USD
EUR
RUB

Ամե­նա­մե­ղա­վոր մար­դը, որ ու­նի մեղ­քի գի­տակ­ցու­թ­յուն, չի ցան­կա­նա մեղ­քե­րի մեջ մեռ­նել

 

«Ա­հա­վա­սիկ Ես դռան ա­ռաջ եմ և բա­խում եմ. ե­թե մե­կը ա­կանջ դնի Իմ ձայ­նին և բաց ա­նի դու­ռը, կմտ­նեմ նրա մոտ և կընթ­րեմ նրա հետ» (Հայտ. 3;20)

Քրիս­տոս մշ­տա­պես թա­կում է մեր սր­տի դռ­նե­րը, որ­պես­զի մեզ մե­ռե­լու­թյու­նից կյան­քի կո­չի և մաս­նա­կից դարձ­նի հոգևոր հա­վի­տե­նա­կան խրախ­ճան­քին Եր­կն­քի Ար­քա­յու­թյան մեջ:

Մենք ապ­րում ենք մեր կյան­քի ժա­մա­նա­կը, ինչ­պես ու­րիշ­ներ ապ­րել են նախ­կի­նում, և նրանց ան­ցյա­լի, լի­նե­լու­թյան մա­սին խո­սում են գե­րեզ­ման­նե­րը: Այժմ ապ­րե­լու մեր հերթն է, ժա­մա­նա­կը` կարճ ու ա­րա­գա­հոս: Աշ­խար­հի աղ­մուկ-ա­ղա­ղա­կի, բթաց­նող ձայ­նե­րի, ա­հա­սար­սուռ ար­հա­վիրք­նե­րի, փո­ղա­պաշ­տու­թյան ու փո­րա­պաշ­տու­թյան մեջ բթա­ցած` չենք էլ նկա­տում, թե ինչ­պես է անց­նում մեր կյան­քը, ան­գամ այն­քան ենք ամ­բար­տա­վան դար­ձել, որ գո­նե մի պահ չենք էլ մտա­ծում մեր հո­գու փր­կու­թյան մա­սին, ու այն­քան խլա­ցել, որ չենք լսում Աստ­ծո ձայ­նը: Նա թա­կու՛մ է մեր սր­տի դռ­նե­րը, Նա մեր խղ­ճի մի­ջո­ցով փոր­ձում է մեզ հետ պա­հել մեր մո­լո­րյալ ու կորս­տա­բեր ըն­թաց­քից, բայց մենք ա­սում ենք` ո՛չ: Նա ծն­վեց, որ­պես­զի ապ­րենք, մենք ա­սա­ցինք. «Քեզ չենք ճա­նա­չում»։ Նա բժշ­կեց մեզ, մենք ապ­տա­կե­ցինք Նրան մեր մեղ­քե­րով, Նա Ե­կե­ղե­ցի հիմ­նեց` որ­պես քա­վա­րան, մենք նա­խընտ­րե­ցինք հո­գե­կոր­ծան ա­կումբ­ներն ու խրախ­ճան­քը, վա­նե­ցինք Աստ­ծուն մեր մի­ջից, ըն­կանք ա­նօ­րի­նու­թյան գիր­կը, մեղ­քին մեղք ա­վե­լաց­նե­լով` ա­տե­լի ե­ղանք Աստ­ծուն և ցան­կա­լի` սա­տա­նա­յին: Ին­չու՞ ենք այս­քան չար ու շնա­ցող, ո՞վ կամ ի՞նչն է դր­դում մեզ լի­նե­լու այդ­քան վա­տը, և ին­չու՞ չենք ցան­կա­նում փոխ­վել: Ո­րով­հետև ծախ­վել ենք սա­տա­նա­յին և ու­րա­ցել բա­րու­թյուն ու բա­րիք ա­րա­րող Աստ­ծուն: Քրիս­տոս մեզ ձրի փր­կու­թյուն պարգևեց` Ին­քը վճա­րե­լով մեր պարտ­քե­րը, իսկ մենք մեր փր­կագն­ված հո­գին նո­րից ու նո­րից վաշ­խա­ռուի նման տա­լիս ենք օ­տա­րին և առ­նում ենք մեր տո­կոս­նե­րը` հա­վի­տե­նա­կան մահ և դա­տա­պար­տու­թյուն:

Ա­մե­նաան­հա­վատ մար­դը, որ ա­մեն տեղ, ա­մե­նուր քա­րո­զում է, թե Աստ­ված չկա, հան­կարծ նե­ղու­թյան պա­հին ա­ղո­թում է Աստ­ծուն և իր փր­կու­թյու­նը ո­րո­նում Եր­կն­քում: Մենք մաս ու բա­ժին ու­նենք Ա­րար­չից, ինչ­պես մեր զա­վակ­նե­րը` մե­զա­նից , և դա ա­ռա­վել հաս­տատ­վեց Քրիս­տո­սի Ծնն­դյամբ:

«Ե­թե չհա­վա­տաք, որ Ես Եմ, ձեր մեղ­քե­րի մեջ կմեռ­նեք» (Հովհ. 8;24): Ա­մե­նա­մե­ղա­վոր մար­դը, որ ու­նի մեղ­քի գի­տակ­ցու­թյուն, չի ցան­կա­նա մեղ­քե­րի մեջ մեռ­նել, բայց և չցան­կա­նա­լով` ար­հա­մար­հում է Աստ­ծո ա­մե­նօրհ­նյալ պատ­վի­րան­նե­րը և մնում խա­վա­րի մեջ: Ան­ցած դա­րի յո­թա­նա­սուն տա­րի­նե­րը հա­վա­տի հաս­տա­տու­թյան փոր­ձա­քար ե­ղան մեր ժո­ղովր­դի զա­վակ­նե­րի հա­մար, նրանք ­դա­դա­րե­ցին դե­պի Եր­կինք կար­կա­ռել ձեռ­քե­րը, լռե­ցին ա­ղո­թող բե­րան­նե­րը, դա­տարկ­վե­ցին ե­կե­ղե­ցի­նե­րը, բայց Աստ­ծո գո­յու­թյան մա­սին խո­սում էին ե­կե­ղե­ցու քա­րե­րը. «Ա­սում եմ ձեզ, որ ե­թե դրանք լռեն էլ, այդ քա­րե­րը կա­ղա­ղա­կեն» (Ղուկ.19; 40): Քա­րե­րը ա­ղա­ղա­կե­ցին, բայց մեր սր­տե­րը քա­րա­ցան, որ­պես­զի չլ­սենք դրանց ձայ­նը, որ խո­սում է մեր քա­րա­ցող սր­տի ու մեռ­նող խղ­ճի մի­ջո­ցով:

Հա­վատ­քը միա­վո­րող ուժ է ե­ղել մեր ազ­գի գո­յու­թյան հա­մար, և այ­սօր ան­փու­թո­րեն կամ անզ­գու­շո­րեն կորց­րել ենք այն, ի­րա­կա­նում` ինք­նա­կամ հրա­ժար­վել ենք նրա­նից:
Մենք չենք հա­վա­տում Խոս­քի խոստ­մա­նը. «Ձեզ որբ չե՛մ թող­նի, կգա՛մ ձեզ մոտ» (Հովհ 14;18): Թեև «Կգան օ­րեր, երբ Փե­սան նրան­ցից կվերց­վի, և նրանք սուգ կպա­հեն» (Մատթ. 9;15): Բայց «Ես պի­տի ա­ղա­չեմ Հո­րը, և Նա մի այլ Մխի­թա­րիչ պի­տի տա ձեզ, որ­պես­զի հա­վի­տյան ձեզ հետ բնակ­վի» (Հովհ. 14;16): Իսկ մենք մեր­ժում ենք Նրա Մխի­թա­րու­թյու­նը. մեզ ո՛չ հար­սա­նիք է պետք, ո՛չ փե­սա, ո՛չ սուգ, ո՛չ մխի­թա­րիչ:

Մի կյանք ենք ապ­րում, թո­ղեք` հան­գիստ, ան­դարդ, ան­հոգս ապ­րենք, մեզ այս­տեղ էլ վատ չեն կե­րակ­րում, և մենք ոչ մի տեղ չենք ու­զում գնալ. ճա­նա­պար­հը նեղ է, դու­ռը նեղ է, ճշ­մար­տու­թյու­նը` ան­հա­վա­տա­լի, կյան­քը` ան­հա­սա­նե­լի ու ա­նի­րա­կան: Աշ­խար­հը փո­փոխ­վում է, մենք էլ ստիպ­ված` հար­մար­վում: Մենք ինք­ներս ու­րիշ դռ­ներ ենք փնտ­րում և ու­րիշ ա­կանջ­ներ:

