USD
EUR
RUB

Սե­րը ա­զա­տու­թ­յան սահ­մա­նադ­րու­թ­յունն է

 

Որ­տե­ղի՞ց է մեր մեջ այն գի­տակ­ցու­թյու­նը, որ մեզ­նից վեր կա գե­րա­գույն մի էակ, ո­րին մենք կա­րող ենք դի­մել նե­ղու­թյան պա­հին, խո­սել Նրա հետ սր­տա­բուխ ա­ղոթ­քով կամ մեր դժ­գո­հու­թյու­նը հայտ­նել մեր կյան­քի ան­հա­ջո­ղու­թյուն­նե­րի հա­մար, թեև վեր­ջի­նիս դեպ­քում այդ ա­նե­լու ի­րա­վուն­քը մենք չու­նենք:

Ի­րա­կա­նում հա­վա­տու՞մ ենք մենք Աստ­ծուն, թե՞ ուղ­ղա­կիո­րեն գոր­ծա­ծում ենք Աստ­ված բա­ռը մյուս բա­ռե­րի շար­քում, ա­նի­մաստ կեր­պով` չհաս­կա­նա­լով, թե ինչ Էու­թյուն է կանգ­նած այդ բա­ռի հիմ­քում: Եվ իս­կա­պես, մենք հա­ճախ այն­քան ան­գի­տակ­ցա­բար ենք ար­տա­բե­րում Աստ­ված, Հի­սուս Քրիս­տոս ա­նուն­նե­րը:

Մենք օգ­տա­գոր­ծում ենք այդ բա­ռե­րը իբրև խոս­քի երկ­րոր­դա­կան հա­մե­մունք, այ­նինչ դրանք խոս­քի աղն են և մեր հա­նա­պա­զօ­րյա հա­ցը:

Մար­դը, ինչ­պես հարկն է, պետք է ճա­նա­չի Աստ­ծուն, որ­պես­զի կա­րո­ղա­նա վս­տա­հել Նրան, ի­րա­պես կա­րո­ղա­նա վա­յե­լել աստ­վա­ծա­պարգև այս կյան­քի հնա­րա­վո­րու­թյու­նը ու, խե­լա­միտ կեր­պով այն ապ­րե­լով, շա­հի հա­վի­տե­նա­կա­նը:

Աստ­ված, Ով Ա­սաց, և ա­մեն բան ե­ղավ, Ով ա­մեն բան ստեղ­ծեց ու հաս­տա­տեց Իր Խոս­քով, այ­սօր շատ հա­ճախ պար­զա­պես մի բառ է, մարդ­կա­յին խոս­քի ոչ պար­տա­դիր բա­ղադ­րիչ. Աստ­ծո ա­նու­նը ան­տե­ղի ար­տա­բե­րե­լը մեծ մեղք է:

Սար­սա­փե­լի է, երբ մար­դուց ար­հես­տա­կա­նո­րեն կտ­րում են իր ան­ցյա­լը և վեր­ջի­նիս տրա­մա­բա­նա­կան շա­րու­նա­կու­թյուն ա­պա­գան` վե­րաց­նե­լով մար­դուն` որ­պես իր սե­փա­կան ան­ցյալն ու ա­պա­գան կա­պող ներ­կա, և ան­հա­տին են կցում ցան­կա­ցած սկիզբ ու ծա­գում` փոր­ձե­լով մարդ­կու­թյան պատ­մու­թյան ա­նի­վը շե­ղել դե­պի մեկ այլ` վտան­գա­վոր ու կորս­տա­բեր գա­լիք: Երբ տուն­կը կտ­րում են ար­մա­տից, նրա բնա­կա­նոն ա­ճը և զար­գա­ցու­մը այլևս անհ­նար է պահ­պա­նել նույ­նիսկ ծայ­րաս­տի­ճան խնամ­քի դեպ­քում: Այս­պես, մար­դու ծա­գու­մը կտ­րե­լով իր աստ­վա­ծա­զարմ ար­մա­տից, մարդ­կու­թյա­նը պատ­վաս­տե­ցին պրի­մատ­նե­րի դա­սին: Ա­հա թե որ­քան կարևոր է ճա­նա­չել մեր սկիզ­բը, ար­մա­տը, ծա­գու­մը, ան­ցյա­լը և ապ­րել, սն­վել այն «հո­ղից», որ­տեղ տնկ­վել ենք (մար­դը ի­րեն պետք է զգա այն սեր­մի նման, ո­րը դրել են հո­ղը, որ­պես­զի հե­տո տն­կեն այն­տեղ, ուր պետք է):

