USD
EUR
RUB

Փաս­տե­րը վկա­յում են

 

Սուրբ հայ­րե­րը սո­վո­րեց­նում են մեզ մեղ­քը տար­բե­րել մար­դուց, ո­րի հո­գին հի­վանդ է և ծանր ախ­տից բուժ­ման կա­րիք ու­նի: Այդ­պի­սի մար­դու վի­ճա­կը կա­րեկ­ցանք է ա­ռա­ջաց­նում: Սա­կայն անհ­նար է նրա ա­պա­քի­նու­մը, ով հա­րատևում է կու­րու­թյան մեջ և չի տես­նում իր ա­ղե­տա­լի վի­ճա­կը:

Սուրբ Գիր­քը մեղք է ան­վա­նում Աստ­վա­ծա­յին օ­րեն­քի ա­մեն խախ­տում (Ա Հովհ. 3; 4): Ա­րա­րի­չը տղա­մար­դուն և կնո­ջը օժ­տեց հո­գե­կան և մարմ­նա­կան հատ­կու­թյուն­նե­րով այն­պես, որ դրանք լրաց­նեն ի­րար և այդ­պի­սով կազ­մեն միու­թյուն: Աստ­վա­ծա­շուն­չը վկա­յում է, որ ա­մուս­նու­թյու­նը, որ­պես մշ­տա­կան դա­շինք այ­րի և կնոջ միջև, հաս­տատ­ված էր Աստ­ծո հրա­մա­նով մար­դու գո­յու­թյան ա­մե­նաս­կզ­բում: Ա­րար­չի մտահ­ղաց­մամբ ա­մուս­նու­թյան նպա­տա­կը և ի­մաս­տը` հա­մա­տեղ փր­կու­թյան, միաս­նա­կան աշ­խա­տան­քի, փո­խօգ­նու­թյան, մարմ­նա­կան միու­թյան` զա­վակ­ներ ծնե­լու և դաս­տիա­րա­կե­լու հա­մար է: Երկ­րա­վոր բո­լոր տե­սա­կի դա­շինք­նե­րից ա­մուս­նու­թյու­նը ա­մե­նա­սերտ դա­շինքն է. «...և կլի­նեն մեկ մար­մին» (Ծննդ. 2;24):

Երբ մար­դիկ սե­ռա­կան կյան­քը վա­րում են ա­մուս­նա­կան դա­շին­քից դուրս, նրանք այ­լա­սե­րում են Աստ­վա­ծա­յին մտահ­ղա­ցու­մը հա­մա­տեղ կե­նակ­ցու­թյան շնոր­հըն­կալ միու­թյան վե­րա­բե­րյալ` հասց­նե­լով ա­մեն ինչ զգա­յա­կան-ֆի­զիո­լո­գիա­կան հի­մունք­նե­րին և ան­տե­սե­լով հոգևոր-սո­ցիա­լա­կան նպա­տակ­նե­րը: Դրա հա­մար էլ Սուրբ Գիր­քը ա­մուս­նա­կան դա­շին­քից դուրս ցան­կա­ցած կե­նակ­ցու­թյուն մա­հա­ցու մեղք է հա­մա­րում, քա­նի որ ոտ­նա­հար­վում է աստ­վա­ծա­յին հաս­տա­տու­մը: Ա­ռա­վել մեծ մեղք է հա­մար­վում զգա­յա­կան պա­հանջ­նե­րի բա­վա­րա­րու­մը հա­կաբ­նա­կան ե­ղա­նա­կով. «Չպառ­կես տղա­մար­դու հետ, ինչ­պես կնոջ հետ» (Ղևտ. 18; 22): Հա­վա­սա­րա­պես դա վե­րա­բե­րում է նաև կնո­ջը: Պո­ղոս ա­ռա­քյա­լը դա ան­վա­նում է ա­մո­թա­լի կիրք, խայ­տա­ռա­կու­թյուն. «Նրանց կա­նայք բնա­կան կա­րիք­նե­րը փո­խա­նա­կե­ցին անբ­նա­կան կա­րիք­նե­րով, նույն­պես և ա­րու­նե­րը, թող­նե­լով է­գի հան­դեպ բնա­կան կա­րիք­նե­րը, ի­րենց ցան­կու­թյուն­նե­րով բոր­բոք­վե­ցին մի­մյանց հան­դեպ. ա­րու­նե­րը ա­րու­նե­րի հետ խայ­տա­ռա­կու­թյուն էին գոր­ծում և փո­խա­րե­նը ի­րենք ի­րենց ան­ձե­րի մեջ ըն­դու­նում էին ի­րենց մո­լո­րու­թյան վար­ձը» (Հռոմ. 1;26-27): Մար­դիկ, ո­րոնք ապ­րում են սո­դո­մա­կան մեղ­քի մեջ, զրկ­վում են փր­կու­թյու­նից. «...մի խաբ­վեք. ո՛չ պոռ­նիկ­ներ, ո՛չ կռա­պաշտ­ներ, ո՛չ շնա­ցող­ներ, ո՛չ ի­գա­ցող­ներ, ո՛չ ար­վա­մոլ­ներ, ո՛չ գո­ղեր, ո՛չ ա­գահ­ներ, ո՛չ հար­բե­ցող­ներ, ո՛չ բամ­բա­սող­ներ, ո՛չ էլ հափշ­տա­կող­ներ Աստ­ծո ար­քա­յու­թյու­նը չպի­տի ժա­ռան­գեն» (Ա Կորն. 6;9-10):

