USD
EUR
RUB

Նրանց աստ­վածն ի­րենց ո­րո­վայնն է, և փառ­քը` ի­րենց ա­մո­թը

 

Ա­հա այս­պի­սի ո­րա­կում է տա­լիս աստ­վա­ծա­խոս Պո­ղոս ա­ռա­քյա­լը փո­ղա­պաշտ ու փո­րա­պաշտ մարդ­կանց, ո­րոնք այս աշ­խար­հա­յին բո­լոր ո­լորտ­նե­րում են:

Եր­բեմն վե­րա­դաս­նե­րը գո­վա­բա­նում են ան­գոր­ծու­նյա են­թա­կա­նե­րին, ո­րոնք մե­ծա­պա­տիվ մու­րաց­կա­նի կար­գա­վի­ճա­կով կա­րո­ղա­նում են ո­րո­շա­կի ֆի­նան­սա­կան ել­քեր ա­պա­հո­վել, փա­կել բե­րան­նե­րը նրանց և ի­րենց աշ­խա­տակ­ցի, ծա­ռա­յակ­ցի հետ վար­վել այն­պես, ինչ­պես կցան­կա­նան, իսկ վե­րա­դա­սը ինչ­պես միշտ լռում կամ հան­դի­մա­նում է ծա­ռա­յակ­ցին կամ աշ­խա­տակ­ցին, քա­նի որ շահ չու­նի նրա­նից: Ա­րա­տա­վոր այս երևույ­թը տա­րած­ման մի­տում ու­նի, իսկ ով­քեր ի­րենց խղ­ճի մտոք լց­ված են ծա­ռա­յու­թյան ո­գով, աշ­խա­տում, տք­նում, չար­չար­վում են, մշ­տա­պես ար­ժա­նա­նում են ի­րենց ղե­կա­վա­րու­թյան հան­դի­մա­նու­թյա­նը. «Չեք աշ­խա­տում, թե­րու­թյուն­նե­րը շատ են»: Այ­նինչ ա­պի­կար­նե­րին վե­րա­բեր­վում են «Ապ­րե՛ք, շատ լավ եք աշ­խա­տում» սկզ­բուն­քով, մինչ­դեռ նոր­մալ, բա­նա­կան մար­դը, որ գո­նե տար­րա­կան կր­թու­թյուն և մտա­ծո­ղու­թյուն ու­նի, հաս­կա­նում է, որ «Չեք աշ­խա­տում» նշա­նա­կում է` «Փող չեք տա­լիս», իսկ «լավ եք աշ­խա­տում» նշա­նա­կում է «Գոհ եմ քո տված գու­մա­րից»:

Դեռևս Ա­լեք­սանդր Մա­կե­դո­նա­ցին մահ­վա­նից ա­ռաջ պատ­վի­րել էր, որ իր ձեռ­քե­րը դա­գա­ղից հա­նած տա­նեն և հու­ղար­կա­վո­րեն, որ­պես­զի բո­լո­րը տես­նեն, որ այս աշ­խար­հից ո­չինչ չի տա­նում: Բայց մարդ ա­րա­րա­ծը կու­րա­ցել է, փո­ղը սար­քել աստ­ված, իսկ փո­րը` պաշ­տա­մուն­քի ա­ռար­կա:

Վտան­գա­վոր են այս­պի­սի մար­դիկ հա­սա­րա­կու­թյան հա­մար և ա­տե­լի` Աստ­ծուն: Քրիս­տո­սի ողջ կյանքն ու գոր­ծու­նեու­թյու­նը բո­վան­դակ մարդ­կու­թյան հա­մար էր` որ­պես օ­րի­նակ. Ա­րար­չի ձայ­նին քչե­րը ուն­կն­դիր ե­ղան: Միայն պաշ­տո­նա­կան դիր­քը աշ­խար­հում, կո­չու­մը չեն բնո­րո­շում մար­դու մարդ լի­նե­լը, այլ քրիս­տո­նեա­կան վար­քա­գի­ծը, Քրիս­տո­սի հետ­քե­րով գնա­լը դրա­ցուն կամ բա­րե­կա­մին ձեռք մեկ­նե­լը։