Մենք հա­վա­տում ենք Աստ­ծուն և գի­տենք Նրա գո­յու­թյան մա­սին, ո­րով­հետև Նրա էու­թյան մի մաս­նի­կի կրողն ենք, ո­րով­հետև Նա պատ­վեց մեզ խոս­քով, անձ­նիշ­խան կամ­քով, ստեղ­ծե­լու և ա­րա­րե­լու շնոր­հով և բա­րին, ճշ­մա­րիտն ու կա­տա­րյա­լը գնա­հա­տե­լու կա­րո­ղու­թյամբ: Ե­թե սո­վո­րա­կան մար­դը կա­րող է ի­րեն թույլ տալ բո­ղո­քել Աստ­ծուն իր ան­հա­ջո­ղու­թյուն­նե­րի հա­մար և Նրան ա­նար­դար հա­մա­րել, ա­պա քրիս­տո­նյան ճա­նա­չում է Աստ­ծուն և գի­տի, որ Աստ­ված ար­դար է, և նրա դա­տաս­տան­նե­րը ու­ղիղ են (Սաղմ. 118;137), Աստ­ված բա­րի է (Մարկ. 10;8), Աստ­ված Սուրբ է և մեզ էլ սր­բու­թյան կոչ է ա­նում. «Քա­նի որ գր­ված է. Սո՛ւրբ ե­ղեք, ո­րով­հետև սուրբ եմ ես»: (Պետ­րոս 1;16): Հի­սուս Քրիս­տոս ա­սում է. «Նոր պատ­վի­րան եմ տա­լիս ձեզ, որ սի­րեք մի­մյանց» (Հովհ.13;34), ու­րեմն կա Աստ­ծո մի ա­նուն, որ ա­ռա­վել է բնու­թագ­րում Նրան. Աստ­ված սեր է: Սե­րը կր­քի վան­դա­կում բանտ­ված ան­հույս թպր­տա­ցող զոհ չէ, ինչ­պես կար­ծում են շա­տե­րը, այն մարդ­կա­յին և աստ­վա­ծա­յին սր­տե­րը կամր­ջող ու կա­պող հզոր ուժ է: Սե­րը ա­զա­տու­թյան սահ­մա­նադ­րու­թյունն է, իսկ ա­զա­տու­թյու­նը` լոկ բա­րո­յա­կա­նու­թյան (պարտք, պար­տա­կա­նու­թյուն, պար­տա­վո­րու­թյուն, պա­տաս­խա­նատ­վու­թյուն, ա­մոթ) ի­րա­վուն­քը: Բա­րո­յա­կա­նու­թյուն բա­ռի ար­մա­տը «բա­րի» բառն է: Այն, ինչ Աստ­ված ստեղ­ծել է Իր խոս­քով, բա­րի է և գե­ղե­ցիկ, իսկ չա­րը հենց այն պատ­ճա­ռով է «չար», որ ա­րար­ված չէ Աստ­ծո կող­մից: Ին­չու՞ ենք այդ­քան շեշ­տում բա­րո­յա­կա­նու­թյան կարևո­րու­թյու­նը. ան­զեն աչ­քով ան­գամ նկա­տե­լի է, որ վեր­ջինս ան­քակ­տե­լիո­րեն կապ­ված է ար­դա­րու­թյան, սր­բու­թյան և, ի­հար­կե, բա­րու­թյան հետ:

Աստ­ված մար­դուն ստեղ­ծեց սի­րով, ստեղ­ծեց ա­զատ և պա­րու­րեց նրան ա­ռանձ­նա­կի խան­դա­ղա­տան­քով ու հո­գա­ծու­թյամբ, և ար­դա­րա­ցիո­րեն ակն­կա­լում է մեր փո­խա­դարձ սերն ու նվի­րու­մը Իր և մեզ նման­նե­րի հան­դեպ:

Աստ­ված սեր է, և այդ սի­րո ար­դյուն­քում մենք կանք ու կա­րող ենք հա­րատևել իբրև մարդ` Աստ­ծուն պատ­կե­րա­կից ու փա­ռա­կից էակ:

Ե­կեք չկտր­վենք մեր ար­մատ­նե­րից, որ­պես­զի չչո­րա­նանք աշ­խար­հա­յին խոր­շակ­նե­րից և չքշ­վենք դե­պի կո­րուստ, այլ սն­վենք կեն­դա­նի ջրի աղ­բյու­րից և պտ­ղա­բեր լի­նենք Աստ­ծո հա­վի­տե­նա­կան ար­քա­յու­թյան հա­մար:

Լի­լիթ ՀՈՎ­ՀԱՆ­ՆԻ­ՍՅԱՆ
Գո­րիս

Աղբյուր՝ Irates.am

Լրահոս
Հովհաննես Գրիգորյան Հենրիկ Էդոյան. Ինչպես երեխան Ռուբեն Բաբայան. Այս ծաղկեփունջը բեմում տեսնելը պետք է լինի պարտադիր Հրաչյա Սարուխան․ Անիմաստ է նստել ժամանակի կառքին, տերևների դեղին հոգեվարքին հասնել Աստծո սերը կենարար է Պահքի նպատակը Ազգային գրադարանը ցերեկույթով տոնեց հասարակական գործիչ Գրիգոր Արծրունու ծննդյան 175-ամյակը Տրդատ Ա-ի ծննդյան 2000-ամյակին ընդառաջ Լեգենդար հետախույզ Գևորգ Վարդանյանի մասին գիրք է հրատարակվել Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածինը հայտարարում է Մայր Տաճարի համար համահայկական հանգանակություն Մարտիրոս Սարյանի 140-ամյակի առթիվ հիմնանորոգվել է հեղինակի «Կոստանդնուպոլսի շները» կտավը Մահացել է հուշարձանագետ Սամվել Կարապետյանը Սուրենյանցն իր ձեռագիրն ունի համաշխարհային կերպարվեստում. փետրվարի 27-ին նշվում է նկարչի 160-ամյակը «Հրաչյա Հովհաննիսյանը երգում էր աչքերը փակ, բոլորովին այլ մեկնաբանությամբ» Կամերային երաժշտության ազգային կենտրոնը կհամալրվի երաժշտական նոր գործիքներով Ամփոփվեց Հայ կոմպոզիտորական արվեստի 11-րդ փառատոնը Լուվրում ավելի քան 1 միլիոն մարդ է այցելել Լեոնարդո դա Վինչիի ցուցահանդես Կարդում է Աշոտ Ավդալյանը․ Այս էլ քանի դար ես հեռանում եմ հայրական տնից Դվին հնավայրում կկառուցվի թանգարան Հայկական ժանյակի բացառիկ նմուշները բրիտանական «Լեյս» ամսագրում Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսն ընդունեց ՀՀ-ում Ավստրալիայի դեսպանին Կրկին հարվածում են Եկեղեցուն. չիմացություն, թե՞ դիտավորություն Սոնա Վան․ Մեկ աչքս փակ Սիփան Շիրազ․ Աստղերը պակասեցին Հայրը մեծ է, քան ես (Հովհաննես ԺԴ 28) «Երբ տկար եմ, այն ժամանակ եմ զորավոր» «Մայրամուտից առաջ՝ այս պահին» Աշոտ Ավդալյան. Անձրևների տոն Հովհաննես Գրիգորյան․ Մի քանի ճշմարտություն Աշոտ Ավդալյան․ Արդար առավոտ Նիկա Ջորջանելի․ «Բան, որ լսվել է ոչ մեկ անգամ» Հակոբոս 5.16 Մենք սովորել ենք աշխատել խտրական վերաբերմունքի պայմաններում, սակայն վերջերս այդ դիմակայությունը համալրվել է վտանգավոր դրսևորումներով. բաց նամակ «Ես ի պաշ­տո­նե պար­տա­վոր եմ ա­նե­լու այդ մր­ցույ­թը» Հայաստանում առաջին անգամ ցուցադրվեց ռեժիսոր Միքայել Վարդանովի «Հայկական հողի գույնը» ֆիլմը Ուկրաինայում կոչ են արել ոչնչացնել սովետական գրքերը Պարույր Սևակ. Երջանկություն Եղիշե Չարենց. Ամեն տեսակ երգ երգեցի... Դանիել Վարուժան․ Հունձք Ալեքսանդր Ծատուրյան. Երկու խոստովանանք
website by Sargssyan