Պատ­մու­թյան մեջ նկատ­վում է շատ տխուր մի կրկ­նու­թյուն: Հա­սա­րա­կու­թյուն­նե­րը, ո­րոնք ապ­րում էին անկ­ման ժա­մա­նա­կաշր­ջան­ներ, ախ­տա­հար­վում էին մե­տաս­տազ­նե­րի պես ո­րոշ հա­տուկ վտան­գա­վոր մեղ­քե­րով: Հա­ճա­խա­կի հի­վանդ հա­սա­րա­կու­թյուն­նե­րը բռն­ված են լի­նում զանգ­վա­ծա­յին ըն­չա­քաղ­ցու­թյամբ և ան­բա­րո­յա­կա­նու­թյամբ: Վեր­ջի­նիս ծնուն­դը սո­դո­մա­կան մեղքն է: Հռո­մեա­կան կայս­րու­թյու­նը կորց­րեց իր հզո­րու­թյու­նը և քայ­քայ­վեց հենց մաս­սա­յա­կան այ­լա­սեր­վա­ծու­թյու­նից:

Սո­դո­մա­կան մեղ­քի ար­դա­րաց­ման փորձ կա­տա­րող­նե­րը բե­րում են «գի­տա­կան» ա­պա­ցույց­ներ և հա­մո­զում, որ այդ ախ­տա­վոր երևույ­թը իբր բնա­ծին հակ­վա­ծու­թյուն ու­նի: Սա­կայն դա ա­ռաս­պել է և ու­րիշ ո­չինչ: Չա­րի­քը ար­դա­րաց­նե­լու ան­զոր մի փորձ է: Ոչ մի տվյալ չկա, որ հա­մա­սե­ռա­մոլ­նե­րը գե­նե­տի­կո­րեն տար­բեր­վում են ու­րիշ մարդ­կան­ցից: Այս­տեղ խոս­քը մի­միայն հո­գե­բա­րո­յա­կան հի­վան­դու­թյան և այս­տե­ղից ան­խու­սա­փե­լիո­րեն ա­ռա­ջա­ցող հո­գե­կան շեղ­ման մա­սին է: Եր­բեմն պատ­ճառ կա­րող են հան­դի­սա­նալ ման­կա­կան հա­սա­կում ան­բա­րո­յա­կան խա­ղե­րը, ո­րոնք մար­դը ար­դեն մո­ռա­ցել է, սա­կայն դրանք հի­վան­դա­գին հետք են թո­ղել իր են­թա­գի­տակ­ցու­թյան մեջ: Մար­դու մեջ ներ­խու­ժած անբ­նա­կան մեղ­քի թույ­նը կա­րող է ի­րեն դրսևո­րել ա­վե­լի ուշ, ե­թե մարդ չսկ­սի ապ­րել ճիշտ հոգևոր կյան­քով: Աստ­ծո Խոս­քը, մարդ­կա­յին կյան­քի բո­լոր դրսևո­րում­նե­րը նկա­տի առ­նե­լով, ոչ միայն չի ա­սում այդ մեղ­քի բնա­ծին լի­նե­լու մա­սին, այլ հս­տակ այն կո­չում է պղ­ծու­թյուն: Ե­թե դա ի­րա­պես կախ­ված