USD
EUR
RUB

Թովմա քահանա Անդրեասյան․ Սովորական հայկական օր

 

Ուշ երեկո էր: Մահամերձ հիվանդին հաղորդություն տալուց հետո մխիթարական խոսք ասացի հարազատներին, հրաժեշտ տվեցի ու չսպասելով, որ ինձ` քահանայիս համար տաքսի կանչեն, շտապեցի դուրս ելնել փողոց: Ավելի ճիշտ` հարազատներն այնքան կոտրված էին իրենց քաղցկեղով հիվանդ երիտասարդ տղայի ծանր վիճակից, որ ինձ համարյա մոռացան: Ես աննկատ ելա միջանցք, լռության մեջ խոր շունչ քաշեցի և աստիճաններով իջա… խավարի մեջ, որովհետև միջանցքում անասելի մութ էր:

«Բիբլիական խավար». անցավ մտքովս: Դանդաղ, առանց շտապելու իջա հինգերորդ հարկից, հասա շենքի մուտքի դռանը և դուրս եկա Ամիրյան փողոց:

Գլուխս և աչքերս անասելի հոգնածությունից ցավում էին: Աջ ու ձախ նայեցի և ձեռքով արեցի մոտեցող տաքսիին: Տաքսին կանգնելու ազդանշանային լույսով երթը դանդաղեցրեց, բայց երբ ես մոտեցա, կտրուկ պոկվեց տեղից և սլացավ: Ես զարմացա, բայց երբ նա չքացավ՝ հատելով Մաշտոցի պողոտան, անմիջապես իմ տեսադաշտի առջև հայտնվեց ցուցարարների մեծ ամբոխ, որ իջնում էր պողոտայի վերևի մասից` գոռալով և վանկարկելով.

- Ելք կա՛, ելք կա՛, ելք կա՛, ելք կա՛…

Ինչպես հասկացավ վարորդը, որ վերևից ամբոխ է իջնում՝ անհասկանալի էր, որովհետև ոչ մի ձայն չէր լսվում մինչ այդ: «Այս ժողովուրդն արդեն հոտառությամբ է զգում ամեն ինչ»,- անցավ մտքովս: Նայեցի` ինչպես են իջնում ցուցարարները` աղմկելով և գոռգոռալով: Վերջապես անհետացան:

- Չէ՛, դո՛ւ ես Վանոն:

Շուռ եկա: Մի մարդ, ըստ երևույթին` հարբած, կանգնել էր ինձնից ոչ հեռու և վիճում էր ինքն իր հետ:

- Ես Լևոն եմ, դու Վանո ես:

Հետո գլուխը թափահարեց, որովհետև չհամաձայնեց այդ դերաբաշխման հետ և պնդեց` հաստատելով.

- Ե՛ս եմ Վանոն, դու Լևո՛նն ես:

Հետո նորից տարակուսանքի մեջ ընկավ: Ապակե աչքերով նայում էր գետնին, կարծես այնտեղ փնտրեր իր խնդրի պատասխանը: Նա օրորվելով հեռացավ` շարունակելով փորձել հասկանալ` ով է Լևոնը, ով՝ Վանոն:

Վերջապես տաքսի բռնեցի: Երբ Ամիրյանից թեքվեցինք պողոտա, Լևոնի և Վանոյի հարցը լուծող մարդն անկյունում էր արդեն և դեռևս վիճում էր ինքն իր հետ: Չորս կողմում փողոցային լույսերի լուսավորությունն էր: Խորենացու փողոցը և Սարի թաղը հեռու էին իրենց իրարանցումով, ծեծկռտուքով և արնահեղությամբ: Ոստիկանական մեքենաներն այս ու այն կողմ էին սլանում՝ երբեմն լարված շչակներով, երբեմն պարզապես իրենց ներկայությունը ցուցադրելով: Տաքսիի ռադիոն ինտենսիվ լուրեր էր հաղորդում Խորենացի փողոցի վիճակից: Ստեպ-ստեպ լսվում էին «ոստիկաններ», «քարեր», «շտապ օգնություն», «Սասնա ծռեր» և այլ բառեր: Վարորդը, միջահասակ մի մարդ, հառաչեց, ապա, մեքենան վարելու հետ, մի պահ ինձ նայեց և հարցրեց.

