USD
EUR
RUB

Փաս­տե­րը վկա­յում են

 

Սուրբ հայ­րե­րը սո­վո­րեց­նում են մեզ մեղ­քը տար­բե­րել մար­դուց, ո­րի հո­գին հի­վանդ է և ծանր ախ­տից բուժ­ման կա­րիք ու­նի: Այդ­պի­սի մար­դու վի­ճա­կը կա­րեկ­ցանք է ա­ռա­ջաց­նում: Սա­կայն անհ­նար է նրա ա­պա­քի­նու­մը, ով հա­րատևում է կու­րու­թյան մեջ և չի տես­նում իր ա­ղե­տա­լի վի­ճա­կը:

Սուրբ Գիր­քը մեղք է ան­վա­նում Աստ­վա­ծա­յին օ­րեն­քի ա­մեն խախ­տում (Ա Հովհ. 3; 4): Ա­րա­րի­չը տղա­մար­դուն և կնո­ջը օժ­տեց հո­գե­կան և մարմ­նա­կան հատ­կու­թյուն­նե­րով այն­պես, որ դրանք լրաց­նեն ի­րար և այդ­պի­սով կազ­մեն միու­թյուն: Աստ­վա­ծա­շուն­չը վկա­յում է, որ ա­մուս­նու­թյու­նը, որ­պես մշ­տա­կան դա­շինք այ­րի և կնոջ միջև, հաս­տատ­ված էր Աստ­ծո հրա­մա­նով մար­դու գո­յու­թյան ա­մե­նաս­կզ­բում: Ա­րար­չի մտահ­ղաց­մամբ ա­մուս­նու­թյան նպա­տա­կը և ի­մաս­տը` հա­մա­տեղ փր­կու­թյան, միաս­նա­կան աշ­խա­տան­քի, փո­խօգ­նու­թյան, մարմ­նա­կան միու­թյան` զա­վակ­ներ ծնե­լու և դաս­տիա­րա­կե­լու հա­մար է: Երկ­րա­վոր բո­լոր տե­սա­կի դա­շինք­նե­րից ա­մուս­նու­թյու­նը ա­մե­նա­սերտ դա­շինքն է. «...և կլի­նեն մեկ մար­մին» (Ծննդ. 2;24):

Երբ մար­դիկ սե­ռա­կան կյան­քը վա­րում են ա­մուս­նա­կան դա­շին­քից դուրս, նրանք այ­լա­սե­րում են Աստ­վա­ծա­յին մտահ­ղա­ցու­մը հա­մա­տեղ կե­նակ­ցու­թյան շնոր­հըն­կալ միու­թյան վե­րա­բե­րյալ` հասց­նե­լով ա­մեն ինչ զգա­յա­կան-ֆի­զիո­լո­գիա­կան հի­մունք­նե­րին և ան­տե­սե­լով հոգևոր-սո­ցիա­լա­կան նպա­տակ­նե­րը: Դրա հա­մար էլ Սուրբ Գիր­քը ա­մուս­նա­կան դա­շին­քից դուրս ցան­կա­ցած կե­նակ­ցու­թյուն մա­հա­ցու մեղք է հա­մա­րում, քա­նի որ ոտ­նա­հար­վում է աստ­վա­ծա­յին հաս­տա­տու­մը: Ա­ռա­վել մեծ մեղք է հա­մար­վում զգա­յա­կան պա­հանջ­նե­րի բա­վա­րա­րու­մը հա­կաբ­նա­կան ե­ղա­նա­կով. «Չպառ­կես տղա­մար­դու հետ, ինչ­պես կնոջ հետ» (Ղևտ. 18; 22): Հա­վա­սա­րա­պես դա վե­րա­բե­րում է նաև կնո­ջը: Պո­ղոս ա­ռա­քյա­լը դա ան­վա­նում է ա­մո­թա­լի կիրք, խայ­տա­ռա­կու­թյուն. «Նրանց կա­նայք բնա­կան կա­րիք­նե­րը փո­խա­նա­կե­ցին անբ­նա­կան կա­րիք­նե­րով, նույն­պես և ա­րու­նե­րը, թող­նե­լով է­գի հան­դեպ բնա­կան կա­րիք­նե­րը, ի­րենց ցան­կու­թյուն­նե­րով բոր­բոք­վե­ցին մի­մյանց հան­դեպ. ա­րու­նե­րը ա­րու­նե­րի հետ խայ­տա­ռա­կու­թյուն էին գոր­ծում և փո­խա­րե­նը ի­րենք ի­րենց ան­ձե­րի մեջ ըն­դու­նում էին ի­րենց մո­լո­րու­թյան վար­ձը» (Հռոմ. 1;26-27): Մար­դիկ, ո­րոնք ապ­րում են սո­դո­մա­կան մեղ­քի մեջ, զրկ­վում են փր­կու­թյու­նից. «...մի խաբ­վեք. ո՛չ պոռ­նիկ­ներ, ո՛չ կռա­պաշտ­ներ, ո՛չ շնա­ցող­ներ, ո՛չ ի­գա­ցող­ներ, ո՛չ ար­վա­մոլ­ներ, ո՛չ գո­ղեր, ո՛չ ա­գահ­ներ, ո՛չ հար­բե­ցող­ներ, ո՛չ բամ­բա­սող­ներ, ո՛չ էլ հափշ­տա­կող­ներ Աստ­ծո ար­քա­յու­թյու­նը չպի­տի ժա­ռան­գեն» (Ա Կորն. 6;9-10):

