USD
EUR
RUB

Աստծո քաղցը

 

«…քանի որ կհագենան»

(Մատթ. 5:6)

Աստծուն փնտրող և Նրա հետ հաղորդակցվել ձգտող մարդը հագենում է Նրա ներկայությամբ՝ Դավթի խոսքի համաձայն. «Իսկ ես արդարութեամբ կերեւամ քո առաջ, կհագենամ՝ տեսնելով փառքը քո» (Սաղմ. 16:15): Այսինքն՝ կհագենա, երբ տեսնի Աստծուն և զգա նրա ներկայությունը: Փորձառությամբ ևս ապացուցվել է, որ այն մարդը, ով անձնական հարաբերություն ունի Աստծու հետ, իր ներսում դատարկություն չի զգում: Աստծու շնորհը զարմանալի հատկություն ունի. անկախ նրանից՝ մեծ սուրբը, թե սովորական մարդն է ձգտում հանդիպել Աստծուն, յուրաքանչյուր ոք ստանում է շնորհի գիտելիքը և փորձառությունը, ճաշակում է այն՝ ապրելով Աստծու ներկայությունը: Անկախ նրանից՝ մարդու մեջ շատ է, թե քիչ շնորհը, նրա հոգում չի առաջանում անօդ տարածության զգացում: Աստծով ապրող մարդը զգում է լիություն, բացարձակ լիություն: Դա է պատճառը, որ նա այլ բանի ձգտում չունի, ինչի պահանջն ուներ նախկինում՝ իր ներսի դատարկությունը լցնելու, ժամանակը վատնելու կամ հետաքրքրությունները հագեցնելու համար: Հաճախ ենք հարցնում՝ մե՞ղք է խմելը, ծխելը, ակումբներ հաճախելը, կամ հայտնի է, թե էլ ուր են հիմա գնում: Այդ ամենը մե՞ղք է:

Մենք չենք կարող պատասխանել այդ հարցին, քանի որ հարցադրումը սխալ է: Բայց կարող ենք ասել, որ այն մարդը, ով կապված է Աստծու հետ, պահանջ չունի ո՛չ ծխելու, ո՛չ խմելու, կամ էլ փողոցներում թափառելու՝ ժամանակը սպանելու համար: Նա իր ներսում զգում է լիարժեքություն, հավասարակշռություն, և դա նրան մղում է իր անձը հեռու պահելու ամեն տեսակի ավելորդություններից, որպեսզի մնա հավասարակշռված ու երջանիկ: Կան մարդիկ, ովքեր մտահոգված են, թե ինչպես իրենց կյանքը լցնեն հազար ու մի իրերով: Օրինակ՝ ոմանք իրենց ներքին դատարկությունից գնումներ անելու մոլուցք ունեն: Վատ չէ առևտուրը խթանելու համար, բայց մարդու համար այն հոգևոր խնդիր է դառնում:

Եկեղեցին խոսում է ժուժկալ լինելու մասին. մի՛ ձգտիր ինչ որ բանի տիրանալ, որպեսզի ոչնչից կախման մեջ չընկնես. ինչ ունես, նրանով էլ բավարարվիր, ուրիշ իրեր քեզ պետք չեն: Ժուժկալությունը վանականության գլխավոր առաքինությունն է. վանականները չեն կարող ինչ-որ բան ունենալ: Ինչո՞ւ, որպեսզի սովորեն իրենց կյանքը չհիմնել նեցուկների վրա: Որպեսզի չանհանգստանան այն մասին, թե ինչպես լցնեն իրենց հոգու դատարկությունը ինչ-որ չնչին իրերով և թափոններով, կամ Պայիսոսի խոսքերով ասած` սրտի մեջ ավելորդ բեռ չկուտակեն, որպեսզի հետո հարկադրված չլինեն մի ամբողջ բրիգադ փնտրել, որ ներսումդ կուտակած աղբը մաքրի:

Մի անգամ Պայիսոսին սրճեփ բերեցին: Նա նման բան չուներ, քանի որ կերակուր պատրաստելով չէր զբաղվում: Միայն կաթի աման ուներ, որը հարմարեցրել էր՝ հյուրերին թեյ պատրաստելու համար: Այդ տեսնելով՝ նրան սրճեփ նվիրեցին: Հայր Պայիսոսը նվիրողին ասաց. «Ինչո՞ւ ես բերել, եթե դնելու տեղ էլ չունեմ: Ուրեմն դրա համար պիտի բերես դարակ, նաև մեխ, որ ամրացնես պատին: Հետո լվացքի հեղուկ՝ այն լվանալու համար, հետո էլ պետք է մտածես՝ ինչ հեղուկ է... Այնպես որ սրճեփը պահիր քեզ, իսկ ես կգոհանամ իմ ամանով, որն ինձ շատ վաղուց է ծառայում»:

Երբ ես եկա հայր Պայիսոսի մոտ, զարմացած էի և միաժամանակ ապշած նրա ժուժկալության վրա: Նա ոչինչ չուներ: Պատկերացնելը դժվար է, որ մարդն ապրի մի տանը, որտեղ ոչինչ չկա: Սենյակում մի քանի փայտե արկղ կար՝ ծածկված մի քանի հին ծածկոցներով: Պատերին թղթե սրբապատկերներ կային: Ձմռանը, երբ ցուրտ էր լինում, հագնում էր իր բոլոր հագուստները և կատակով ասում, որ ուր էլ գնա, ամեն ինչ իր հետ է, կարիք չկա վերադառնալու: Նրա մահից հետո իրերի մեջ ոչինչ չգտնվեց, որ վերցնեին:

Մի անգամ մի մարդ եկավ նրա մոտ, և տեսնելով, որ այցելուն մրսում է` ծերը հագուստ տվեց, իսկ հյուրը կոճակները պոկեց ու իբրև օրհնություն տարավ իր հետ: Ծերը հետո տեսավ, որ ոչ մի կոճակ չկար... Ի՞նչ արեց: Ծառից փոքր կոթեր կտրեց և կոճակի փոխարեն օգտագործեց:

Մեծագույն դժբախտություն է, երբ մարդը ներքուստ դատարկ է զգում իրեն: Դա առաջանում է իրերի շատությունից, այն պարզ իրերի, որի մասին եթե հարցնես էլ, չեն կարող պատասխանել: Ոչինչ առանց պատասխանի պետք չէ թողնել: Մենք մեր պատասխաններում պետք է ուշադիր լինենք: Հատկապես անհրաժեշտ է պատասխանել, երբ հարցնում են երեխաները: Նրանց պատասխանեք լրջորեն, բայց այնպես, որ նրանք հասկանան պատասխանի լրջությունը և ճշմարիտ լինելը: Դատարկությունն առաջանում է, երբ մենք շատ հարցերի պատասխանը չունենք:

Իսկ երբ մարդը հարաբերություն է հաստատում Աստծու հետ, դադարեցնում է իր ունայն որոնումները: Այդ ժամանակ նա հարցնում է իրեն. «Եվ ինչո՞ւ էի առաջ դրանով զբաղվում, աջ ու ձախ էի նետվում, զվարճանալու գնում, որպեսզի ժամանակս անցնի, այս իրերի կարիքն ունեի. երբեմն նստում էի հայելու առաջ, այդքան ժամեր կանգնում այստեղ-այնտեղ», - և դրա պատճառը չի գտնում: Երբեմն այդ ունայնությունը ծիծաղելի է: Կարևորը, որ ուզում եմ ասել. մարդը չի կարող հագենալ արհեստական սննդով: Նրան չի բավարարի անգամ մանկական սնունդը: նույնիսկ հոգևոր հարցերում:

Մարդը ներքուստ կայուն է դառնում այն ժամանակ, երբ կոշտ կերակուր է ուտում: Այդ կոշտ կերակուրը Աստծու ներկայությունն է: Իսկապես, միայն այդ ժամանակ է մարդը լիություն, հագեցում և երջանկություն զգում: Միայն այդ ժամանակ է զգում իրական ուրախությունը, ազատությունը և իր մարդկային կյանքի կարևորությունը: Զգացե՞լ եք երբևիցե` երբ նայում ես քեզ և ուրախանում քո իսկ գոյության համար, բայց ո՛չ ինքնասիրությունից, ո՛չ էլ ինքնասիրահարվածությունից, այլ տեսնելով, թե Աստված ինչպիսի իմաստությամբ և նրբությամբ է ստեղծել աշխարհը և մարդուն՝ մեզանից յուրաքանչյուրին: Այդ վիճակում մարդը մեծագույն երախտագիտությամբ է գնում առ Աստված և, երբ զգում է այդ լիությունը, նա երբեք չի ունենում այնպիսի հիվանդագին զգացմունքներ, ինչպիսիք են խանդը, նախանձը, վախը, կասկածամտությունը, բոլոր այդ խոսքերը. «նա ինձ ասաց», «այս բանն արեց», «ինձանից խլեց»: Իրականում այդպես կարող է պատահել. ասաց, արեց, խլեց, բայց մեր հոգեկան աշխարհում այդ ամենը ոչ մի դատարկություն չի թողնում, որովհետև մեզ համար որևէ նշանակություն չունի: Կարևորն այն է, որ մենք Աստծու հետ կապի լիությունն ունենք, և Քրիստոսի խոսքերը մեզ լիացնում են: Մարդը հագեցած է և լցված Աստծու ներկայությամբ:

Երբ մի բան անելու պահանջ ունենք, հարցնենք մեզ՝ ինչո՞ւ ենք դա անում: Որպեսզի լցնենք մեր դատարկությո՞ւնը, կյանքին իմա՞ստ հաղորդենք, որպեսզի հաստատենք մեր գոյությո՞ւնը: Կամ, որովհետև ենթարկվում ենք արտաքին պահանջմունքների՞ն, քանի որ միայն Աստծու հետ չէ մեր կապը: Այսպիսով, եթե վերլուծենք բոլոր հասարակական, ընտանեկան, անձնական խնդիրները, ապա մարդն ի վերջո հանգում է իրեն: Իսկ հանգելով շարունակում է և գտնում պատճառը, թե ինչի՞ց է այդ ամենը սկսվել՝ Աստծոււց կտրված լինելուց: Այդտեղից է սկսվում ամեն չարը, և ամեն ինչ դառնում է այնպիսին, ինչպիսին մենք դա գիտենք: Արտաքին համաշխարհային խնդիրները՝ պատերազմներ, սով, չքավորություն, հանցավորություն, թմրանյութեր, այդ ծառի պտուղներն են:

Թմրանյութեր օգտագործելը այն օգտագործող մարդու խնդիրը չէ. դա միայն պտուղն է: Թմրադեղերի հետևում թաքնված են հազարավոր պատմություններ: Ինչպե՞ս է նա հասել դրան: Ինչո՞ւ է նա զգում դրա կարիքը: Եթե ներսդ դատարկ չլինի, դրա կարիքը կզգա՞ս: Երբ նա ընկնում է, ապա զրկվում է ազատությունից և դառնում թմրադեղերի ստրուկը: Այդպես է ցանկացած մոլության դեպքում: Խոսելով «ցանկությունների դեմ պայքարի» մասին՝ մենք վկայում ենք կրքի ստրուկը լինելու և նրա պահանջն ունենալու մասին: Այդ ամենը վկայում է, որ դու խնդիր ունես Աստծու հետ քո հարաբերություններում:

Մետրոպոլիտ Աթանաս Լամասոլցի
Թարգմանությունը բուլղ.՝ Գ.Մաքսիմով սրկ.-ի
Սկզբնաղբյուրը՝ «Շողակն» երկշաբաթաթերթ

 