Հայտ­նի ա­ռա­կում հս­տակ սահ­մա­նագծ­ված է. «Ա­սում են, մի մարդ իր զա­վա­կին ա­սում է, որ մարդ չի դառ­նա, և ժա­մա­նակ­ներ անց զա­վա­կը դառ­նում է թա­գա­վոր։ Փառ­քի կու­րու­թյան մեջ հո­րը նա կան­չում է իր մոտ և ա­սում.

- Հա՛յր, դու ինձ ա­սա­ցիր, որ մարդ չեմ դառ­նա. տե՛ս` թա­գա­վոր եմ դար­ձել, - հայ­րը, մեղմ ժպ­տա­լով, պա­տաս­խա­նում է.

- Ես չեմ ա­սել` թա­գա­վոր չես դառ­նա, այլ` մա՛րդ չես դառ­նա»:

«Մարդ» բնո­րո­շու­մը քչե­րին է վե­րա­պահ­ված, և շա­տե­րին` տմար­դի երևույ­թը: Հա­վատ­քի հիմ­քը Աստ­վա­ծա­շունչն է և Քրիս­տո­սի վար­դա­պե­տու­թյու­նը, ո­րը մար­դուն Մարդ է դարձ­նում և պատ­րաս­տում հա­վի­տե­նա­կան կյան­քի:

«Ոչ ա­մեն մարդ, որ ինձ «Տեր, Տեր» է ա­սում, Եր­կն­քի Ար­քա­յու­թյուն կմտ­նի, այլ նա, ով կա­տա­րում է կամ­քը իմ Հոր, որ Եր­կն­քում է» (Մատթ. 7; 21): Շա­տերն են վկա­յում Աստ­ծո գո­յու­թյան մա­սին, բայց ան­հա­ղորդ են Նրա սր­բու­թյուն­նե­րին:

Լի­նել Քրիս­տո­սի զին­վո­րը, բա­րե­կա­մը, ա­ռա­քյա­լը, նշա­նա­կում է կա­տա­րել Աստ­ծո կամ­քը. միայն բե­րա­նի վկա­յու­թյու­նը քիչ է և դա­տա­պար­տե­լի: Մենք պետք չու­նենք Ե­կե­ղե­ցու խո­րան­նե­րից, աշ­խա­տա­վայ­րում և այլ վայ­րե­րում բարձ­րա­ձայ­նե­լու, թե Աստ­ված կա, այլ վկա­յել մեր վար­քագ­ծով, ապ­րե­լա­կեր­պով, կեն­ցա­ղով, ա­հա այս է վկան մեր հա­վատ­քի, մնա­ցա­ծը սուտ է և կեղծ: Նվի­րյա­լի տե­րը Աստ­ված է, մի՞­թե Քրիս­տո­սին գնա­հա­տեց ամ­բո­խը, որ խե­լա­գար­ված ի­րենց հո­գի­նե­րը մի քա­նի կո­պե­կի դի­մաց վա­ճա­ռած` կա­շառ­ված ու կու­րա­ցած գո­ռում-գո­չում էր. «Խա­չը հա­նիր դրան», ի­հար­կե ո՛չ։ Մեզ էլ չեն գնա­հա­տի, մեզ հա­մար էլ մեր ա­նօ­րեն ծա­ռա­յա­կի­ցը, վե­րա­դա­սը, կամ նույն այդ ամ­բո­խը... կբարձ­րա­ձայ­նի խա­չե­լու­թյան նույն խոս­քը:

«Փտած շի­վե­րը խոր ար­մատ­ներ չեն տա, թե­պետ ժա­մա­նա­կա­վոր կծաղ­կեն, բայց քա­նի որ ար­մատ­նե­րը խոր չեն, շու­տով պի­տի չո­րա­նան», - Սո­ղո­մոն Ի­մաս­տու­նի ո­րա­կու­մը հենց այս կար­գի մարդ­կանց հա­մար է գր­ված:

Շա­տե­րը, տես­նե­լով հա­լա­ծան­քը նվի­րյալ­նե­րի և փա­ռա­հեղ կյան­քը ա­նօ­րեն­նե­րի, գայ­թակղ­վում են, ո­մանք էլ ընկ­նում են ցան­ցը ա­նօ­րի­նու­թյան: «Այս բո­լո­րը քեզ կտամ, ե­թե գե­տին ընկ­նե­լով ինձ պաշ­տես» (Մատթ. 4; 9) սկզ­բունքն է ա­ռաջ­նոր­դում մարդ­կանց: Ին­չը խո­տե­լի է Աստ­ծուն, այն այ­սօր­վա մար­դու հա­մար եր­կր­պա­գե­լի է դար­ձել: Ին­չեր ա­սես չեն մո­գո­նում ի­րենց ա­րա­ծը ար­դա­րաց­նե­լու հա­մար: Ինք­նա­պաշտ­պա­նու­թյան բնազ­դը ինք­նաոչն­չաց­ման է տա­նում մար­դուն, բայց մար­դը դա չի զգում կամ չի ցան­կա­նում տես­նել: Երբ Տեր Աստ­ված Սո­դո­մից հա­նեց Ղով­տին և նրա կնո­ջը, պատ­վի­րեց, որ հետ չնա­յեն, ո­րով­հետև այն­տեղ կո­րուստ ու կոր­ծա­նում է: Մենք էլ դե­պի Քրիս­տոս տա­նող ճա­նա­պա­հին պետք է հետ` նախ­կին մեղ­քե­րին չնա­յենք, ո­րով­հետև այն­տեղ կո­րուստ և կոր­ծա­նում է: «Մար­դը մար­դուն չի կա­րող փր­կել»,- ա­սում է Դա­վիթ մար­գա­րեն: Յու­րա­քան­չյուրն իր ա­րա­ծի հա­մե­մատ պետք է կանգ­նի Ա­րար­չի դա­տին: Այ­սու­հետ թող վկա­յեն Աստ­ծո գո­յու­թյան մա­սին նրանք, ով­քեր ու­նեն հա­մա­պա­տաս­խան վար­քա­գիծ կամ ձգ­տում են դրան, որ­պես­զի ան­հա­վատ ու ա­նօ­րեն մարդ­կանց կող­մից չհայ­հոյ­վի Ա­նու­նը Սուրբ Ա­րար­չի: Հա­կո­բոս ա­ռա­քյա­լը ա­սում է. «Դու հա­վա­տում ես, որ մեկն է Աստ­ված: Լավ ես ա­նում. դևերն էլ են հա­վա­տում ու սարս­ռում» (Հակ. 2;19): Մարդ կա­րող է Աստ­ծուն հա­վա­տա­լով սա­տա­նա­յա­կամք գոր­ծեր կա­տա­րել և դա­տաս­տան կու­տա­կել իր հա­մար, քան­զի. «Ինչ­պես որ մե­ռած է մար­մի­նը ա­ռանց հո­գու, այն­պես էլ մե­ռած է հա­վա­տը ա­ռանց գոր­ծե­րի» (Հակ. 2; 26):