լի­ներ սե­ռա­կան հոր­մոն­նե­րի կամ նեյ­րոէն­դոկ­րի­նա­յին հատ­կու­թյուն­նե­րից, ո­րոն­ցից կախ­ված է մար­դու վե­րար­տադ­րո­ղա­կան ֆունկ­ցիան, ա­պա Սուրբ Գր­քի մեջ չէր աս­վի այդ մեղ­քի հա­կաբ­նա­կա­նու­թյան մա­սին, չէր կոչ­վի կիրք: Սր­բապղ­ծու­թյուն չէ՞ր հա­մար­վի ար­դյոք մտա­ծել, որ Աստ­ված ո­րոշ մարդ­կանց ստեղ­ծել է այդ մա­հա­ցու մեղ­քի նկատ­մամբ ֆի­զիո­լո­գիա­կան հակ­վա­ծու­թյամբ, որ­պես­զի նրանց դարձ­նի կոր­ծան­ման են­թա­կա: Հա­կա­ռակ գի­տա­կան ա­պա­ցույց­ներ բե­րե­լու փոր­ձին, փաս­տե­րը վկա­յում են պատ­մու­թյան ո­րո­շա­կի ժա­մա­նա­կաշր­ջան­նե­րում տվյալ այ­լա­սեր­վա­ծու­թյան մաս­սա­յա­կան տա­րած­ման մա­սին: Քա­նա­նա­ցի­նե­րը, Սո­դո­մի, Գո­մո­րիի և այլ քա­ղաք­նե­րի բնա­կիչ­նե­րը ամ­բող­ջու­թյամբ ախ­տա­հար­ված էին այդ մեղ­քով: Սո­դո­մա­կան մեղ­քի պաշտ­պան­նե­րը վի­ճար­կում են այն փաս­տը, որ այս քա­ղաք­նե­րի բնա­կիչ­նե­րը ախ­տա­հար­ված էին այդ ա­մո­թա­լի կր­քով: Սա­կայն Նոր Կտա­կա­րա­նում հս­տակ աս­վում է. «Ինչ­պես, Սո­դոմն ու Գո­մո­րը և նրանց շուր­ջը ե­ղող քա­ղաք­նե­րը, ո­րոնք այդ նույն ձևով պոռն­կա­ցան` անբ­նա­կան կր­քե­րի հետևից ընկ­նե­լով, և հա­վի­տե­նա­կան կրա­կի դա­տաս­տանն ըն­դու­նե­լու օ­րի­նակ դար­ձան բո­լո­րին» (Հուդ. 1; 7):

Դա ակն­հայտ է նաև հետևյալ աստ­վա­ծաշն­չյան տեքս­տից. «Կան­չե­ցին Ղով­տին և ա­սում էին նրան` ու՞ր են մար­դիկ, որ ե­կան քեզ մոտ գի­շե­րե­լու: Դուրս հա­նիր նրանց մեզ մոտ, որ­պես­զի մենք ճա­նա­չենք նրանց» (Ծննդ.19;5): «Ճա­նա­չենք նրանց» բա­ռե­րը Աստ­վա­ծաշն­չում ու­նեն բա­ցար­ձակ ո­րո­շա­կի ի­մաստ և մատ­նան­շում են մարմ­նա­կան հա­րա­բե­րու­թյուն:

Ռու­սե­րե­նից թարգ­մա­նեց և հրա­պա­րակ­ման պատ­րաս­տեց Դար­բա­սի հոգևոր հո­վիվ

Տեր Ըն­ծա քա­հա­նա ՄԻՐ­ԶՈ­ՅԱ­ՆԸ

Աղբյուր՝ Irates.am

Լրահոս
«Հրաչյա Հովհաննիսյանը երգում էր աչքերը փակ, բոլորովին այլ մեկնաբանությամբ» Կամերային երաժշտության ազգային կենտրոնը կհամալրվի երաժշտական նոր գործիքներով Ամփոփվեց Հայ կոմպոզիտորական արվեստի 11-րդ փառատոնը Լուվրում ավելի քան 1 միլիոն մարդ է այցելել Լեոնարդո դա Վինչիի ցուցահանդես Կարդում է Աշոտ Ավդալյանը․ Այս էլ քանի դար ես հեռանում եմ հայրական տնից Դվին հնավայրում կկառուցվի թանգարան Հայկական ժանյակի բացառիկ նմուշները բրիտանական «Լեյս» ամսագրում Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսն ընդունեց ՀՀ-ում Ավստրալիայի դեսպանին Կրկին հարվածում են Եկեղեցուն. չիմացություն, թե՞ դիտավորություն Սոնա Վան․ Մեկ աչքս փակ Սիփան Շիրազ․ Աստղերը պակասեցին Հայրը մեծ է, քան ես (Հովհաննես ԺԴ 28) «Երբ տկար եմ, այն ժամանակ եմ զորավոր» «Մայրամուտից առաջ՝ այս պահին» Աշոտ Ավդալյան. Անձրևների տոն Հովհաննես Գրիգորյան․ Մի քանի ճշմարտություն Աշոտ Ավդալյան․ Արդար առավոտ Նիկա Ջորջանելի․ «Բան, որ լսվել է ոչ մեկ անգամ» Հակոբոս 5.16 Մենք սովորել ենք աշխատել խտրական վերաբերմունքի պայմաններում, սակայն վերջերս այդ դիմակայությունը համալրվել է վտանգավոր դրսևորումներով. բաց նամակ «Ես ի պաշ­տո­նե պար­տա­վոր եմ ա­նե­լու այդ մր­ցույ­թը» Հայաստանում առաջին անգամ ցուցադրվեց ռեժիսոր Միքայել Վարդանովի «Հայկական հողի գույնը» ֆիլմը Ուկրաինայում կոչ են արել ոչնչացնել սովետական գրքերը Պարույր Սևակ. Երջանկություն Եղիշե Չարենց. Ամեն տեսակ երգ երգեցի... Դանիել Վարուժան․ Հունձք Ալեքսանդր Ծատուրյան. Երկու խոստովանանք Ռուբիկի խորանարդներով պատրաստված «Մոնա Լիզան» վաճառվել է 480 հազար եվրոյով Մեծ պահքի կիրակիները Գերշվինի՝ ջազի համաշխարհային ժառանգություն դարձած գործերը՝ Հայաստանի պետական ջազ նվագախմբի կատարմամբ Անդրանիկ Օզանյանի հոբելյանի առթիվ զորավարին նվիրված նոր գիրք է հրատարակվել Սիրված դերասանները հանդես կգան մեկ ներկայացման մեջ՝ Երևանի երեք տարբեր թատրոններում Գարեգին Երկրորդ. Քրիստոնյաներիս համար Մեծ Պահքը յուրահատուկ հոգևոր ճամփորդություն է Սարոյանի տուն-թանգարանում տեղի է ունեցել նոր հոլոգրամի առաջին ցուցադրությունը Գլխուղեղի վիրահատության ժամանակ կինը ջութակ է նվագել Սիրո խոստովանություն Թումանյանին. Ռուսական թատրոնում բեմ կբարձրանա «Քաջ Նազար» ներկայացումը «Նկարն էլ իր կյանքն ու­նի, չես կա­րող փա­կել ար­վես­տա­նո­ցում, միայն ինքդ տես­նել» Ջազ նվագախումբը կներկայացնի գերշվինյան ինքնատիպ երեկո Սաղմոս ՃԻԲ Մատթեոս Զարիֆյան. Լեռներն իմ երազիս
website by Sargssyan