­ռա­գայ­թաձև ճաքճ­քում, փշր­վում ու փոշ­ի­ա­նում: Բո­լորն անձրևի պես ընկ­նում են ցած, հե­տո ոտ­քի են կանգ­նում, թափ տա­լիս իրենց ու այն­պես հան­գիստ հե­ռա­նում, կար­ծես ոչինչ չի էլ եղել:

- Ո՞ւր է իմ կղ­զին, ո՞ւր կո­րավ իմ երա­զան­քը, ան­խիղճ­նե՛ր, ի՞նչ եք ու­զում ինձ­նից:

- Ի՞նչ կղ­զի, ա՛յ տխ­մար, էլի խեն­թա­ցա՞ր,- զայ­րա­նում է Բո­լո­րի մի­ջից մե­կը,- հե­րի՛ք է գո­ռաս, ոչ մի կղ­զի էլ չկա:

Իսկ ծե­րու­կը դեռ շա­րու­նա­կում էր գո­ռալ ու գա­լար­վե­լով լաց լի­նել:

- Մեկ է, գնա­լու եմ, ինչ ու­զում է լի­նի, գնա­լու եմ, էն­տեղ էլ գետ կլի­նի, էն­տեղ էլ ձկ­ներ կբռ­նեմ:

Այդ օրը ծե­րուկ գա­ճաճն էլ տա­նից դուրս չե­կավ: Եր­ջա­նիկ ժպի­տով ան­շար­ժա­ցած` պառ­կել էր փայ­տե մահ­ճա­կա­լին: Մի­այն ձկ­նա­թե­փե­րով խառն­ված մո­րուքն էր ան­սո­վոր տա­րու­բեր­վում՝ փոք­րիկ ձկնիկ էր խճճ­վել ուռ­կան-­մո­րու­քի ծան­ծա­ղուտ­նե­րում: Իսկ երբ երե­կոն իջավ, երկն­քում մի ամպ որո­տաց, մեծ ու փոքր ձկ­նե­րին անձրևի պես մա­ղեց ցած: Բո­լո­րը զար­մա­ցած դուրս էին եկել ու նա­յում էին այդ ան­սո­վոր տե­սա­րա­նին:

- Վի­սեն­թեն դրախ­տում է,- շշն­ջաց Բո­լո­րի մի­ջից ինչ­-որ մե­կը, ու Բո­լո­րը սկ­սե­ցին Բո­լո­րի հետ փսփսալ,- դրախ­տո՜ւմ է, դրախ­տո՜ւմ, ի՜նչ եր­ջա­նիկ է տխ­մա­րը…:

Նաիրա ԵԴԻԳԱՐՅԱՆ

Լրահոս
Նունե Սարգսյանը դիտել է Հայկական միջազգային առաջին լուսանկարչական փառատոնի ցուցանմուշները Ավստրալիայից Ղրիմ են ժամանել Այվազովսկու 4 ժառանգները Կոմիտասի 150-ամյակին նվիրված միջոցառումների շարք` Շիրակում Միշտ սպասում եմ Երևան իմ այցելություններին. Ալեքսեյ Շոր Նորայր Գրիգորյան․ Հրաժեշտ գետնախորշերին Վրեժ Սարուխանյան․ Աշխարհի հիվանդ արդարությունը Հոգևորականը ծնկի է իջնում միայն Աստծո առաջ. Տեր Եսայի քահանա Արթենյան Կոմիտասի 150-ամյակին նվիրված համերգ՝ Մոսկվայում Հոգեհանգստյան կարգ երանաշնորհ Գարեգին Ա. Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի վախճանման 20-րդ տարելիցի առիթով Չինաստանի դեսպանությունը, Կոնֆուցիուսի ինստիտուտը և «Արմենպրես»-ը հայտարարում են համատեղ մրցույթ Սաղմոս ՃԺ Անատոլի Եվդոկիմովի երևանյան շոուն «Գահերի խաղը» Emmy մրցանակ Է ստացել որպես լավագույն դրամատիկական սերիալ «Չեռնոբիլ» սերիալն արժանացել է «Էմմի» մրցանակի Թամարա Հովհաննիսյան. Թողնված Աստծո հույսին Սմբատ Բունիաթյան. Երկիր և Հայրենիք Վարդան Աճեմյանի անվան պետական դրամատիկական թատրոնը «Թռիչք»-ով ազդարարեց 154-րդ թատերաշրջանի բացումը Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Գարեգին Երկրորդ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի շնորհավորական ուղերձը` ՀՀ անկախության տոնի առիթով «Նահապետի հոբելյանական աշունը»՝ Ստեփանավանում Երևանում հանդես կգա օպերային դիվա Աննա Կասյանը «Եվա» ֆիլմի մրցանակը՝ Վենետիկից Արաքս Մանսուրյան. Ախ, մարալ ջան, Էրվում եմ Վահան Թոթովենց․ Պայքար Վաստակավոր ճարտարապետ Գուրգեն Մուշեղյանի հոբելյանը նշվեց ցուցահանդեսով և գրքի շնորհանդեսով Այսօր երջանկահիշատակ Վազգեն Առաջին կաթողիկոսի ծննդյան օրն է Պարոնյան թատրոնի նոր թատերաշրջանը նվիրվում է Երվանդ Ղազանչյանին Մոսկվայում տեղի կունենա Սերգեյ Փարաջանովի արվեստի գործերի առաջին վիրտուալ ցուցահանդեսը Վեհարանի կառուցման պատմությունը և մերօրյա վերակառուցումը Կոմիտաս․ Խորունկ ու մուգ... Հոբ երանելի. պայքարող, մարտնչող և միաժամանակ խոնարհ քրիստոնյա Եվրոպական ժառանգության օրերը կանցկացվեն «Արվեստ և ժամանց» խորագրով Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախումբը սկսում է իր 14-րդ համերգաշրջանը «Արմենիա» միջազգային երաժշտական փառատոնով Նյու Յորքում բացվելու է Արա Գյուլերի լուսանկարների ցուցահանդեսը Պե­տու­թ­յու­նը մի­տում­նա­վոր չի խառն­վում ե­կե­ղե­ցու դեմ տար­վող ար­շա­վին Վախճանվել Է ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստուհի Իրինա Բոգաչովան Դերասան Բաբկեն Չոբանյանին շնորհվել է վաստակավոր արտիստի պատվավոր կոչում Րաֆֆի․ Անբախտ Հռիփսիմեն «Նաիրյան» պարարվեստի համահայկական մրցանակաբաշխությունն արժևորելու է ոլորտի նվիրյալներին Կանցկացվի «Artsakh Fest» ժամանակակից արվեստի միջազգային փառատոն Երվանդ Օտյանի հոբելյանի առթիվ Ազգային գրադարանը ցուցադրեց նրա գրական ժառանգության եզակի նմուշները
website by Sargssyan