USD
EUR
RUB

Գայ­թակ­ղութ­յան ծա­ռը (ճա­նա­չո­ղու­թ­յան օգ­տա­կար մի բա­նա­լի`«Գաղտ­նիք­նե­րի գր­քից»)

 

(Նախորդ մասը)

Կար­ծում եմ այս ի­մա­ցա­բա­նա­կան նա­խա­բա­նը այժմ կա­րող է հիմք դառ­նալ պոռն­կու­թյան և շնու­թյան վատ­թա­րու­թյան, Աստ­ծո դեմ անհ­նա­զան­դու­թյան չա­րի­քի ահ­ռե­լի վնաս­նե­րի և դրանց դա­տաս­տան­նե­րի մա­սին մեր հա­ջորդ խոս­քի հա­մար: Ո­րով­հետև պոռն­կու­թյան-ա­պա­կա­նու­թյան մեղ­քը, ինչ­պես Աստ­ծո խոսքն է ա­սել` մայ­րը ե­ղավ բո­լոր մեղ­քե­րի և դրանց չար զար­գա­ցում­նե­րի և չար էլ հետևանք­նե­րի: Հա­մաշ­խար­հա­յին ջր­հե­ղե­ղը պոռն­կու­թյան պատ­ճա­ռով ե­ղավ,- վկա­յում է նաև Ղա­զար Փար­պե­ցին:

ՈՒ­րեմն, մեղ­քե­րի սկզբ­նա­կան սայ­թաք­ման տեղն է պոռն­կու­թյու­նը, նաև՝ շնու­թյու­նը: Նման դեպ­քե­րում սա­տա­նան խար­դա­խե­լով միա­նում, հմա­յում և խա­բում է մար­դուն կեն­դա­նի սի­րուց հե­ռա­նալ դե­պի ար­հա­մար­հե­լի նյու­թի ո­գի, որն սպա­նում է հոգևոր մար­դուն, նրան վե­րա­ծում ճի­վա­ղի կամ սա­տա­նոր­դու: Այդ­պես կոր­ծան­վում են ժո­ղո­վուրդ­ներ, հա­ճախ` հիմ­նա­հա­տակ: Կինն իսկ սեր է, կյանք տվող, սե­րունդ շա­րու­նա­կող, ու բնա­կա­նու­թյամբ, այ­րի մեկ ոս­կո­րով` ան­փո­խա­րի­նե­լի-մեկ մար­մին ըն­կեր, շնորհ և ոչ թե ցան­կու­թյան ու զվար­ճան­քի ա­ռար­կա-խա­ղա­լիք կամ ժա­ման­ցով գոր­ծած­վե­լուց հե­տո դեն նետ­վող իր կամ ո­մանց կող­մից որ­պես ա­նա­սուն դիտ­վող: Կնոջ բուն սե­րը հոգևոր է:

Այդ է պատ­ճա­ռը, որ Հի­սուս Լե­ռան Քա­րո­զում ա­սում է. «Նա, ով կնո­ջը նա­յում է նրան ցան­կա­նա­լով իր սր­տում՝ ար­դեն շնա­նում է նրա հետ: Եվ քեզ հա­մար լավ է քեզ գայ­թակ­ղող աչքդ հա­նես, քան թե (շնա­նա­լուդ հա­մար) մատն­վես դժոխ­քի կրա­կին, կրակ, որ երբևէ չի մա­րում և սա­տա­նա­յի ու նրա կամ­քը կա­տա­րող­նե­րի հա­մար է պատ­րաստ­ված»: Ո­րով­հետև ոչ թե այր ու կին մեկ մար­մին չպետք է լի­նեն, երբ այդ բա­նին են բնա­կա­նո­րեն կոչ­ված` Ա­դա­մի մեկ ոս­կո­րով, Վեր­նա­յին սի­րով և օրհ­նու­թյամբ զար­դա­րուն, այլ որ ցան­կա­կա­նը կռա­պաշ­տե­լը, ծայ­րա­հեղ ու անբ­նա­կան, ա­նօ­րեն դարձ­նե­լը ար­դեն իսկ կոր­ծա­նա­րար է և մա­հու խայթ, որ քարշ է տա­լիս խաբ­վա­ծին մո­լու­թյան ու մար­դուն ա­նա­սու­նից էլ ցած դարձ­նող այլևայլ նզո­վյալ ա­րատ­նե­րի, մինչև վայ­րագ Սո­դոմ-գո­մո­րա­կա­նու­թյուն, որ Կրա­կե Դա­տաս­տա­նին է են­թա­կա: Սա­կայն ինչ­պե՞ս տար­բե­րել սե­րը` ցան­կու­թյու­նից, սե­րը` շնու­թյու­նից: Նա, ով սի­րում է, Աստ­ծուց է, նա, ով ցան­կա­նում է, չա­րից,- պար­զա­բա­նում է Հով­հան­նես ա­ռա­քյա­լը: «Ոչ թե Աստ­ծուց խնդ­րում եք ար­ժա­նա­նալ, այլ ցան­կա­նում եք ու­նե­նալ, այդ բա­նի հա­մար սպա­նում եք...որ ձեր (թա­լա­նածն ու խլա­ծը) մա­շեց­նեք, սպա­ռեք ձեր ցան­կու­թյուն­նե­րի մեջ» -ա­սում է ա­ռա­քյա­լը:

