USD
EUR
RUB

Հավատքը Աստծո շնորհն է մարդկանց

 

Մարդու փրկությունը սկսվում է Աստծո նկատմամբ հավատքից: Այն իբրև օրինակ շատ պատկերավոր կերպով ներկայացնում է Պողոս առաքյալը իր նամակներում: Նա, խոսելով հավատքի մասին, առաջին հերթին, իբրև չափանիշ, տալիս է Աբրահամի օրինակը:

Աբրահամը հարուստ, ունևոր մարդ էր, ապրում էր Ուր քաղաքում: Ուներ ընտանիք, ծառաներ, աղախիններ, հարճեր: Աստված մի օր Աբրահամին ասում է. «Հեռացի՛ր քո երկրից, քո ցեղից ու քո հոր տնից և գնա՛ այն երկիրը, որ ցույց կտամ քեզ: Քեզ մեծ ցեղի նախահայր պիտի դարձնեմ, պիտի օրհնեմ քեզ, պիտի փառավորեմ քո անունը, և դու օրհնյալ պիտի լինես» (Ծննդոց 12.1-2): Աստված Աբրահամին չի ասում, թե կոնկրետ ուր պետք է նա գնա: Իսկ Աբրահամը ոչ մի հարց չի տալիս, «ինչպե՞ս», «ինչո՞ւ», վեր է կենում և գնում է: Բնականաբար, նրա համար հեշտ չէր, նա ամբողջ գերդաստանի նահապետն ու պատասխանատուն էր, բայց Աբրահամը վստահեց Աստծո խոսքին և կատարեց Նրա կամքը: Աբրահամի հետ է գնում իր հորեղբոր տղան` Ղովտը, իր ընտանիքով:

Ճանապարհին մի պահ եղավ, որ Աբրահամի և Ղովտի հովիվները վիճեցին` արոտավայրերը բաժանելու հարցում: Երկու նահապետները ունեին հսկա քանակությամբ անասուններ, ոչխարներ, արոտավայրի խնդիր կար և այդ պատճառով էլ նրանց հովիվները վիճեցին: Որպեսզի այդ վեճի պատճառով իրենց բարեկամությանը չխախտվի, Աբրահամը որոշեց Ղովտից բաժանվել: Եվ մեծահոգաբար ասաց Ղովտին. «Թող կռիվ չլինի իմ ու քո և իմ հովիվների ու քո հովիվների միջև, որովհետև մենք եղբայրներ ենք:

Մի՞թե ողջ երկիրն առաջդ չի փռված. հեռացի՛ր ինձնից: Եթե դու ձախ գնաս, ես աջ կգնամ, իսկ եթե դու աջ գնաս, ես ձախ կգնամ» (Ծննդոց 13.8-9): Ղովտն ընտրեց Հորդանանի շրջանները, որոնք ոռոգելի էին և գնաց դեպի արևելք, իսկ Աբրահամը գնաց ճիշտ հակառակ ուղղությամբ` ավելի անապատային մի տարածք և հաստատվեց Քանանի երկրում: Եվ նորից Աբրահամը հարց չտվեց:

Աբրահամը զավակը չուներ: Աստված նրան խոստացավ, որ նրա սերունդը ավազի հատիկների չափ կբազմացնի և Աստված Իր խոստման համաձայն տվեց Իսահակին, բայց հետո էլ ասաց, որ պիտի զոհաբերի իր զավակին: Կրկին Աբրահամը թեև դժվարությամբ, բայց գնաց այս քայլին` կատարելով Աստծո կամքը:

Պողոս առաքյալը, օրինակ բերելով Աբրահամի հավատքը, ցույց է տալիս, որ նա հավատաց Աստծո խոստմանը առանց կասկածանքի: Այսօր, այդ նույն խոստումը Աստված Քրիստոսով է տալիս մեզ: Ըստ առաքյալի հավատք նշանակում է հավատալ Աստծո խոսքին և Նրա խոստմանը: Անհեթեթություն է Աստծուն հավատալ, բայց Նրա խոսքին` ոչ: Աբրահամի համար հստակ էր Աստծո խոստումը: Այն այնպիսի մի իրողություն է, որ անպայման լինում է, և Աստված երբեք չի դրժում իր խոստումը:

Աստված մարդու նման չէ, մարդը կարող է ասի, բայց չանի, իսկ Աստված, եթե ասում է, ուրեմն անպայման Իր խոստումը կատարում է (Թվեր 23.19):

Թեև Աստծո հրահանգները Աբրահամին մարդկային տեսանկյունից հակասական էին, բայց Աբրահամը երբեք չկասկածեց և հետևեց Աստծո կամքին: Աստված խոստում է տալիս նրանց, ովքեր հավատում են Իրեն: Հռոմեացիներին ուղղված նամակի 10-րդ գլխի 13-րդ համարում ասվում է. «Ով որ Տիրոջը օգնության կանչի, կփրկվի»: Փրկությունը Աստծո խոստումն էր տրված մեզ, այսինքն` Աստծո խոստումը կարող է հասնել այն մարդուն, ով Աստծո անունն է կանչում և ով հավատում է: Այստեղ մեկ ուրիշ խնդիր կա, մարդիկ շատ հաճախ ասում են. «Մի՞թե հնարավոր է Աբրահամի պես հավատք ունենալ»:

Գուցե մարդկայնորեն ճիշտ ենք մտածում, կամ արդարանալու ցանկությունն է այստեղ գործում, կամ էլ` մեծ խոնարհությունը: Բայց իրականում սա սխալ մոտեցում է և անհեթեթ հարց: Աբրահամը երբեք նման հարց իր առաջ չդրեց, երբ Աստված նրան ասաց, որ Իսահակին պիտի զոհաբերես, նա երբեք չմտածեց. «Իմ հավատքը տկար է, ես ո՞վ եմ, անզոր եմ և սովորական մահկանացու»: Երբեք Աբրահամը իր հավատքի տկար կամ զորեղ լինելու հանգամանքը մեջտեղ չբերեց և նման հարց չդրեց իր առաջ, քանի որ նա Աստծո կամքը կատարելիս նայում էր ոչ թե ինքն իրեն, իր հավատքի զորությանը կամ տկարությանը, այլ նայում էր Աստծուն:

Եթե Աբրահամը նայեր իր կարողությանը, հնարավորություններին, ապա պիտի տեսներ զառամյալ մի մարդու ու պիտի ծիծաղեր, ինչպես ծիծաղեց Սառան, երբ իրեն ասացին, թե դու պիտի զավակ ունենաս:

«Արդարև, չնայած ոչ մի հույս չկար, Աբրահամը հավատաց և հուսաց, որ ինքը պիտի լինի «բազում ազգերի հայր», ինչպես որ Աստված ասել էր նրան, թե` «պիտի բազմացնեմ քո սերունդը»: Եվ Աբրահամը չթուլացավ իր հավատի մեջ ու թեև շուրջ հարյուր տարեկան էր, չնայեց իր մարմնին, որն արդեն մեռած մարմնի նման էր, ոչ էլ նայեց Սառայի արգանդի ամլությանը» (Հռոմեացիներ 4.18-20): Մարդկային տեսանկյունից անհույս վիճակի մեջ լինելով` երբեք իր անհուսությանը չնայեց, այլ նայեց այն հույսին և այն խոստմանը, որը գալիս է Աստծուց:

Աբրահամի հավատքի կարևոր դրսևորումներից մեկն այն էր, որ իր արժանիքներով, առաքինություններով և հավատքով չէր պայմանավորված Աստծո խոստման իրականացումը: Սա էլ իր խոնարհության դրսևորումն է: Ինչպես Ծննդոց գրքում է ասվում, որ Աբրահամը, իրեն հող և մոխիր համարելով, երբեք չկասկածեց Աստծո խոստմանը: Հետևաբար Աբրահամը ոչ թե գործերով, այլ իր հավատքով արդարացավ:

Հավատքը վերածվեց գործի: Այսպիսով հավատքի մեկ այլ բանաձև կարող ենք ընդգծել, ձևակերպելով հետևյալ կերպ. հավատքն այն է, երբ դու նայում ես ոչ թե ինքդ քեզ, այլ Աստծուն: Նա ամեն ինչից բարձր է, մեզ խոստացել է հավիտենական կյանք և Երկնքի Արքայություն: Հովհաննես առաքյալի ընդհանրական նամակում կարդում ենք. «Եվ այս է այն խոստումը, որը նա խոստացավ մեզ, այն է՝ հաւիտենական կյանքը» (Ա Հովհաննես 2.25): Իսկ հավիտենական կյանքին արժանանում է նա, ով հավատում և ընդունում է Հիսուս Քրիստոսին: Ինչպես այդ մասին վկայում է Հովհաննես ավետարանիչը. «Քանի որ Աստված այնքան սիրեց աշխարհը, որ մինչև իսկ իր միածին Որդուն տվեց, որպեսզի նա, ով հավատում է նրան, չկորչի, այլ հավիտենական կյանք ունենա» (Հովհաննես 3.16):

Հավատքը զգացմունք կամ մտքի աշխատանք չէ, այլ կամքի դրսևորման հստակ մի փաստ է և վճռական որոշում: Հավատքը Աստծո շնորհն է տրված մարդուն: Հավատքի հիմքում ընկած է մարդու կամքը և Աստծո խոստումը: Սրանք ամենակարևոր հանգամանքներն են, որովհետև զգացմունքը, միտքը կարող են փոփոխական լինել, բայց Աստծո խոստումը երբեք չի փոխվում, այն անփոփոխ է: Հավատքը Աստծո նվերն է, թեև արժանի չենք և չենք վաստակել, բայց Աստված այն տալիս է ձրիաբար և դա շնորհ է: Այլ կերպ հավատքը այն չէ, որ դու Աստծո ձեռքը բռնես, այլ հավատքն այն է, երբ թույլ ես տալիս, որ Աստված քո ձեռքը բռնի: Սա է հավատքը, իսկ այն, որ Աստված Ինքն է ուզում մեր ձեռքը բռնի, դա արդեն շնորհ է: Աստված ամեն վարկյան փնտրում է մարդուն և բռնում է նրա ձեռքը: Հավատքը սա է, իսկ մարդուն մնում է ընդամենը կամ թույլ տալ, կամ`ոչ:

Տ. Եսայի քհն. Արթենյան

Աղբյուր՝ Holytrinity.am

Լրահոս
Վիլյամ Սարոյան. Հանճարը Էրմիտաժում Լեոնարդո դա Վինչիի կտավին փոխարինել է Բոտիչչելիի «Տիրամոր» պատկերը Վահագն Մուղնեցյան. «Ժպտա, երկինք» Հովհան Մանդակունի. Աղքատներին մխիթարելու մասին «Թռիչք կկվի բնի վրայով»՝ հայկական բեմում ԿԳՄՍ նախարարության պարզաբանումը Դալմայի այգու տարածքում 16-17 դդ քանդված գինու հնձանի վերաբերյալ Քրիստոնյաներին սպանել են մուսուլմանները, հայերը դարձել են ցեղասպանության զոհերի մարմնացումը Ռոբերտ Ամիրխանյանի ծննդյան օրն է Ռուբեն Հովսեփյան. Նռներ Թադևոս Տոնոյան․ Հողերկպագու անձս Դե­մոկ­րա­տա­կան օ­րենք­նե­րը կյան­քը խեղ­դող փշա­լա­րեր են Ամենահաջողակ դերասանուհիները Հան­րա­հայտ և ան­հայտ Նի­կո­ղա­յո­սը Ողորմության մասին Ռոբերտ Ամիրխանյանի 80-ամյակի առթիվ կկազմակերպվեն համերգներ «Ա­րամ Խա­չատ­ր­յա­նը մեծ ներդ­րում է ու­նե­ցել Հա­յաս­տա­նի և հա­մաշ­խար­հա­յին մշա­կու­թա­յին կյան­քում» Հայ ջութակահարուհին դարձել է «Դեբյուտների համագործակցություն» երիտասարդական մրցանակի դափնեկիր Վարդան Հակոբյան. Ապրում ենք՝ որպես հիշողությունը մեզնից առաջ ապրածների Նշան Պեշիկթաշլեան. Հայը Սբ. Կիպրիանոս Կարթագենացի. Գիր եկեղեցու միսնության մասին Սուրբ Հովհան Ոսկեբերան. Դատարկության եվ ճոխության մասին Գյումրու քաղաքապետարանը կաջակցի Իսահակյանի և Շիրազի անտիպ գրքերի տպագրությանը Հայ ճարտարապետների գծանկարները՝ որպես ինքնուրույն արժեք Իրական հերոսն ու հաղթանակը Խատիա Բունիաթիշվիլին առաջին անգամ հանդես կգա Հայաստանի ազգային ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի հետ «Նկարահանող խումբը սպունգի նման կլանում ու ճանաչում է Ռոբերտ Ամիրխանյանին» «Ես եմ կենաց հացը, ով դեպի Ինձ գա, քաղց չի զգա, և ով Ինձ հավատա, երբեք չի ծարավի» ԵՊՀ պրոֆեսորադասախոսական անձնակազմի մեծ մասը կմիանա ուսանողական շարժմանը Մոսկվայում կանցկացվի ճապոնական կինոյի փառատոն Պատվի պարտք Եռօրյա տոն մայրաքաղաքում. մեկնարկում է գրքի երևանյան փառատոնը Ներսես Աթաբեկյան․ Մարդը գնում էր անձրևի միջով․․․ Վրեժ Սարուխանյան․ Պողոսի ցավը «Գեղարդ» երգեցիկ խումբը Գերմանիայում լեփ-լեցուն դահլիճներում է հնչեցրել հայ կոմպոզիտորների գործերը Հանդիսատեսն ընտրել է 2019-ի լավագույն ֆիլմը Երևանում տեղի է ունեցել Եվրոպական ֆիլմերի երկրորդ փառատոնի բացման արարողությունը «Ե­թե սի­րեք ի­րար, բո­լո­րը կի­մա­նան, որ Իմ ա­շա­կերտ­ներն եք» Ինկերի հնագույն բնակավայր է հայտնաբերվել լազերային տեխնոլոգիաներ Մարի Հովհաննիսյանը հրատարակելու է Սոս Սարգսյանի կենսամատենագիտությունից դուրս մնացած փաստերը Մարդիկ ավելի շատ մտածում են, քան՝ շնչում, մաս 1-ին
website by Sargssyan