- Տե՛ր հայր, ի՞նչ է լինելու մեր վերջը:

Ես հոգնած ժպտացի նրան:

- Լա՛վ կլինի, - ասացի, - մեր կաշին հաստ է, այս փորձությունն էլ կտանենք:

- Ախր, ինչի՞ պիտի տանենք: Մենք լավ ապրելու իրավունք չունե՞նք:

Ճանապարհը մինչև Նորքի 5-րդ զանգված երկար էր: Քահանայական պարտականությունն, առանց գլխացավի և աչքերիս ցավի հետ հաշվի նստելու, սկսեց խոսել իմ միջից՝ դանդաղ, հանդարտ, անշտապ, միաժամանակ փորձելով նաև հանգստանալ ծանրաբեռնված օրվա տպավորություններից և զգացողություններից:

Փակեցի աչքերս: «Գոնե մի քիչ հանգստանամ», - շշնջացի անլսելի ձայնով:

- Մեր ազգի խաչը ծանր է… Դու Աստվածաշունչ կարդացե՞լ ես:

Ձայն չկա: Լսո՞ւմ է արդյոք:

- Ծննդոց գրքի 2-րդ գլխում պատմվում է այն մասին, որ Աստված ստեղծեց երկրային դրախտը և Ադամին՝ առաջին մարդուն, բնակեցրեց դրախտի մեջտեղում՝ կենաց ծառի դիմաց: Այդ դրախտի տարածքը ոռոգում էին չորս գետեր՝ Գեհոնը, Փիսոնը, Տիգրիսը և Եփրատը: Տիգրիսը և Եփրատը մենք գիտենք՝ որտեղ են գտնվում: Փիսոնը Փասիս գետն է, որ Աջարիայի վերևում է և թափվում է Սև ծովը, իսկ Գեհոնը Արաքս գետն է: Մի խոսքով՝ Ադամի դրախտը պատմական Հայաստանի տարածքն է… Հայաստանը…

Աչքերիս փակ վիճակն իր գործն արեց. ննջեցի: Գուցեև քնեցի, որովհետև աչքերիս առաջ քաղցկեղով հիվանդ, տանջված դեմքով երիտասարդն էր, հետո հանկարծ ցուցարարներ հայտնվեցին, հարձակվում էին ոստիկանների վրա, խփում էին իրար, ծեծկռտոց էր, խառնաշփոթ, ինչ-որ մեկը գոռաց` Ռոբերտ, ես քո… մարտի 1-ը դու չես մարսի…

Արթնացա: Մեքենայի մեջ եմ: Մեքենաների հսկա շարան է: Հասել ենք արդեն «Բելլաջիո» ռեստորանի մոտ, բայց առաջ ընթանալը դժվար էր. ինչ-որ տեղ խցանում էր: Աչքերս մի քիչ հանգստացել են. ցավը մեղմացել է:

Նայում եմ վարորդին: Դեմքը մթության մեջ չի երևում: Չեմ հասկանում՝ ինչի մասին է մտածում:

- Ի՞նչ ասաց Քոչարյանը, մարտի 1-ը ո՞վ էր սարքել, - հարցրի: Ինձ թվաց` նա ինչ-որ բան է լսել ռադիոյով:

- Ի՞նչ Քոչարյան:

- Մեր նախագահը, - զարմացա ես:

- Մեր նախագահը վաղուց Սերժ Սար­գսյանն է, - լուրջ պատասխանեց:

Ախ, հա՜, ես քնած էի, հիմա 2016 թվականն է: Մարտի 1-ը վաղուց պատմություն է դարձել: Հիմա «Սասնա ծռերի» ժամանակն է:

- Տե՛ր հայր, լավ էիր խոսում, ինչո՞ւ լռեցիր:

- Ի՞նչի մասին էի խոսում,- հարցրի:

- Ադամի դրախտի մասին:

Այո՛, Ադամի դրախտը: Լավ էր այն ժամանակ, ո՛չ մեղք կար, ո՛չ վերք: Շարունակեմ խոսել. քահանայի պարտականություն է:

