USD
EUR
RUB

Քառասնօրյա ապաշխարություն

 

«Ապաշխարե՛ք և դարձի եկեք. ձեր մեղքերը ջնջելու համար, որպեսզի հանգստի ժամանակները գան Տիրոջ ներկայությունից»: Գործք Գ 19-20

Մեր կյանքում կա մի շրջան, որը կոչվում է եկեղեցական Մեծ պահք: Այն քառասնօրյա մի շրջան է, ուր Աստծուն հավատացող մարդը հրավիրվում է ինքնաքննության…

Եկե՛ք կենտրոնացնենք մեր մտածումները երկու հիմնական կետերի վրա. Մեծ պահքի ապաշխարության օրերի քառասուն թվի և ապաշխարության էության շուրջ:

Փախուստ Եգիպտոսի գերությունից: Եբրայեցի ժողովուրդը, Եգիպտոսի ստրկության կապանքների մեջ տառապելով, չմտածեց այդ գերությունից դուրս գալու մասին, մինչև որ եկավ Աստծո սահմանած ազատարարը և իրենց ազատեց ստրկության կապանքներից: Բայց ազատության իրավունքը վայելելու համար Իսրայելը պետք է մի գին վճարեր և այդ գինը քառասուն տարի անապատային կյանքն ապրելով վճարեց: Մենք մեր ազատագրությունը Քրիստոսի ձեռքով ենք ստացել, ձրի՝ որպես շնորհ, բայց այդ ազատությանը արժանի լինելու և նրա հարգը իմանալու համար մենք փորձում ենք ապրել քառասնօրյա կամավոր մեկուսացում:

Թափառում անապատում: Մեր քառասուն օրը նույնպես մի թափառում է, թափառում՝ մեր հոգու անապատի մեջ, որպեսզի սովորենք, թե ինչպես Աստված մեր ամուլ հոգիները կկարողանա ջրարբի պարտեզի և պտղաբեր երկրի վերածել և հողեղեն Հացով առատացնել, եթե մենք մեզ Իր առաջնորդությանը հանձնենք:

Հին բարքերի թոթափում: Աստված նպատակային կերպով երկարացրեց Իսրայելի ժողովրդի թափառումը անապատի մեջ, որպեսզի նրանք թոթափեն իրենց եգիպտական բարքերը, կուռքերը, շռայլությունները, ցոփությունները և որպես նոր ժողովուրդ մտնեն իրենց խոստացված երկիրը: Մեր քառասուն օրը բավարարար ժամանակ և առիթ է, որ կարողանանք քննել և թոթափել մեզնից մեր օտարոտի բարքերը, Աստծո սրբությանը և սիրուն անհաշտ եղող մեր բոլոր մտածումները, ցանկությունները և գործերը, որպեսզի նորոգված հոգիներով կարողանանք ստանալ մեզ խոստացված ժառանգությունը:

Աստվածապաշտության մեջ դաստիարակություն: Եբրայեցի ժողովրդի համար անապատային քառասնամյա շրջանը առիթ էր նաև, որ նրանք Մովսեսի ձեռքով սովորեն աստվածային օրենքները... Իրենք Սինա լեռ չբարձրացան, և լեռն՝ ինքը, ամպի մշուշով ծածկվեց նրանց աչքերից: Բայց Աստծո մարդու՝ Մովսեսի շնորհիվ հաղորդվեցին Աստծո խորհրդին և խոսքին: Նույնպես և մեր քառասուն օրը առիթ է, որ մենք առանձնության մեջ խոկանք և Աստծո պատվիրանները սերտենք: Եվ թեպետ քառասուն օրերի ընթացքում Սուրբ Խորանը ծածկված կմնա մեր աչքերից, վարագույրով պատված, բայց Աստծո պաշտոնյաների ձեռքով կպահպանենք մեր հաղորդությունը Աստծո խորհրդի և հավիտենական խոսքի հետ:

Զատիկի ճաշակում՝ Ավետյաց Երկրի մեջ: Անապատային քառասնամյա շրջանը մի քայլք էր հատուկ նպատակակետը, որը, ի վերջո, հանգեցրեց արժանանալ Զատիկը Ավետյաց երկրի մեջ ուտելուն: Մեր քառասուն օրը անդադար քայլք է դեպի բարձունք, մագլցում է դեպի նոր Սինա, և որը պետք է մեզ հանգեցնի արժանավորապես մտնելու Աստծո Սրբարանը և ճաշակելու մեր Զատիկը:

...Մեր լեզվում ունենք երկու իրար մոտ բառեր՝ «ապաշավել» և «ապաշխարել», որոնք նույն երևույթի երկու տարբեր երեսներն են մատնանշում: «Ապաշավել» նշանակում է հետ դառնալ ընտրածից, հետ դառնալ որոշումից, չար մտածումներից, ուստի նշանակում է միտքը, մտադրությունը փոխել: Հիմնապես ապաշավելը կեցվածքի փոփոխություն է և գործածվում է նույնիսկ Աստծո համար: Ապաշավելը մարդկանց հատուկ արարք է, որով մարդիկ հրավիրվում են իրենց նախկին մտածելակերպը և ապրելակերպը փոխելու և դեպի նոր ուղղության դառնալով՝ նոր կեցվածք որդեգրելու:

...«Ապաշխարել» բառը նշանակում է գործած հանցանքի համար զղջալ, ցավ զգալ, մեղքը լալ և այդ մեղքը կամ հանցանքը քավելու համար որոշակի պատիժ կամ նեղություն կրել… Իր անձի թերությունները սրբագրելու ճամփան բռնած մարդը գիտի, որ հաճախ պիտի ցավ, երբեմն զրկանք զգա, որոշ իրականություններ ու ճշմարտություններ պիտի վիրավորեն իրեն, իր արժանապատվությունը, զղջումը հաճախ պիտի մինչև իր կոկորդը բարձրանա, իր տկարության գիտակցումը իրեն լացելու աստիճան պիտի խարանի: Ամեն մաքրություն ճիգով ու նեղությամբ է լինում: Ոսկին կրակի տառապանքի միջով է անցնում՝ իր զորությունն ու փայլը գտնելու համար: Նույնպես և Աստծո սիրուն դարձող ամեն մի անհատ նոր ծնունդ է, որը նույնպես պիտի երկունք անցնի՝ նոր արարած լինելու համար: Այդ երկունքն է ահա ապաշխարությունը:

Զարեհ արքեպիսկոպոս ԱԶՆԱՎՈՒՐՅԱՆ

Սկզբնաղբյուր՝ «Շողակն Արարատյան» ամսաթերթ

Լրահոս
Հրաչյա Թամրազյան. Բանաբան Կոստան Զարյան․ Ճամփորդություն Մատթեոս Զարիֆյան-Մարի Պոզապալյան․ «Ծովուն դիմաց» Ոչ սովորական նկարիչը Սլավի-Ավիկ Հարությունյան կամ միայնակ թռչունը Մահացել է համաշխարհային կինոյի լեգենդ Ֆրանկո Ձեֆֆիրելին Հիսուս, բժշկիր սերը բոլոր մարդկանց Տեղի կունենա «Քալաշյան պրոֆեսիոնալ պարային դպրոցի» մենահամերգը «Ամենասուրբ Երրորդության» գաղափարը արտահայտող ինքնատիպ պատկերները Խաչատրյանի միջազգային մրցույթում հաղթել է Հայաստանի ներկայացուցիչը Ս. Եղիա մարգարեի (9-րդ դար ն. Ք.)` երկինք համբարձման պատմությունը Գեղամ Սարյան․ Փառքի տաճարը Հանրահայտ կինոռեժիսոր Կառլոս Ռեյգադասը «Ոսկե ծիրան»-ի հատուկ հյուրն է Ինչ «մեսիջ» է հղում արվեստագետը Մեզնից խլել են փորձում մեր գալիքը «Ազնավուր» կենտրոնում կնշվի Երվանդ Քոչարի ծննդյան 120-ամյակը Ամեն ընտանիք մի փոքրիկ եկեղեցի է «Կան մարդիկ, որոնք կուսակցական ժողովների կարոտախտ ունեն, բայց Գրողների միությունն այդպիսի ժողովների վայր չէ» Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնում հյուրընկալվեցին Լոս Անջելեսի ՀԲԸՄ Մանուկյան-Դեմիրճյան դպրոցի 10-րդ դասարանի աշակերտները Գեղարվեստի ակադեմիայի շրջանավարտների աշխատանքները կներկայացվեն Նկարիչների միությունում Սայաթ-Նովա․ Ինձ սիրեցիր, էշխըն նընգար, խաղի դավթար իմ քիզ ամա Հովհաննես Թումանյան․Շունը Հովհաննես Գրիգորյան․ Սիրտ Խաչատրյանական մրցույթի ժյուրիի անդամը Հայաստանում բացահայտում է հայկական երաժշտությունը Վարդան Հակոբյան․ Անվերադարձ աչքեր Մեքսիկայում առաջին անգամ հայտնաբերվել է Ֆրիդա Կալոյի ձայնի ձայնագրությունը Եղիշե Չարենց․ Ընկեր «Ինձ տեսնում են այնտեղ, որտեղ հրավիրում են» Աստված ստեղծել է նրանց տղամարդ ու կին Ակսել Բակունցի ծննդյան 120- ամյակի առթիվ Գորիսում կանցկացվեն միջոցառումներ Երեւանում կմեկնարկի 16-րդ «Ոսկե ծիրանը» «Ամադինդա» հարվածայինների լեգենդար խումբը՝ Հայաստանում Վահագն Դավթյան․ Կանչ Ռուբեն Սևակ․ Գիշերն իջավ Երջանկության քրիստոնեական ընկալումը Աստվածճանաչողությունը եւ աստվածգիտությունը սկսվում են հավատքով Հայաստանի պետական ջազ նվագախումբը հանդես կգա վոկալիստ և շեփորահար Ռոնալդ Բեյքերի հետ Մատթեոս Զարիֆյան․ Բանաստեղծություններ Արտաշես Հարությունյան. Վերջալույսի աղջիկը Սերգեյ Սմբատյան. «Շատ կարևոր է քիմիական կապը, որ կա Սերգեյ Խաչատրյանի և Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախմբի միջև»
website by Sargssyan