USD
EUR
RUB

Եթե դարբին ես, ձեռքերիդ ցավը չպիտի վախեցնի

 

Խաչատուր Աբովյանի անվան մանկավարժական համալսարանի լրագրության բաժնի երկրորդ կուրսում շարունակվում են վարպետաց դասերը: Լրագրողները ոչ միայն հյուրընկալում են տարբեր մասնագետների, այլև իրենք են հյուր գնում: Այս անգամ ուսանողները դասախոս, կուրսի ղեկավար Սերգո Երիցյանի հետ այցելել էին դարբին Արմեն Մելիքսեթյանին:

Երբ լսում ենք դարբին արտահայտությունը, կարծես տեղափոխվում ենք հին ժամանակներ։ Տեխնոլոգիական մեր դարում դժվար է պատկերացնել, որ կան դարբիններ, դարբնոցներ ու տաք-տաք ծեծվող երկաթներ։ Բայց Էրեբունի թաղամասի խճճված թաղերից մեկից դեռ լսվում են մուրճի ծանր հարվածները։ Իմանալով դարբին Արմենի մասին` մտածում էինք, որ նրա տունը գտնելը շատ հեշտ է լինելու. գեղեցիկ նախշազարդված դարպասներ, ճաղավանդակներով աստիճաններ ու պատուհաններ։

Փնտրելով գնացինք ու կանգ առանք նմանատիպ տան առջև, բայց դարբին Արմենի մուրճի ձայնը լսվում էր հակառակ կողմից։ Պտտվեցինք, ու պատկերացումները լրիվ փոխվեցին։ Ասում են՝ կոշկակարի կոշիկը միշտ ծակ է. կարծես թե բոլոր արհեստավորների մոտ գործում է այդ նույն սկզբունքը: Չնայած նրան, որ քիչ հուշող բան կար, որ մտնում ենք դարբնի տուն, արհեստանոցին մի քիչ մոտենալուն պես տպավորությունը լրիվ փոխվեց. մուրճի ձայնն ավելի ուժեղացավ, տաք երկաթի ջերմությունը հասավ մեզ, բոլորս ակամայից հիշեցինք «Եռանկյունի» ֆիլմը, սակայն այստեղ միայն վարպետ Արմենն էր աշխատում:

Արմենը բանակից վերադարձել, իրեն տարբեր արհեստներում է փորձել գտնել, բայց ի վերջո ամենահարազատը դարբնությունն է եղել: Ասում է` պետք է սիրես քո արհեստը, եթե չես սիրում, քեզ չես գտնում դրա մեջ, ավելի լավ է թողնես, չզբաղվես: Այդպես սիրելով էլ արդեն երկար տարիներ Արմենը մուրճը ձեռքից ցած չի դրել, ու վստահեցնում է, որ մինչև կյանքի վերջ դարբնությունն ուղեկցելու է իրեն:

Սկզբում Արմենը փոքր երկաթներից ինչ-որ նախշեր էր ստանում, մտածում էինք` հենց էդպես էլ մնալու են` ուղղակի երկաթե փոքրիկ գեղեցկություններ, բայց պարզվեց, որ այդ փոքր դետալները վերջում մեծ դարպասներ են դառնում: Դարպասներին նայելիս երբևէ մտածե՞լ եք, թե ինչպես են դրանք պատրաստվում, ինչպես է ամեն փոքր նախշը, ծաղիկը, տերևը մի քանի ժամ խլում դարբնի օրվանից: Մենք էլ չէինք պատկերացնում, մինչև ինքներս չտեսանք արհեստանոցը, մեր ձեռքերում չզգացինք ծանր մուրճն ու մի կերպ փորձեցինք մի քանի անգամ հարվածել տաք երկաթին. երբ մենք երկու ձեռքով հազիվ բռնում էինք միայն մուրճը, դարբին Արմենի մեկ ձեռքում տաք երկաթն էր, մյուսում` ծանր-ծանր մուրճը: Այդպես համբերատար դարբինը բոլորիս վստահեց երկաթները, ու պարզեցինք, որ աշակերտներ էլ շատ է ունեցել, ինքն էլ ուրախ է, որ իր գործը շարունակողներ կան, հետաքրքրվողներ կան: Իր տղաներից ոչ ոք, կարծես, մեծ ցանկություն չունի դարբին դառնալու, բայց ասում է` որպես սիրողական արհեստ անպայման սովորեցնելու է տղաներին:

Անընդհատ կարելի է նայել, թե այդքան ամուր թվացող երկաթն ինչպես է ենթարկվում մարդուն, հնազանդվում, դառնում է այն, ինչ դարբինը ցանկանում է, ու նորից տեսնում ես մարդու կռիվը ամեն ինչի հետ, մարդու ցանկությունը` հնազանդեցնելու, ամեն ինչից գեղեցիկը ստանալու, ու վերջում տեսնում ես ցանկության իրականացումը, որովհետև եթե դարբին ես, ձեռքերիդ ցավը չպիտի վախեցնի, ամռան շոգին երկաթից փչող տաքությունը չպիտի խանգարի, ձմռան ցրտին ներսի տաքությունը չպիտի շեղի, եթե դարբին ես, նախ հոգիդ պիտի կոփես, պատրաստ լինես ծանրությանն ու պատասխանատվությանը:

Արդեն ամեն անգամ դարպասներին, երկաթե իրերին նայելիս հիշելու ենք Արմենին ու դարբնոցը, տաքությունն ու ծանր մուրճերը, ու սովորական թվացող դարպասներն ավելի գեղեցիկ են դառնալու:

ԱՆԻ ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՅԱՆ

ԱՆԻ ԿԻՐԱԿՈՍՅԱՆ

Աղբյուր՝ Aravot.am:

Լրահոս
Գևորգ Էմին․ Սիամանթոյի մենախոսությունը Նոր գիրք՝ «Պալատի ուրվականը» Ֆրանսիայում հայտնաբերվել է Պոլ Գոգենի՝ մեզ հայտնի ամենավաղ նկարը «Ռոմեո և Ջուլիետ»-ը՝ Ստանիսլավսկու անվան ռուսական թատրոնի բեմում «Արվեստի շաբաթ»-ը մեկնարկեց Արարչագործության շարքի մանրանկարները Նվիրում եւ հոգու պարտք՝ ըստ Սոնա Հովհաննիսյանի Օպերային թատրոնի կոլեկտիվը չի ընդունում Նազենի Ղարիբյանին Իմ հոգում․․․ Վարդան Հակոբյան․ Իսկ Էմերսոնը ձու էր խաշում հրաբուխների վրա Թադևոս Տոնոյան․ Ես քեզ սիրում եմ իմ երկրի վրա ու քո երկնքում Հառիճավանքի Թրբանճյան ընծայարանը հրավիրում է ավագ դպրոցի աշակերտներին որակյալ կրթություն ստանալու Հոգևորական շերտը «վերին դարակում» է Կոնստանտին Օրբելյան. «Թող դատարանը որոշում կայացնի, այլ ոչ թե լինի միանձնյա» «Եթե լեզուն, որով դու գրում ես, վատ գիտես, գրող լինելու մասին խոսելն ավելորդ է» Օպերային թատրոնի կառավարման խորհրդի նախագահ է ընտրվել Նազենի Ղարիբյանը Սոֆիայի Ազգային գրադարանում տեղի ունեցավ Գրիգոր Նարեկացու «Մատյան ողբերգության» պոեմի ռուսերեն թարգմանության շնորհանդեսը Երևանում հանդես կգա «Գրեմմի» մրցանակակիր «Պարկեր» քառյակը Կյանքից հեռացել է ՀՀ վաստակավոր նկարիչ Ռուբեն Ղևոնդյանը Июльансамбль կոչվող թատերախումբը հանդես կգա Երեւանում Մեկնարկում է «Երիտասարդ հայ կոմպոզիտորների կամերային երաժշտության 4-րդ փառատոնը» Զողորմութեան Քո զդուռն բազ մեզ Տէր Վիլյամ Սարոյան. Ամբողջ աշարը և բուն իսկ դրախտը Երվանդ Քոչար. Արևը խաբեց Անթիլիասում հրատարակվել է «Մշակույթը Հայաստանի Առաջին Հանրապետությունում (1918-1920)» գիտաշխատությունը Տիմատին հրապարակել է Հայաստանում նկարահանված տեսահոլովակը Վան Գոգի պատկերով օդապարիկը սավառնել է Մելբուռնի երկնքում Քարոզ. «Մարմնի ճրագը աչքն է» Սրբերի և սրբադասման մասին Հոբելյանական հուշ երեկո՝ նվիրված Մեծն Կոմիտասի ծննդյան 150-ամյակին Աղքատ Ղազարոսի առակը Խաղաղության աղոթք Գուրգեն Մահարի․ Օրոր օրոր Ռազմիկ Դավոյան․ «Ես ամեն օր քեզ հետ զրուցում եմ թաքուն» Խաղաղությունը հնարավոր է դառնում, երբ Աստված մտնում է մեր կյանք «Ոչ ոք երկինք չի մտել՝ անտարբեր և սառնասիրտ կյանք ապրելով» Ողջունում ենք Գրիգոր Լուսավորչի փողոցը Սբ Գրիգոր Լուսավորիչ վերանվանելու վերաբերյալ քաղաքապետարանի կայացրած որոշումը Գիտնականները քվանտային կտավի վրա վերարտադրել են Մոնա Լիզայի միկրոսկոպիկ պատկերը Նոր գիրք` «Հայ-գերմանական ռապսոդիա» Երևանում տեղի կունենա Ռոզի Արմենի «60 տարի բեմում» հոբելյանական համերգը, կհնչի 20 երգ
website by Sargssyan