- Առաջին մարդն իր մեղքերի պատճառով զրկվեց դրախտից և արտաքսվեց: Աստված կենաց ծառի մոտ կանգնեցրեց իր հրեշտակներին և հրամայեց շուրջանակի հսկել դեպի կենաց ծառը տանող ճանապարհները, որպեսզի ապականված մարդն այդ ծառի պտղից է՛լ չուտի և անմահ չդառնա իր ապականությամբ: Ադամից առաջացավ աշխարհի բնակեցումը մարդկանցով: Բոլոր քաղաքակրթությունների սկիզբը և վերջը եղել է այստեղ: Ադամի քաղաքակրթությունը կործանվեց ջրհեղեղով, իսկ Նոյից, որը Արարատից իր ընտանիքով իջավ Արարատյան դաշտավայր և բնակեցրեց այդ տարածքը, սկսվեց նոր` երկրորդ քաղաքակրթությունը: Ի՞նչ ես կարծում՝ երրորդ քաղաքակրթության սկիզբը, որը Քրիստոսի գալստյան հետ է կապված, որտե՞ղ պետք է լինի:

Լուռ է: Դանդաղ շարժվում ենք: Կարգին խցանում է:

- Քանի դեռ մենք քրիստոնեություն չէինք ընդունել, վատ չէին կարծես մեր ազգի երկրային գործերը: Բարգավաճում էինք, մեծ տարածքներ ունեինք, հանգիստ ապրում էինք, հզոր թագավորություն ունեինք: Բայց Աստծո կամքով ներքաշվեցինք սատանայի դեմ պատերազմի մեջ՝ ընդունելով քրիստոնեություն: Ավելի կոնկրետ՝ այն պահից, երբ Գրիգոր Լուսավորիչը տեսավ Միածին Որդու տեսիլքը, որը ոսկե մուրճով հարվածեց Վաղարշապատի որոշակի տարածքի գետնին և ասաց. «Այստեղ կկառուցես իմ աթոռը, իմ գահը», և կառուցվեց Էջմիածինը, ահա այդ պահից էլ սատանան հասկացավ, որ իր վերջը, որ նկարագրված է Հովհաննու հայտնության մեջ, Հայաստանից է գալու:

Ահա և խցանման պատճառը` մի մարմին է պառկած՝ սպիտակ սավանով ծածկված:

Ոստիկանական մեքենան կանգնել է հենց փողոցի մեջտեղում: Ոստիկանը մարմնի մոտ է գտնվում և գոռգոռում է նրանց վրա, ովքեր, հետաքրքրասիրությունից դրդված, ուզում են կանգնել և հայացքներով զննել զոհին: Կի՞ն է, թե՞ տղամարդ: Ջահե՞լ է, թե՞ տարեց: Փողո՞ցն է փորձել անցնել այս ուշ ժամին, թե՞ մեքենայից է դուրս ընկել: Լավ, հերիք է ուղեղս լարեմ:

Սովորական հայկական օր: Սովորական հայկական երեկո: Սովորական հայի բախտ:

Անհեթեթ բախտ:

- Մեր ազգի վրա Աստված առաքելություն դրեց՝ մենք սատանայի դեմ Քրիստոսի պատերազմի կրողն ենք: Եվ սկսվեց մեր ազգի խաչը, որը օրեցօր, տարեցտարի, դարեդար ավելի էր ծանրանում: Մի պատմաբանի խոսքով՝ Հայաստանի վրայով, Լուսավորչի ժամանակներից սկսած, անցել է 2400-ից ավելի պատերազմ և ասպատակություն: Ոչ մի ազգ չէր դիմանա այդ ամենին, բայց մենք կանք և կրում ենք դեռ մեր խաչը: Պատերազմն ավելի թեժացավ 19-րդ դարի վերջից: Եղեռնի և խորհրդային առաջին տարիների շնորհիվ սատանան կարողացավ հայաթափել պատմական Հայաստանի մեծ մասը: Նա պատրաստվում էր Քրիստոսի դեմ վերջին ճակատամարտին: Դրա համար նա կուտակել էր իր կատարյալ ուժերը՝ թուրքերին և ազերիներին: Բայց նրան չհաջողվեց ոչնչացնել բոլոր հայերին և գրավել այն տարածքը, որտեղ գտնվում է Գառան գահը՝ Էջմիածինը: 1988 թվականից պատերազմը նոր փուլով գնաց, և Աստված զգալի հաղթանակներ տարավ: Հիմա սատանան գազազած է, նա ամեն ինչ անում է, որ ոչնչացնի մի բուռ ժողովրդին, ոչնչացնի Գառան գահը և կասեցնի Աստծո դատաստանը, որը նկարագրված է Հովհաննու հայտնությունում: Դրա համար նա օգտագործում է բոլոր հնարավոր միջոցները՝ շրջափակում, տնտեսական և սոցիալական նեղություններ, պատերազմ, արտագաղթ, աղանդներ, անբարոյականություն, անօրինականություն, տարբեր կարգի ծանր հիվանդություններ, ներքին խժդժություններ և այլն: Նա ատամները ջարդում է աներևույթ պատնեշներին ու չի կարողանում հասնել իր նպատակին: Եվ Քրիստոս, միևնույն է, հաղթելու է:

Վերջ: Պարտականությունս կատարեցի: Բայց… բան հասկացա՞վ: Փոխանակ պարզ բառերով բացատրես… Դու էլ իբր քահանա ես: Պարտականություն ես կատարում, փոխանակ սրտացավությամբ խոսես: Ու ինքս ինձ հետ սկսեցի մտքերով վիճել: «Ի՞նչ ես վրա տալիս: Հոգնած եմ, ես էլ կարիք ունեմ սրտացավության»: «Բողոքիր, բողոքիր, ողջ կյանքում բողոքել ես: Քո բողոքող, դժգոհ, անհավատ ազգի արժանի զավակն ես»: «Բավական է, լռիր, դու ո՞վ ես, որ ինձ խելք ես սովորեցնում»:

Համ էլ ո՞ւմ բողոքեմ: Գնամ, միանամ այն ինքն իր հետ խոսող մարդո՞ւն: Ես էլ եմ Լևոն-Վանո, գուցե Քոչարյան-Սերժ, գուցե… Մենք՝ բոլորս լևոններ ենք, վանոներ, քոչարյաններ, սերժեր… Ուրիշ ծնունդ չենք տալիս: Մի տականքն ուտում է մյուս տականքին (ո՞վ է այդ ասել): Սա է անվերջ: Մեղա քեզ, Տե՛ր… Մեղա՜…

- Ախր, մեղք ենք, կոտորվում ենք,- բողոքեց վարորդը:

Հետաքրքիր է, որ չի հարցնում, թե այդ ամենը ես որտեղից գիտեմ: Ախ, հա՛, չէ՞ որ ես խելոք եմ, ամեն ինչ գիտեմ իր կարծիքով, քահանա եմ:

Զարմանալի է, որ խցանումը դեռևս կա: Բայց ի՞նչն է զարմանալի: Սովորական հայկական օր:

Ահա երևաց խցանման նոր պատճառ՝ երկու մեքենա խփել են իրար և փակել ճանապարհը: Շուրջը՝ մարդիկ, ոստիկաններ… Ռադիոն խոսում է Սարի թաղի երթից ու հիվանդանոց տեղափոխված վիրավորներից:

- Մենք չենք ընտրել մեր խաչը: Մեր պապերն են ընտրել, և մենք այլևս չենք կարող հրաժարվել դրանից: Հրաժարումը մահ է, և՛ մարմնական, և՛ հոգևոր մահ: Այս կյանքը մի ակնթարթ է, թարթում ես, և վերջ: Բա հետո՞: Մահվամբ է իրական կյանքը սկսվում:

Սակայն այդ չի նշանակում, որ մենք՝ բոլորս, զոհվելու ենք: Մեր ազգին մեծ ապագա է սպասում: Ինչպես Քրիստոս խաչվեց և հարություն առավ, այդպես և մենք ենք հարություն առնելու: Մեր ազգին երանի են տալու մյուս ազգերը: Հովհաննու հայտնությունը կատարվում է, քիչ է մնացել: Սատանան պարտվելու է և փակվելու է դժոխքում: Պատմական Հայաստանը մեզ կվերադառնա: Երկրի և երկնքի արանքում տեղավորվելու է Նոր Երուսաղեմը` Աստծու քաղաքը, որ նկարագրված է Հովհաննու հայտնության 21-րդ գլխում: Այնտեղ նույնիսկ Նոր Երուսաղեմի չափերն են գրված:

Ուրեմն լսիր՝ երկարությունը 2500 կմ է, այսինքն՝ ձգվում է Ադրբեջանի տարածքից մինչև Հունաստան ներառյալ, և Թուրքիա այնտեղ չի լինելու: Լայնությունը 2500 կմ է, այսինքն՝ Փասիս գետից մինչև Սինայի թերակղզուց ներքև: Բարձրությունն էլ է 2500 կմ: Նոր Երուսաղեմը խորանարդի տեսք ունի: Այնտեղ խառնվելու են երկրային և երկնային արարածները, երկնային դրախտի սկիզբը հողի վրա պետք է լինի: Եվ այնտեղ լինելու են նաև Հայաստանը և Գառան գահը՝ Էջմիածինը: Հովհաննու հայտնության 22-րդ գլուխը նկարագրում է. «Հրեշտակն ինձ ցույց տվեց նաև սառնորակ կենդանի ջրի մաքուր մի գետ, որ բխում էր Աստծու և Գառան գահից ու գնում էր քաղաքի հրապարակների միջով:

Գետի եզերքին, մեկ և մյուս կողմում, կար կենաց ծառ, որ տալիս էր տասներկու անգամ պտուղ. ամեն ամիս՝ իր պտուղը, և ծառի տերևը ազգերի բուժման համար էր»: Մարդը նորից տեսնելու է կենաց ծառը, ճաշակելու է նրա պտղից, և այլևս ցավ չի լինելու:

Հավատա, չի լինելու անարդարություն և տառապանք: Մարդը մարդուն գայլ չի լինի, ինչպես հիմա: Հայ ժողովուրդը հաղթելու է իր թշնամիներին: Նորից եմ ասում՝ մեզ երանի են տալու, որ մենք հայ ենք, քրիստոնյա ենք և պատվով տարանք Քրիստոսի խաչը:

Հավատա, այլևս ցավ չի լինելու, այլևս ցավ… չի… լինելու…

Քաղցկեղից մեռնող երիտասարդը ժպտում է ինձ, ես մեկնում եմ ձեռքս, որ շոյեմ նրա ճակատը, իսկ նրա ետևից հայտնվում են ճերմակ շորերով մարդիկ, որ ժպտալով մոտենում են ինձ: Նրանք շատ են, նրանք հսկայական զանգված են, նրանց ծայրը չի երևում: Հանկարծ նկատում եմ, որ նրանց բոլորի կրծքներին արյուն կա` վերքի հետքը:

Բայց այդ արյունը հանկարծ վարդ է դառնում, և վարդերի հսկայական մի պարս պոկվում է նրանց կրծքներից, բարձրանում երկինք, բարձրանում ավելի ու ավելի և ինչ-որ տեղ՝ շատ վերևում, դառնում մի հսկայական կարմիր վարդ` վառվռուն, փայլփլուն, պսպղուն…

- Բա ինչի՞ էդ ամենը մեր երկրի նախագահը չգիտի: Մեր վիճակը վիճա՞կ է: Ես Ռուսաստանում եմ աշխատում, նոր եմ եկել: Հանգիստ ապրում էի, կնոջս ու աղջկաս էստեղ կարողանում էի պահել: Ո՞նց են էստեղ մարդիկ ապրում ու դիմանում՝ չեմ հասկանում:

Ես քնած էի: Դարձյալ քնել էի: Այդ ամենը երազ էր:

Նոր էինք խցանումից դուրս եկել, հիմա էլ՝ նոր խցանում 1-ին զանգվածում: Ռադիոյով կրակոցներ լսվեցին: Խոսում են ինչ-որ մեկին վիրավորելու մասին:

- Քեզ թվում է՝ այսպիսի երկրի նախագահ լինելը հե՞շտ բան է: Մենք մեզնից տնտեսապես և քաղաքականապես ոչինչ չներկայացնող երկիր ենք: Ադրբեջանն ու Թուրքիան պետք են և՛ Ամերիկային, և՛ Եվրոպային, և՛ Ռուսաստանին: Մենք, ըստ էության, ոչ ոքի պետք չենք:

Մենք փուշ ենք բոլորի մարմիններում, ոսկոր ենք նրանց կոկորդներում: Եթե Աստված մեզ չպաշտպաներ, մեզ վաղուց ոչնչացրել էին: Մենք բացի Աստծուց ոչ ոքի պետք չենք, ոչ ոքի, լսո՞ւմ ես: Գիտե՞ս՝ ով կկարողանա միայն մեր երկիրը ղեկավարել: Նա, ով չի ասի՝ տեսնեմ, թե ինչ է կարգադրում Ամերիկան կամ Եվրախորհուրդը, կամ Ռուսաստանը, այլ կասի՝ տեսնեմ, թե ինչ է կարգադրում Աստված: Մեր երկիրը կարող է ղեկավարել միայն նա, ով Մովսեսի, Հեսուի, Դավիթ թագավորի կամ Գայլ Վահանի նման լսում է Աստծո ձայնը: Մեծ ճակատամարտ մղող ժողովրդին ուրիշ ոչ ոք չի կարող ղեկավարել: Եթե այդպիսի մեկը լիներ, մենք մեծ հաղթանակներ կտանեինք: Դու գիտե՞ս այդպիսի մեկին:

- Չէ՛:

- Ես էլ չգիտեմ:

Դարձյալ կրակոցներ ռադիոյով: Մի կին բղավում է՝ մարդասպաննե՜ր, ազգի դավաճաննե՜ր, թուրքե՜ր… Ահա խցանման պատճառը՝ դիմացից ամբոխ հայտնվեց՝ գոռալով.

