USD
EUR
RUB

Հոգևոր ճգնաժամի պատճառները

 

Մեր բոլորի ներսում ու առօրյա կյանքում մշտական պայքար կա. այն դրսևորվում է ինչպես մեղք գործելիս, այնպես էլ որևէ բարի գործ կատարելիս: Մեր մեջ կա մի բան, որ մշտապես խանգարում է մեզ, և դա, որպես կանոն, հենց մենք ենք, մեր անձը: Այն պատնեշ է դառնում մեր և Աստծո միջև, ուստի մեր նպատակն է հոգևոր արժեքների և սեփական անձը ուրանալու միջոցով հաշտվել Աստծո հետ: Աստծո հետ հաշտվելու ճանապարհին շատ կարևոր է իմանալ հետևյալ հարցերի պատասխանները. ո՞վ ենք մենք և ո՞վ է Աստված մեզ համար: Աստծո էությունը մեզ համար ամբողջովին բացահայտված չէ, բայց կարող ենք ինքներս մեզ ճանաչել՝ մեր մեջ բացահայտելով Աստծուն: Մենք կարող ենք տեսնել, թե որքանով են աստվածաշնչյան իրողությունները, խորհուրդներն ու պատգամները արժևորված մեր կյանքում, մեր գործերի մեջ, և հասկանալ, թե իրականում ինչ չափով ենք մենք «խանգարում» ինքներս մեզ:

Այն, որ մենք մեր «ես»-ի հետ պայքարելու խնդիր ունենք՝ հստակ է. մեր թշնամուն մեզնից դուրս ենք փնտրում՝ տարբեր մարդկանց մեջ, անգամ Աստծուն ենք մեղադրում, իրականում խնդիրը միայն մեզ հետ է: Մեր գերագույն նպատակն այս կյանքում փրկությունն է, որին հասնելու ճանապարհին մեզ խանգարում է մեր «ես»-ը:

Քրիստոսի մահը շատերի համար դատապարտություն դարձավ, շատերի համար էլ՝ վերածնվելու հնարավորություն: Այն զուտ պատմական իրադարձություն չէր. հավատալ Քրիստոսի մահվանը նշանակում է մահանալ նրա հետ: Ասվածը, իհարկե, չպետք է ուղիղ իմաստով հասկանալ: Մահանալ Քրիստոսի հետ նշանակում է հրաժարվել մեր անձից, անձի ցանկություններից, մեր մեղավոր իրականությունից: Սա մեր ընթացքն է դեպի Աստված, որը, ինչ-որ առումով հերոսություն է մերօրյա իրականությունում, որովհետև այսօր մեզնից չի պահանջվում նահատակվել, վատ սնվել, աղքատ և ընչազուրկ լինել, այլ պահանջվում է պարզապես ճիշտ ապրել, որը, կարծես թե, ամենադժվար բանն է դարձել: Ամեն վայրկյան մենք ընտրություն կատարելու խնդիր ունենք. ոչ միայն պարզապես ընտրություն կատարելու, այլ՝ ճիշտ ընտրություն կատարելու: Եվ մեր ճիշտ ընտրությունը պիտի փաստի, որ Աստծո անունը ոչ միայն մեր շուրթերին է, այլև մեր սրտում, կյանքում ու մեր միջոցով՝ ամենուր:

Այսօր շատ ենք խոսում հոգևոր ճգնաժամի մասին: Հստակ է, որ գեղեցիկ ձևակերպումներով չէ, որ այդ ճգնաժամը պիտի հաղթահարվի, այլ՝ դիմացինին արժևորելով և գնահատելով: Մեկս մյուսին անտեսելը, միմյանց նկատմամբ անտարբերությունը բերում է հոգևոր ճգնաժամի:
Այս ճգնաժամից դուրս գալու ճանապարհը, դրա պատճաները բացահայտելը և մեր ազատությունն արժևորելն է: Հարկ է առանձնացնել երեք հիմնական պատճառներ, որոնք ընդհանուր են բոլոր մարդկանց համար:

Առաջին. Աստված մեզ տալիս է որոշակի զորություն՝ զգալու Իր ներկայությունը մեր կյանքում: Սա մեզ ոգևորում է և մենք զգում ենք, որ հավատում ենք Աստծուն: Որոշ ժամանակ անց, երբ մենք հասունանում ենք, Աստված ոչ թե լքում է մեզ, այլ ազատություն է տալիս, ինչպես այն ծնողը, ում երեխան, երբ հասնում է չափահասության տարիքի, ինքը մի փոքր հետ է քաշվում՝ երեխային տալով ազատություն, սակայն ակնկալում, որ այդ ազատությունն երեխայի մոտ կձևավորի պատասխանատվության գիտակցում: Աստծուց տրված ազատության մեջ հաճախ չենք կողմնորոշվում, խուճապի ենք մատնվում և մեր ներսում հասունանում է հոգևոր ճգնաժամ: Թվում է, թե Աստված լքել է մեզ:

Հոգևոր ճգնաժամի առաջացման մյուս պատճառն այն է, որ մարդն ինքն է հրաժարվում Աստծուց. սա տեղի է ունենում անհատի մեղավոր ցանկությունների արդյունքում, երբ մարդը մեղանչում է, սակայն չի տեսնում հնարավորությունը մեղքերի սրբագրման. այսպես մարդը աստիճանաբար հեռանում է Աստծուց: Մեղքն ու մեղավոր իրականությունը նման են ճահճի. այստեղից դուրս գալը ժամանակի հետ ավելի բարդ և անիրագործելի է դառնում: Ամեն անգամ սխալներ գործելիս և մեղավոր իրականության մեջ հայտնվելիս մենք ընկնում ենք հուսահատության գիրկը. մեզ թվում է, որ այլևս հետ վերադառնալու, շտկվելու հնարավորություն չունենք:

Սակայն չպետք է մոռանանք, որ այս պարագայում հոգևոր ճգնաժամը, թեև մեր մեղքերի և մեր իսկ ընտրության արդյունքն է, բայց այն ընդամենը հոգեվիճակ է, որը կարող ենք համեմատել այն ժամանակների հետ, երբ ներդաշնակ և հաշտ էինք Աստծո հետ: Մենք դեռևս ունենք նոր ընտրություն անելու հնարավորություն:

Հոգևոր ճգնաժամի մյուս պատճառը մարդու սահամանափակ կարողություններն են:
Հաճախ մենք ձգտում ենք անելու ավելին, քան կարող ենք, սակայն մոռանում ենք, որ մեր կարողությունները սահմանափակ են և արդյունքում ընկնում ենք հուսահատության գիրկը: Լինում է այնպես, որ մեր պայքարը հանուն պատվիրանապահության, ձախողվում է, սակայն դա չի նշանակում, որ մենք վերջնականապես դատապարտված ենք: Մեղքերի դեմ պետք է պայքարել գիտակցորեն, հասկանալով, որ պայքարում ենք ոչ թե նրա համար, որ մեղքը սխալ է, վատ է, այլ նրա համար, որ այն խանգարում է մեզ ավելի մոտենալ Աստծուն: Մենք չենք գնում դեպի Աստված, որպեսզի մեղքերը հաղթահարենք, այլ մեր մեղքերն ենք հաղթահարում, որպեսզի հասնենք Աստծուն:

Հոգևոր ճգնաժամը և դրանից ազատվելու պայքարը բոլորիս կյանքի բաղկացուցիչ ու անբաժանելի մասն է կազմում: Այն ամենօրյա պայքար է: Մերօրյա մարդկանց մեջ արմատացած կարծիք կա, որ եթե եկավ եկեղեցի, մկրտվեց, ապաշխարեց ու հաղորդություն ստացավ՝ վերջ, դրախտի դռները նրա համար բաց են: Սակայն մոռանում ենք, որ կյանքը միշտ լի է նոր անակնկալներով: Մարդը փորձում է դրախտ մտնել առանց խաչի, ինչն անհնար է, որովհետև խաչն է դրախտի բանալին:

Մկտրությամբ մենք դառնում ենք քրիստոնյա, եկեղեցի գալով՝ փաստում ենք մեր հավատքը, բայց սրանք գործողություններ են, որոնք պիտի իմաստ ստանան, արժևորվեն մեր ամբողջ կյանքի ընթացքում:

Տեր Եսայի քհն. Արթենյան

Աղբյուր՝ Holytrinity.am

Լրահոս
Հովհաննես Գրիգորյան Հենրիկ Էդոյան. Ինչպես երեխան Ռուբեն Բաբայան. Այս ծաղկեփունջը բեմում տեսնելը պետք է լինի պարտադիր Հրաչյա Սարուխան․ Անիմաստ է նստել ժամանակի կառքին, տերևների դեղին հոգեվարքին հասնել Աստծո սերը կենարար է Պահքի նպատակը Ազգային գրադարանը ցերեկույթով տոնեց հասարակական գործիչ Գրիգոր Արծրունու ծննդյան 175-ամյակը Տրդատ Ա-ի ծննդյան 2000-ամյակին ընդառաջ Լեգենդար հետախույզ Գևորգ Վարդանյանի մասին գիրք է հրատարակվել Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածինը հայտարարում է Մայր Տաճարի համար համահայկական հանգանակություն Մարտիրոս Սարյանի 140-ամյակի առթիվ հիմնանորոգվել է հեղինակի «Կոստանդնուպոլսի շները» կտավը Մահացել է հուշարձանագետ Սամվել Կարապետյանը Սուրենյանցն իր ձեռագիրն ունի համաշխարհային կերպարվեստում. փետրվարի 27-ին նշվում է նկարչի 160-ամյակը «Հրաչյա Հովհաննիսյանը երգում էր աչքերը փակ, բոլորովին այլ մեկնաբանությամբ» Կամերային երաժշտության ազգային կենտրոնը կհամալրվի երաժշտական նոր գործիքներով Ամփոփվեց Հայ կոմպոզիտորական արվեստի 11-րդ փառատոնը Լուվրում ավելի քան 1 միլիոն մարդ է այցելել Լեոնարդո դա Վինչիի ցուցահանդես Կարդում է Աշոտ Ավդալյանը․ Այս էլ քանի դար ես հեռանում եմ հայրական տնից Դվին հնավայրում կկառուցվի թանգարան Հայկական ժանյակի բացառիկ նմուշները բրիտանական «Լեյս» ամսագրում Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսն ընդունեց ՀՀ-ում Ավստրալիայի դեսպանին Կրկին հարվածում են Եկեղեցուն. չիմացություն, թե՞ դիտավորություն Սոնա Վան․ Մեկ աչքս փակ Սիփան Շիրազ․ Աստղերը պակասեցին Հայրը մեծ է, քան ես (Հովհաննես ԺԴ 28) «Երբ տկար եմ, այն ժամանակ եմ զորավոր» «Մայրամուտից առաջ՝ այս պահին» Աշոտ Ավդալյան. Անձրևների տոն Հովհաննես Գրիգորյան․ Մի քանի ճշմարտություն Աշոտ Ավդալյան․ Արդար առավոտ Նիկա Ջորջանելի․ «Բան, որ լսվել է ոչ մեկ անգամ» Հակոբոս 5.16 Մենք սովորել ենք աշխատել խտրական վերաբերմունքի պայմաններում, սակայն վերջերս այդ դիմակայությունը համալրվել է վտանգավոր դրսևորումներով. բաց նամակ «Ես ի պաշ­տո­նե պար­տա­վոր եմ ա­նե­լու այդ մր­ցույ­թը» Հայաստանում առաջին անգամ ցուցադրվեց ռեժիսոր Միքայել Վարդանովի «Հայկական հողի գույնը» ֆիլմը Ուկրաինայում կոչ են արել ոչնչացնել սովետական գրքերը Պարույր Սևակ. Երջանկություն Եղիշե Չարենց. Ամեն տեսակ երգ երգեցի... Դանիել Վարուժան․ Հունձք Ալեքսանդր Ծատուրյան. Երկու խոստովանանք
website by Sargssyan