Լրահոս
«Օնեգինը»՝ ռուսական թատրոնի բեմում Հրաչյա Թամրազյան. Հետքեր Ագահը Ալադինին մարմնավորած Մենա Մասուդը՝ «մեկ դերի գերի» Փարաջանով-Փելեշյան ալգորիթմը նույնչափ կարեւոր է, ինչպես Մաշտոցի այբուբենը Հրատարակվել է Իրինա Բարսեղյան-Կրպեյանի մենագրության անգլերեն թարգմանությունը Արամի 23 -ի հարևանությամբ ապօրինի քանդման աշխատանքները կասեցված են Հրաչյա Թամրազյանի մտերիմներն ու գործընկերները ցերեկույթով նշեցին նրա տարեդարձը Գոգենի կտավը վաճառվել է 9,5 միլիոն եվրոյով «Եվրոպայի ընտրությունը» տիտղոսը Հայաստանինն է Վիլյամ Սարոյան. Գյուղացին Հայաստանն ու Բելառուսը մշակութային նոր կամուրջներ կկառուցեն. հուշագիր պատմության թանգարանների միջև Վահան Թեքեյան․ Իմ գյուղը Ռուբեն Հովսեփյան. «Ոսկու շուկայում» Հովհան Ոսկեբերանի ճառն այն մասին, որ, ինչպես ցույց են տալիս սրբերի օրինակները, չկա որևէ առաքինություն, որը չարիք է բերում Գոգենի կտավն աճուրդում վաճառվել է 9,5 մլն եվրոյով Դերասանուհի Հելեն Միրենը պատվավոր «Ոսկե արջ» կստանա Բեռլինալեում Ավիշայ Քոենի և Սիմֆոնիկ նվագախմբի ինքնատիպ համերգը կնվիրվի Լևոն Մալխասյանի 75-ամյակին Կենտրոնական Եվրոպայի Հայրապետական Պատվիրակ Տեր Տիրան եպիսկոպոս Պետրոսյանը հովվական այցով գտնվեց Շվեդիայի Գոթենբուրգ քաղաքում Ջեքսոնի երգերը գործիքավորելիս օգտագործվել է նաև դուդուկ Ռուբեն Էլբակյանը մենահամերգ է ունեցել Փարիզի պատմական Լա Մադլեն եկեղեցում Կյանքից հեռացել է բալետի արտիստ Մաքսիմ Մարտիրոսյանը ԶՈՒ ԳՇ ռազմանվագախմբային ծառայությունը նշել է կազմավորման տարեդարձը Նիկոլայ Նիկողոսյանի գրաֆիկական աշխատանքները կներկայացվեն Մոսկվայում «Աստծո վրա դրի իմ հույսը և վախ չունեմ, մարդն ինձ ի՞նչ կարող է անել» Վահագն Մուղնեցյան․ Աղոթք Սոնա Վան․ Ադամի արարումը «Հովեր» պետական կամերային երգչախումբը հյուրախաղերով հանդես է եկել Գերմանիայում և Բելգիայում Հնագույն շրջանից մինչև մեր օրեր. ներկայացվեց հայկական որմնանկարչությանը նվիրված ժողովածու Արցախի պետական պատմաերկրագիտական թանգարանն 80 տաեկան է Վահագն Դավթյան․ Համո Սահյանին Վահան Տերյան․ Մենության խավար զնդանից կրկին Սբ. Բեռնարդոս, «Մարիամի՝ Տիրոջ աղախնու խոնարհությունը» «Ռեվյու» հաղորդման հյուրն է Գերաշնորհ Տեր Միքայել Արքեպիսկոպոս Աջապահյանը Մարվեց նամականիշով նոր գեղաթերթիկ՝ նվիրված «Մեծանուն հայեր. Կոմիտասի ծննդյան 150-ամյակը» թեմային Դավիթ Սահակյանց. Ես կողմ եմ այդ տեսակ ցենզուրայի Ազգային գրադարանը ցուցահանդեսով շնորհավորեց Գրողների միության 85-ամյակը Նվիրում Շնիտկեին «Սառը սիրտ 2» մուլտֆիլմը դրամամուտքերի ռեկորդ Է սահմանել տոնական հանգստյան օրերին «Կոմիտասյան գոհարները ոչ ոք չի խլի, եթե ինքներս չկորցնենք դրանք»
website by Sargssyan