Պատ­մու­թյան մեջ նկատ­վում է շատ տխուր մի կրկ­նու­թյուն: Հա­սա­րա­կու­թյուն­նե­րը, ո­րոնք ապ­րում էին անկ­ման ժա­մա­նա­կաշր­ջան­ներ, ախ­տա­հար­վում էին մե­տաս­տազ­նե­րի պես ո­րոշ հա­տուկ վտան­գա­վոր մեղ­քե­րով: Հա­ճա­խա­կի հի­վանդ հա­սա­րա­կու­թյուն­նե­րը բռն­ված են լի­նում զանգ­վա­ծա­յին ըն­չա­քաղ­ցու­թյամբ և ան­բա­րո­յա­կա­նու­թյամբ: Վեր­ջի­նիս ծնուն­դը սո­դո­մա­կան մեղքն է: Հռո­մեա­կան կայս­րու­թյու­նը կորց­րեց իր հզո­րու­թյու­նը և քայ­քայ­վեց հենց մաս­սա­յա­կան այ­լա­սեր­վա­ծու­թյու­նից:

Սո­դո­մա­կան մեղ­քի ար­դա­րաց­ման փորձ կա­տա­րող­նե­րը բե­րում են «գի­տա­կան» ա­պա­ցույց­ներ և հա­մո­զում, որ այդ ախ­տա­վոր երևույ­թը իբր բնա­ծին հակ­վա­ծու­թյուն ու­նի: Սա­կայն դա ա­ռաս­պել է և ու­րիշ ո­չինչ: Չա­րի­քը ար­դա­րաց­նե­լու ան­զոր մի փորձ է: Ոչ մի տվյալ չկա, որ հա­մա­սե­ռա­մոլ­նե­րը գե­նե­տի­կո­րեն տար­բեր­վում են ու­րիշ մարդ­կան­ցից: Այս­տեղ խոս­քը մի­միայն հո­գե­բա­րո­յա­կան հի­վան­դու­թյան և այս­տե­ղից ան­խու­սա­փե­լիո­րեն ա­ռա­ջա­ցող հո­գե­կան շեղ­ման մա­սին է: Եր­բեմն պատ­ճառ կա­րող են հան­դի­սա­նալ ման­կա­կան հա­սա­կում ան­բա­րո­յա­կան խա­ղե­րը, ո­րոնք մար­դը ար­դեն մո­ռա­ցել է, սա­կայն դրանք հի­վան­դա­գին հետք են թո­ղել իր են­թա­գի­տակ­ցու­թյան մեջ: Մար­դու մեջ ներ­խու­ժած անբ­նա­կան մեղ­քի թույ­նը կա­րող է ի­րեն դրսևո­րել ա­վե­լի ուշ, ե­թե մարդ չսկ­սի ապ­րել ճիշտ հոգևոր կյան­քով: Աստ­ծո Խոս­քը, մարդ­կա­յին կյան­քի բո­լոր դրսևո­րում­նե­րը նկա­տի առ­նե­լով, ոչ միայն չի ա­սում այդ մեղ­քի բնա­ծին լի­նե­լու մա­սին, այլ հս­տակ այն կո­չում է պղ­ծու­թյուն: Ե­թե դա ի­րա­պես կախ­ված