Տեր Ա­հա­րոն քա­հա­նա ՄԵԼ­ՔՈՒ­ՄՅԱՆ
Գո­րի­սի տա­րա­ծաշր­ջա­նի հոգևոր հո­վիվ

Աղբյուր՝ Irates.am

Լրահոս
Կարպիս Սուրենյան. Մայրենի լեզու և թարգմանություն Վրեժ Իսրայելյան․ Ես, մուսան և անդունդը Մենք մեր երկ­րում պե­տա­կան մա­կար­դա­կով վտան­գում ենք հա­յե­րե­նը «Վկայություններ կան, որ կարևոր որոշումներ կայացնելիս մեր պետության ղեկավարները պարտադիր առանձնազրույց են ունեցել այս կամ այն գրողի հետ» Գոհար Գասպարյանի անվան մեներգիչների համահայկական մրցույթը Դիարբեքիրի կիսաավեր հայկական եկեղեցին ոչնչանալու վտանգի տակ է. Ermenihaber Գրքի Երևանյան փառատոնի մեկնարկը՝ շուտով Օրհ­նե­ցե՛ք ձեզ հա­լա­ծող­նե­րին, օրհ­նե­ցե՛ք և մի՛ ա­նի­ծեք Մոսկվայում ավարտվեց հայոց թեմի քահանաների տարեկան ժողովը «Հույսդ դիր Աստծո վրա և բարիք գործիր» Ներկայացվելու են այն գծագրերը, որոնք Արտոն տրամադրել էր ինձ, և որոնք երբևէ չեն ցուցադրվել.Վահան Արծրունի. Ռուբեն Հովսեփյան. «Արագիլները վերադարձան» Եղիշե Չարենց. Ես այն չեմ այլևս Նկարիչ. Բենքսիի աշխատանքն աճուրդում վաճառում են անօրինական «Ով որ ձեր մեջ փոքրագույնն է, նա է մեծ» Օշականի Ս. Մեսրոպ Մաշտոց եկեղեցու որմնանկարը վերականգնվում է Յուրի Դավթյանը պարգևատրվել է «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 1-ին աստիճանի մեդալով Վահե ՔԱՉԱ. Փարիզեան պատկերներ Արվեստագետները կհարգեն քանդակագործ Արտո Չաքմաքչյանի հիշատակը նրան նվիրված համերգային ծրագրով Միայն հայ կոմպոզիտորների գործեր՝ Ջազ նվագախմբի համերգին Ո՛չ, ա­սում եմ ձեզ, սա­կայն, ե­թե չա­պաշ­խա­րեք, ա­մենքդ էլ նույն­պես պի­տի կոր­չեք Ռոման Պոլանսկու ֆիլմի պրեմիերան չի կայացել Վիլյամ Սարոյան. Հանճարը Էրմիտաժում Լեոնարդո դա Վինչիի կտավին փոխարինել է Բոտիչչելիի «Տիրամոր» պատկերը Վահագն Մուղնեցյան. «Ժպտա, երկինք» Հովհան Մանդակունի. Աղքատներին մխիթարելու մասին «Թռիչք կկվի բնի վրայով»՝ հայկական բեմում ԿԳՄՍ նախարարության պարզաբանումը Դալմայի այգու տարածքում 16-17 դդ քանդված գինու հնձանի վերաբերյալ Քրիստոնյաներին սպանել են մուսուլմանները, հայերը դարձել են ցեղասպանության զոհերի մարմնացումը Ռոբերտ Ամիրխանյանի ծննդյան օրն է Ռուբեն Հովսեփյան. Նռներ Թադևոս Տոնոյան․ Հողերկպագու անձս Դե­մոկ­րա­տա­կան օ­րենք­նե­րը կյան­քը խեղ­դող փշա­լա­րեր են Ամենահաջողակ դերասանուհիները Հան­րա­հայտ և ան­հայտ Նի­կո­ղա­յո­սը Ողորմության մասին Ռոբերտ Ամիրխանյանի 80-ամյակի առթիվ կկազմակերպվեն համերգներ «Ա­րամ Խա­չատ­ր­յա­նը մեծ ներդ­րում է ու­նե­ցել Հա­յաս­տա­նի և հա­մաշ­խար­հա­յին մշա­կու­թա­յին կյան­քում» Հայ ջութակահարուհին դարձել է «Դեբյուտների համագործակցություն» երիտասարդական մրցանակի դափնեկիր Վարդան Հակոբյան. Ապրում ենք՝ որպես հիշողությունը մեզնից առաջ ապրածների
website by Sargssyan