Տեր Ա­հա­րոն քա­հա­նա ՄԵԼ­ՔՈՒ­ՄՅԱՆ
Գո­րի­սի տա­րա­ծաշր­ջա­նի հոգևոր հո­վիվ
Աղբյուր՝ Irates.am

 

Լրահոս
«Հրաչյա Հովհաննիսյանը երգում էր աչքերը փակ, բոլորովին այլ մեկնաբանությամբ» Կամերային երաժշտության ազգային կենտրոնը կհամալրվի երաժշտական նոր գործիքներով Ամփոփվեց Հայ կոմպոզիտորական արվեստի 11-րդ փառատոնը Լուվրում ավելի քան 1 միլիոն մարդ է այցելել Լեոնարդո դա Վինչիի ցուցահանդես Կարդում է Աշոտ Ավդալյանը․ Այս էլ քանի դար ես հեռանում եմ հայրական տնից Դվին հնավայրում կկառուցվի թանգարան Հայկական ժանյակի բացառիկ նմուշները բրիտանական «Լեյս» ամսագրում Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսն ընդունեց ՀՀ-ում Ավստրալիայի դեսպանին Կրկին հարվածում են Եկեղեցուն. չիմացություն, թե՞ դիտավորություն Սոնա Վան․ Մեկ աչքս փակ Սիփան Շիրազ․ Աստղերը պակասեցին Հայրը մեծ է, քան ես (Հովհաննես ԺԴ 28) «Երբ տկար եմ, այն ժամանակ եմ զորավոր» «Մայրամուտից առաջ՝ այս պահին» Աշոտ Ավդալյան. Անձրևների տոն Հովհաննես Գրիգորյան․ Մի քանի ճշմարտություն Աշոտ Ավդալյան․ Արդար առավոտ Նիկա Ջորջանելի․ «Բան, որ լսվել է ոչ մեկ անգամ» Հակոբոս 5.16 Մենք սովորել ենք աշխատել խտրական վերաբերմունքի պայմաններում, սակայն վերջերս այդ դիմակայությունը համալրվել է վտանգավոր դրսևորումներով. բաց նամակ «Ես ի պաշ­տո­նե պար­տա­վոր եմ ա­նե­լու այդ մր­ցույ­թը» Հայաստանում առաջին անգամ ցուցադրվեց ռեժիսոր Միքայել Վարդանովի «Հայկական հողի գույնը» ֆիլմը Ուկրաինայում կոչ են արել ոչնչացնել սովետական գրքերը Պարույր Սևակ. Երջանկություն Եղիշե Չարենց. Ամեն տեսակ երգ երգեցի... Դանիել Վարուժան․ Հունձք Ալեքսանդր Ծատուրյան. Երկու խոստովանանք Ռուբիկի խորանարդներով պատրաստված «Մոնա Լիզան» վաճառվել է 480 հազար եվրոյով Մեծ պահքի կիրակիները Գերշվինի՝ ջազի համաշխարհային ժառանգություն դարձած գործերը՝ Հայաստանի պետական ջազ նվագախմբի կատարմամբ Անդրանիկ Օզանյանի հոբելյանի առթիվ զորավարին նվիրված նոր գիրք է հրատարակվել Սիրված դերասանները հանդես կգան մեկ ներկայացման մեջ՝ Երևանի երեք տարբեր թատրոններում Գարեգին Երկրորդ. Քրիստոնյաներիս համար Մեծ Պահքը յուրահատուկ հոգևոր ճամփորդություն է Սարոյանի տուն-թանգարանում տեղի է ունեցել նոր հոլոգրամի առաջին ցուցադրությունը Գլխուղեղի վիրահատության ժամանակ կինը ջութակ է նվագել Սիրո խոստովանություն Թումանյանին. Ռուսական թատրոնում բեմ կբարձրանա «Քաջ Նազար» ներկայացումը «Նկարն էլ իր կյանքն ու­նի, չես կա­րող փա­կել ար­վես­տա­նո­ցում, միայն ինքդ տես­նել» Ջազ նվագախումբը կներկայացնի գերշվինյան ինքնատիպ երեկո Սաղմոս ՃԻԲ Մատթեոս Զարիֆյան. Լեռներն իմ երազիս
website by Sargssyan