լի­ներ սե­ռա­կան հոր­մոն­նե­րի կամ նեյ­րոէն­դոկ­րի­նա­յին հատ­կու­թյուն­նե­րից, ո­րոն­ցից կախ­ված է մար­դու վե­րար­տադ­րո­ղա­կան ֆունկ­ցիան, ա­պա Սուրբ Գր­քի մեջ չէր աս­վի այդ մեղ­քի հա­կաբ­նա­կա­նու­թյան մա­սին, չէր կոչ­վի կիրք: Սր­բապղ­ծու­թյուն չէ՞ր հա­մար­վի ար­դյոք մտա­ծել, որ Աստ­ված ո­րոշ մարդ­կանց ստեղ­ծել է այդ մա­հա­ցու մեղ­քի նկատ­մամբ ֆի­զիո­լո­գիա­կան հակ­վա­ծու­թյամբ, որ­պես­զի նրանց դարձ­նի կոր­ծան­ման են­թա­կա: Հա­կա­ռակ գի­տա­կան ա­պա­ցույց­ներ բե­րե­լու փոր­ձին, փաս­տե­րը վկա­յում են պատ­մու­թյան ո­րո­շա­կի ժա­մա­նա­կաշր­ջան­նե­րում տվյալ այ­լա­սեր­վա­ծու­թյան մաս­սա­յա­կան տա­րած­ման մա­սին: Քա­նա­նա­ցի­նե­րը, Սո­դո­մի, Գո­մո­րիի և այլ քա­ղաք­նե­րի բնա­կիչ­նե­րը ամ­բող­ջու­թյամբ ախ­տա­հար­ված էին այդ մեղ­քով: Սո­դո­մա­կան մեղ­քի պաշտ­պան­նե­րը վի­ճար­կում են այն փաս­տը, որ այս քա­ղաք­նե­րի բնա­կիչ­նե­րը ախ­տա­հար­ված էին այդ ա­մո­թա­լի կր­քով: Սա­կայն Նոր Կտա­կա­րա­նում հս­տակ աս­վում է. «Ինչ­պես, Սո­դոմն ու Գո­մո­րը և նրանց շուր­ջը ե­ղող քա­ղաք­նե­րը, ո­րոնք այդ նույն ձևով պոռն­կա­ցան` անբ­նա­կան կր­քե­րի հետևից ընկ­նե­լով, և հա­վի­տե­նա­կան կրա­կի դա­տաս­տանն ըն­դու­նե­լու օ­րի­նակ դար­ձան բո­լո­րին» (Հուդ. 1; 7):

Դա ակն­հայտ է նաև հետևյալ աստ­վա­ծաշն­չյան տեքս­տից. «Կան­չե­ցին Ղով­տին և ա­սում էին նրան` ու՞ր են մար­դիկ, որ ե­կան քեզ մոտ գի­շե­րե­լու: Դուրս հա­նիր նրանց մեզ մոտ, որ­պես­զի մենք ճա­նա­չենք նրանց» (Ծննդ.19;5): «Ճա­նա­չենք նրանց» բա­ռե­րը Աստ­վա­ծաշն­չում ու­նեն բա­ցար­ձակ ո­րո­շա­կի ի­մաստ և մատ­նան­շում են մարմ­նա­կան հա­րա­բե­րու­թյուն:

Ռու­սե­րե­նից թարգ­մա­նեց և հրա­պա­րակ­ման պատ­րաս­տեց Դար­բա­սի հոգևոր հո­վիվ

Տեր Ըն­ծա քա­հա­նա ՄԻՐ­ԶՈ­ՅԱ­ՆԸ

Աղբյուր՝ Irates.am

Լրահոս
Հրաչյա Թամրազյան․ Բնորդ Վահան Թոթովենց․ Վանե՛ շողերդ․․․ Ինչպես շարունակել Ավետարանների մանրանկարչության արվեստը Մեկնարկում է «Կին»​​ միջազգային ​​16-րդ ​​կինոփառատոնը Սկզբու՞նք թե՞ նպատակահարմարություն․․․ Յուրի Բաշմետ. «Ժամանակակից դասականներ» կոմպոզիտորական փառատոնի նման բովանդակության չեմ հանդիպել «Գոհություն հայտնեցե՛ք ամեն ժամ ամեն ինչի համար» Մահացել Է ռեժիսոր Ռոման Խրուշչը Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսն ընդունեց Սուրբ Աթոռի պետությունների հետ հարաբերությունների քարտուղարին Մշակույթում ցենզուրան պարտադիր է. չգիտեմ՝ ով ինչ գործակալ է, բայց ոչ մեկին չի հաջողվի վերացնել ազգի մշակույթը, լեզուն. Արտաշես Ալեքսանյանը՝ Արայիկ Հարությունյանի հայտարարության մասին Կրոնական դասավանդությունը Գերմանիայի հանրակրթական դպրոցներում կամ կրկին «Հայ Եկեղեցու պատմություն» դասաժամի մասին Հռոմի պապը կաղոթի բոլոր մոլորյալ հոգիների համար «Պեպո»-ն կթվայնացվի և կվերականգնվի. Ազգային կինոկենտրոն Ռազմիկ Դավոյան․ Ով իմ սուրբ աշխարհ Հայուհին «Ձայն տուր ով ծովակ» երգով հիացրել է ռուսական մրցույթի ժյուրիի անդամներին Սատանիզմ Եղիշե Չարենց. Աշխարհիս մեջ ես էլ մե օր... Վահագն Մուղնեցյան. Մենք այնպես ենք ապրում... Մեկ նկարի թանգարանի նոր ցուցանմուշը կլինի Այվազովսկու կտավը «Ռոլան» մանկապատանեկան ֆիլմերի 15-րդ միջազգային փառատոնը «Դա­վի­թը շատ ան­կեղծ է, գրա­կա­նու­թ­յան մեջ ար­տա­ցո­լած զգա­ցա­կան շեր­տը հա­մա­պա­տաս­խա­նում է նրա խառն­ված­քին» Թումանյանի թանգարանը լույս է ընծայել հեղինակի ստեղծագործությունները` արևմտահայերեն փոխադրությամբ Կոնստանտին Օրբելյան. Մեր արտիստներին ճանաչում են դրսում ու պահանջված են Կայացավ Խաչատրյանին նվիրված «Նվիրում ուսուցչիս» կոնցերտի պրեմիերան Փաս­տե­րը վկա­յում են Էդուարդ Իսաբեկյանի ծննդյան օրն է Christie’s-ը աճուրդի կհանի Այվազովսկու «Իսկիայի մայրամուտը» կտավը Ներսես Աթաբեկյան․ Մանկությունս արթնանում էր տատիս ավելի քստքստոցից Նոնա Պողոսյան․ Գոյ Սիմեոն Երևանցի. Հայոց ազգի եւ եկեղեցիների համար աղոթք «Հոգուն տանք հոգևորը, իսկ մարմնին՝ մարմնավորը» Երկու կարևոր ինստիտուտ՝ եկեղեցին և ընտանիքը ենթարկվում են հարձակման Յուրի Բաշմետը Երևանում կկատարի Ալեքսանդր Չայկովսկու ստեղծագործությունները Կյանքից հեռացել է ամերիկաբնակ բանաստեղծ Ժակ Հակոբյանը Հունաստանի Հանրապետության նախագահն այցելեց Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածին Մեկնարկում է «Արմմոնո Plus»-ի երևանյան փուլը Երևանի արվեստների կենտրոնն ու Հայկական գրաֆիկայի թանգարանը մեկ հարկի տակ կհրավիրեն արվեստասերներին Մշակութաբան. Չգիտեի՝ նվնվոցները, սեռական գործողությունների իմիտացիան մշակույթ են Համո Սահյան․ Դու ուզեցիր Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսն ընդունեց ՀՀ-ում ԵՄ դեսպան Անդրեա Վիկտորինին
website by Sargssyan