- Ելք կա՛, ելք կա՛, ելք կա՛, ելք կա՛:

«Էս Ամիրյանի վրա տեսած ամբոխը չէ՞ր: Էս ինչպե՞ս հայտնվեցին այստեղ: Բան չեմ հասկանում»: Այս մտքերից հետո գլուխս շփեցի՝ կարծես փորձելով խելքս տեղը բերել:

Սովորական հայկական օր:

- Ուզում եմ, որ էրեխեքս լավ ապրեն, կյանքից բան հասկանան:

Ասում ու դարձյալ հառաչում է իմ վարորդը: Հիշեցի, որ Ռուսաստանից է վերադարձել:

- Ռուսաստանում լավ չէ՞ր, ինչի՞ ես վերադարձել:

- Լավ էր, շատ լավ էր: Էնտեղ հանգիստ է, աշխատանք կա, պատերազմի մասին չես մտածում: Տղայիս հետ էի գնացել: Տղայիս պավեստկա եկավ: Երևանից կինս զանգեց, ասաց: Տղաս էլ թե՝ ես պիտի մեր հայկական բանակում ծառայեմ, ամոթ է, որ չծառայեմ:

Փորձեցի համոզել, որ լավ գործի վրա ենք, մերոնց օգնում ենք Երևանում: Չկարողացա:

Իրերը հավաքեց ու… Ես էլ հո մենակ չէի՞ մնա: Սիրտս կկանգներ՝ նա մեր վտանգավոր սահմանների վրա, ես էլ առոք-փառոք ապրում եմ Նիժնի Նովգորոդում: Հետը եկա ու հիմա մոլորած-շվարած տաքսի եմ քշում:

- Որտե՞ղ է ծառայում:

- Առայժմ ուչեբկայում ա՝ Ղափանում, հետո՝ չգիտեմ:

Մենք տեղ էինք հասել: Ես իջա մեքենայից:

- Լավ կլինի,- ասում եմ,- հանգիստ եղիր: Աստված քո տղային ու ընտանիքին պահապան լինի:

Նա շնորհակալություն հայտնեց ու մեկնեց:

Ես տուն եմ գնում: Չեմ սիրում տաքսիով մինչև տուն գնալ: Սիրում եմ մի քիչ ոտքով քայլել: Հիմա էլ քայլում եմ ու… հանկարծ ինչ-որ տեղից կրակոցներ լսվեցին: Կրակո՞ց է, թե՞ հրավառություն: Չէ՛, այնուամենայնիվ, ավտոմատի կրակահերթ է, հրավառությունն այսպես չի լինում: Մարդիկ այլևս չեն վախենում, չեն կենտրոնանում դրա վրա, որովհետև շատերը չեն տարբերում կրակոցը հրավառությունից: Իսկ թե տարբերեն էլ՝ ի՞նչ փույթ:

Սովորական բան է:

- Ես Ռոբերտն եմ, դու՝ Սերժը:

Ո՞վ էր: Շրջվեցի: Ոչ ոք չկա: Նայեցի չորս կողմը: Շենքեր և լույսեր: Ոչ ոք: Գլուխս պտտվեց: Շնչառությունս հերիք չէր անում: Ես բռնվեցի մայթի կողքի ծառից: «Տե՛ր Աստված, կարծես խելագարվում եմ: Մեղա քեզ, Տե՛ր»: Չէ՛, խելագարվել չի կարելի: Ես քահանա եմ, ես օրինակ եմ շատերի համար: Չի կարելի թուլանալ: Չի կարելի…

Շնչառությունս կարգավորվեց: Գլխապտույտն անցավ: Հասնում եմ իմ շենքին: Քիչ մնաց:
Սովորական օր: Սովորական 1700 տարուց ավելի ձգվող հայկական օր: Միայն թե, Տե՛ր Աստված, զոհեր չլինեն, ատելություն չլինի, խելագարություն չլինի: Մեղկ են մարդիկ:

Աղբուր՝ Grakantert.am

Լրահոս
Վիլյամ Սարոյան. Հանճարը Էրմիտաժում Լեոնարդո դա Վինչիի կտավին փոխարինել է Բոտիչչելիի «Տիրամոր» պատկերը Վահագն Մուղնեցյան. «Ժպտա, երկինք» Հովհան Մանդակունի. Աղքատներին մխիթարելու մասին «Թռիչք կկվի բնի վրայով»՝ հայկական բեմում ԿԳՄՍ նախարարության պարզաբանումը Դալմայի այգու տարածքում 16-17 դդ քանդված գինու հնձանի վերաբերյալ Քրիստոնյաներին սպանել են մուսուլմանները, հայերը դարձել են ցեղասպանության զոհերի մարմնացումը Ռոբերտ Ամիրխանյանի ծննդյան օրն է Ռուբեն Հովսեփյան. Նռներ Թադևոս Տոնոյան․ Հողերկպագու անձս Դե­մոկ­րա­տա­կան օ­րենք­նե­րը կյան­քը խեղ­դող փշա­լա­րեր են Ամենահաջողակ դերասանուհիները Հան­րա­հայտ և ան­հայտ Նի­կո­ղա­յո­սը Ողորմության մասին Ռոբերտ Ամիրխանյանի 80-ամյակի առթիվ կկազմակերպվեն համերգներ «Ա­րամ Խա­չատ­ր­յա­նը մեծ ներդ­րում է ու­նե­ցել Հա­յաս­տա­նի և հա­մաշ­խար­հա­յին մշա­կու­թա­յին կյան­քում» Հայ ջութակահարուհին դարձել է «Դեբյուտների համագործակցություն» երիտասարդական մրցանակի դափնեկիր Վարդան Հակոբյան. Ապրում ենք՝ որպես հիշողությունը մեզնից առաջ ապրածների Նշան Պեշիկթաշլեան. Հայը Սբ. Կիպրիանոս Կարթագենացի. Գիր եկեղեցու միսնության մասին Սուրբ Հովհան Ոսկեբերան. Դատարկության եվ ճոխության մասին Գյումրու քաղաքապետարանը կաջակցի Իսահակյանի և Շիրազի անտիպ գրքերի տպագրությանը Հայ ճարտարապետների գծանկարները՝ որպես ինքնուրույն արժեք Իրական հերոսն ու հաղթանակը Խատիա Բունիաթիշվիլին առաջին անգամ հանդես կգա Հայաստանի ազգային ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի հետ «Նկարահանող խումբը սպունգի նման կլանում ու ճանաչում է Ռոբերտ Ամիրխանյանին» «Ես եմ կենաց հացը, ով դեպի Ինձ գա, քաղց չի զգա, և ով Ինձ հավատա, երբեք չի ծարավի» ԵՊՀ պրոֆեսորադասախոսական անձնակազմի մեծ մասը կմիանա ուսանողական շարժմանը Մոսկվայում կանցկացվի ճապոնական կինոյի փառատոն Պատվի պարտք Եռօրյա տոն մայրաքաղաքում. մեկնարկում է գրքի երևանյան փառատոնը Ներսես Աթաբեկյան․ Մարդը գնում էր անձրևի միջով․․․ Վրեժ Սարուխանյան․ Պողոսի ցավը «Գեղարդ» երգեցիկ խումբը Գերմանիայում լեփ-լեցուն դահլիճներում է հնչեցրել հայ կոմպոզիտորների գործերը Հանդիսատեսն ընտրել է 2019-ի լավագույն ֆիլմը Երևանում տեղի է ունեցել Եվրոպական ֆիլմերի երկրորդ փառատոնի բացման արարողությունը «Ե­թե սի­րեք ի­րար, բո­լո­րը կի­մա­նան, որ Իմ ա­շա­կերտ­ներն եք» Ինկերի հնագույն բնակավայր է հայտնաբերվել լազերային տեխնոլոգիաներ Մարի Հովհաննիսյանը հրատարակելու է Սոս Սարգսյանի կենսամատենագիտությունից դուրս մնացած փաստերը Մարդիկ ավելի շատ մտածում են, քան՝ շնչում, մաս 1-ին
website by Sargssyan