Այ­սինքն. սի­րուն պետք է ար­ժա­նա­նալ և ոչ թե սե­րը տի­րել: Եվ երբ ճշ­մա­րիտ Տե­րը սերն է, նրան տի­րե­լը նշա­նա­կում է` նսե­մաց­նել ի­րե­նից վեհ Տի­րո­ղին, ա­նար­ժա­նո­րեն հոգևո­րը ու­նե­նալ որ­պես ար­դեն նսե­մաց­ված, ստր­կաց­ված ու­նեց­վածք, հան­ցանք, որ որ­պես դառն ու շեղ ճա­կա­տա­գիր, ցա­վոք, չու­զե­նա­լով էլ` պար­տադ­րե­լու ես զա­վակ­նե­րիդ: Որ նշա­նա­կում է, թե Սի­րո ան­վան տակ այ­սօ­րի­նակ մա­հա­ցու հան­ցան­քը կեղ­ծա­վո­րու­թյուն, ա­նօ­րե­նու­թյուն և անբ­նա­կան ծայ­րա­հե­ղու­թյուն է ա­ռա­ջաց­նում, որ վեր­ջա­նում է դառն մա­հով և մա­հից այն կողմ էլ` զայ­րա­լից պատ­ժով: Այ­սինքն, պի­տի ար­ժա­նա­նալ սի­րուն և ոչ թե այն խլել, հափշ­տա­կել և կամ գայ­թակ­ղու­թյամբ կամ բռ­նու­թյամբ տի­րա­նալ: Բա­ներ, ո­րոնք դժ­բախ­տու­թյան պատ­ճառ ու հետևանք են, քա­նի որ ծն­ված զա­վակ­նե­րը պի­տի հայ­րե­րի ա­նօ­րե­նու­թյան պա­տաս­խա­նը տան, մինչև 3-4 ու ա­վե­լի սե­րունդ­ներ, ինչ­պես որ օ­րենք­նե­րի Գիրքն է ա­սում:

Իսկ օ­րենք­նե­րի Գիր­քը ան­փո­փոխ է, ո­րով­հետև Աստ­վա­ծա­հա­ճո չէ ա­նար­ժա­նի և ար­ժա­նա­վո­րի մեկ մար­մին լի­նե­լը: Իսկ այր և կնոջ ճշ­մա­րիտ սե­րը ար­ժա­նա­նա­լով է և Աստ­ծո բա­րե­հա­ճու­թյամբ և օրհ­նու­թյամբ: Այս է ճա­նաչ­ման Բա­նա­լին: Այր և կնոջ Սե­րը Աստ­ծուց է, ցան­կու­թյու­նը (ա­նար­ժա­նո­րեն ար­ժա­նին ու­նե­նա­լը գայ­թակ­ղու­թյամբ կամ սոսկ մարմ­նա­կան ցան­կու­թյու­նը բա­վա­րա­րե­լու հա­մար)՝ սա­տա­նա­յից է, նյու­թի ո­գուց, ո­րից էլ զա­վակ­նե­րի դառն ճա­կա­տա­գիրն է ա­ռա­ջա­նում: Այ­սինքն թե, Թա­գա­վո­րը Սերն է ու ըն­կե­րա­սի­րու­թյու­նը, որ­պես հա­վի­տե­նա­կան ոս­կե օ­րեն­սդ­րու­թյուն: Նույն հիմ­նա­քա­րու­թյամբ Հի­սուս օ­րեն­քի հա­րյու­րա­վոր պատ­վի­րան­նե­րը Սի­րո եր­կու գլ­խա­վոր պատ­վի­րան­նե­րով` կա­յա­ցած հա­մա­րեց. Ոչ թե սոսկ մարմ­նի հա­մար բա­րե­կե­ցու­թյան, այլ` Կյան­քի հա­մար աշ­խա­տան­քով: Այն է` ե­թե սխալ­վել ենք, հան­ցա­վոր­վել, ա­պա ա­պաշ­խա­րու­թյուն գո­յու­թյուն ու­նի, ջանք ա­նե­լով` հետ­դարձ գո­յու­թյուն ու­նի դե­պի եր­ջան­կու­թյուն, դե­պի սուրբ Սերն Աստ­վա­ծա­յին:

Ըն­թեր­ցենք. «Վար­դա­պե՛տ, Օ­րէն­քի մէջ ո՞ր պա­տուի­րանն է մեծ»: 37 Եւ Յի­սուս նրան ա­սաց. «Պի­տի սի­րես քո Տէր Աստ­ծուն քո ամ­բողջ սր­տով, քո ամ­բողջ հո­գով ու քո ամ­բողջ մտ­քով: 38 Այս է մե­ծը եւ ա­ռա­ջին պա­տուի­րա­նը. 39 եւ երկ­րոր­դը սրա նման է. պի­տի սի­րես քո ըն­կե­րո­ջը, ինչ­պէս քո ան­ձը: 40 Այս եր­կու պա­տուի­րան­նե­րից են կա­խուած ամ­բողջ Օ­րէն­քը եւ մար­գա­րէ­նե­րը»: (Մատ­թէոս, 22): Պատ­կե­րաց­նենք, որ ըն­դա­մե­նը Սի­րո եր­կու պատ­վի­րա­նով հա­րյու­րա­վոր օ­րենք­ներ ենք ար­դեն կա­տա­րած լի­նում, հա­վե­լյալ, Աստ­վա­հա­ճո էլ մեր լի­նել մնա­լով: Սա ճշ­մա­րիտ ա­զա­տագ­րում է, կամ ճշ­մա­րիտ քայլ դե­պի հա­վի­տե­նա­կան կյանք ու ե­րա­նու­թյուն, կա­յա­ցող ճշ­մա­րիտ և կեն­դա­նի հրաշք: Եվ միայն Քրիս­տո­սի մեջ լի­նե­լով է այս ա­մե­նը հնա­րա­վոր: Միայն Քրիս­տո­սի մեջ լի­նե­լով է հնա­րա­վոր նման ա­զա­տագր­ման ա­պաշ­խա­րու­թյուն կա­յաց­նել: Եվ զար­մա­նա­լին ու հրա­շա­լին այս­տեղ այն է, որ այդ ա­պաշ­խա­րու­թյու­նը ոչ միայն ան­ձանձ­րա­լի է, այլ Սուրբ Հո­գու ա­ռա­տա­բուխ և ու­րա­խա­լի շնորհ­նե­րով: Աստ­վա­ծա­շուն­չը մեզ ու­սու­ցա­նում է, որ միայն Քրիս­տո­սի՝ Սի­րո Հով­վի մի­ջո­ցով կա­րող է մար­դը ճշ­մա­րիտ տար­բե­րա­կել սերն ու ցան­կու­թյու­նը, այ­սինքն՝ Աստ­ծու­նը և սա­տա­նա­յի գայ­թակ­ղա­ծը:

Հա­վա­տով կար­դում ես Ա­վե­տա­րա­նը, այն­տե­ղի խրատ­նե­րը պա­հում և ար­դեն սկ­սում ես նոր­մալ մարդ դառ­նալ: «Սուրբ է ա­մուս­նա­կան ան­կո­ղի­նը,- ա­սում է Պո­ղոս ա­ռա­քյա­լը,- սա­կայն Տե­րը պի­տի դա­տի շնա­ցող­նե­րին»: Իսկ ե­թե շնա­ցել ես, պի­տի դի­մես ա­պաշ­խա­րու­թյան: Բա­ցի Քրիս­տո­սով ա­պաշ­խա­րու­թյու­նից` Տիե­զեր­քում այլ բա­նա­լի չկա կորց­րածդ Սի­րոն ու Կյան­քին, հա­վի­տե­նա­կան ե­րա­նու­թյա­նը վե­րա­դառ­նա­լու: Թե­պետ մեկ ելք էլ կա, այդ հա­րյու­րա­վոր օ­րենք­նե­րի վերս­տին կա­տա­րումն է, որ ոչ մի մարդ չի կա­րո­ղա­նում լիար­ժեք պա­հել- ի­րա­կա­նաց­նել, ա­ռանց Քրիս­տո­սի զո­րակ­ցու­թյան: Տխուր է մեզ հա­մար ճա­նա­չո­ղու­թյան ո­րոշ հար­ցեր, մա­նա­վանդ, շա­տերս հա­րա­բեր­վե­լով մարմ­նի ցան­կա­կա­նի խայ­թոց­նե­րին, նրա բե­րած հի­վան­դու­թյուն­նե­րին ու մահ­վա­նը, թու­նա­վոր­ված` հետ ենք ցատ­կել, մեր­ժե­լով մեր մարմ­նա­կա­նը գե­րա­դա­սե­լը, նա­խընտ­րե­լով Աստ­ծու­նը` մեր ա­պաշ­խա­րու­թյամբ: Երբ հաս­կա­նում ենք, որ մար­դը դրախ­տում ար­դեն բա­ցի­լա­կիր էր, քա­նի որ մեկ օ­րեն­քով ան­գամ ան­կա­րող ե­ղավ դրախ­տում չգայ­թակղ­վել ու այդ մեկ օ­րեն­քը պա­հե­լով ապ­րել, ա­պա այդ բա­ցի­լակ­րու­թյու­նը պատ­ճառ է, որ ըն­դու­նենք թե՝ մենք ևս որ­պես ա­դա­մա­կան զարմ, կա­րող ենք գայ­թակղ­վել, ե­թե ճշ­մա­րիտ քրիս­տո­նյա­ներ չլի­նենք-մնանք, «ե­թե թույլ չտանք, որ ճշ­մա­րիտ Քրիս­տոս, ոչ թե ինչ-որ օ­տար, կապ­կող ոմն, Իր փրկ­չա­րար Հո­գով ապ­րի մեր մեջ» և ապ­րի մեր մեջ ներ­քին, մեր հա­վաս­տի հա­մա­ձայ­նու­թյամբ:

Քա­նի որ մեր կա­մե­նա­լով է մեր փր­կու­թյու­նը, որ հարկ է քրիս­տո­նեու­թյամբ ա­մուր պա­հենք և պահ­պա­նենք: Ո­րով­հե­տեւ չա­րին միայն գի­տենք, որ Աստ­վա­ծոր­դին հաղ­թեց և չգայ­թակղ­վեց նրա ոչ մի փոր­ձու­թյու­նից և Իր հաղ­թող զո­րու­թյու­նը տվեց յու­րա­քան­չյուր նրան, ով իր մեջ ըն­դու­նում է Աստ­վա­ծոր­դուն որ­պես իր ան­ձի Տեր և Փր­կիչ՝ Նրա Խոս­քը պատ­վե­լով և այդ Խոս­քով ա­ռաջ­նորդ­վե­լով: Այ­սօր գայ­թակ­ղու­թյան հար­ցե­րը ա­վե­լի մեծ են աշ­խար­հում, այ­սինքն թե՝ եր­կիր վռնդ­ված սա­տա­նան իր ողջ ու­ժե­րով, ի­րե­նից- նյու­թի ո­գու մո­լու­թյամբ հի­մա­րա­կան հիա­ցած խաբ­ված­նե­րի հա­վա­քագ­րել, և շնու­թյան ու պոռն­կու­թյան ա­պա­կա­նա­րար ու կոր­ծա­նա­րար այդ զեն­քե­րով՝ ե­լել է պա­տե­րազ­մի ա­վե­լի լայ­նա­ծա­վալ չա­փե­րի, և իշ­խա­նու­թյուն­ներ, ցա­վոք, գե­րե­վա­րե­լով: Ա­րա­տա­վոր­ված, խղճմ­տանք չու­նե­ցող մար­դիկ` պոռ­նո­ֆիլ­մե­րով, պոռ­նոգր­քե­րով ա­պա­կա­նում են աշ­խարհն ա­վե­լի, մո­լո­րեց­նում նրանց, ով­քեր սի­րո հետևից կա­րող էին գնալ և կյանք ու­նե­նալ: Մինչ­դեռ դառ­նում են կորս­տի ա­ռար­կա­ներ: Ար­դեն Հա­կաք­րիս­տոս Նե­ռի կա­րա­պետ­նե­րը կա­մե­նում են Սո­դոմ-Գո­մո­րա­կա­նու­թյուն վայ­րա­գու­թյա­նը լայն տեղ տալ, այն էլ ար­դեն խար­դա­խու­թյա­նը կուլ գնա­ցած մարմ­նա­պաշտ, դրա­մը կուռք շի­նած իշ­խան­նե­րի` «օ­րենք­նե­րի հրա­մա­յա­կան­նե­րով»:

Զար­հու­րե­լի է: Աշ­խար­հը մեծ ո­րո­գայ­թի մեջ է հայ­տն­վել, ա­վե­լի, քան երբևէ: Եվ Աստ­ծո բար­կու­թյունն է այ­սօր բոր­բոք­վում նման ան­հատ­նե­րի դեմ ու նման նյու­թի մո­լի հի­մա­րու­թյամբ ըն­կած կամ բռն­ված խմ­բա­վո­րում­նե­րի, չա­րին այդ­պես ի­րենց հո­գի­նե­րը վա­ճա­ռած ան­հատ­նե­րի և Հոգևոր գի­տու­թյու­նը մեր­ժող­նե­րի վրա, երբ Աստ­ված հայտ­նում է. «Հոգևոր գի­տու­թյու­նը մեր­ժող­նե­րի մայ­րե­րը հե­տո պի­տի լաց լի­նեն մեր­ժող զա­վակ­նե­րի դժ­բախ­տու­թյան վրա»: Նման անբ­նա­կան և ան­բա­նա­կան ե­ղե­լույթ­նե­րի հան­դեպ Աստ­վա­ծա­յին ի­մաս­տու­թյուն ու­նե­ցող դա­տա­վոր­նե­րով և իշ­խա­նա­կան ազն­վա­կան հա­մա­կարգ, ի­մաս­տուն խոր­հր­դա­րան ա­ռա­ջաց­նե­լով կա­րե­լի է պայ­քա­րել և հաղ­թել` հա­նուն ար­դա­րա­սեր ժո­ղովր­դի սրբ­ման և կա­տա­րե­լաց­ման, մեղ­քից ա­պաշ­խա­րու­թյամբ ա­մոք­ման, չա­րից բա­րուն դառ­նա­լու ճա­նա­պար­հով:

Ին­չի՞ նման է թույլ տալ պոռ­նո­ֆիլ­մե­րը, որ հե­ռուս­տա­ցույ­ցի մի­ջո­ցով գայ­թակ­ղու­թյան քար են դառ­նում ոչ միայն ե­րի­տա­սար­դու­թյա­նը, այլ ան­գամ, ցա­վոք, հա­սա­կա­վոր մարդ­կանց էլ: Ե­թե ան­տար­բեր ենք այս հար­ցե­րը կար­գա­վո­րել, այ­սինքն գայ­թակ­ղու­թյան դեմ պա­տե­րազ­մել, մի՞­թե մաս­նա­կից չենք մնում նրանց, ով­քեր սա­տա­նա­յի մո­լա­գար գոր­ծերն են գոր­ծում` սի­րո փո­խա­րեն մարմ­նի անբ­նա­կան ու չա­փա­զանց­ված ցան­կա­կա­նը, ան­գամ ման­կանց միա­սե­ռա­կա­նու­թյան նզով­քը քա­րո­զե­լով, ո­րով­հետև ան­տար­բե­րու­թյունն էլ է մեղք, գար­շե­լի հան­ցանք, երբ տես­նում ենք, որ մեր երկ­րում, մեր զա­վակ­նե­րին և մեր հա­րա­զատ­նե­րին մո­լո­րեց­նում են մեր աչ­քե­րի ա­ռաջ, որ­պես­զի ներ­քա­շեն ի­րենց այ­լան­դա­կու­թյուն­նե­րի, նույնն է թե` նյու­թը կռա­պաշ­տե­լու կոր­ծան­ման մեջ: Ա­նա­սու­նը կա­րող է միայն ան­տար­բեր մնալ և չկան­չել Աստ­ծուն, տես­նե­լով, որ որևէ վեր թռած դաս, որ ոչ թե դռ­նով, այլ պա­տու­հա­նով է ներս ըն­կել իշ­խող հա­մա­կարգ, և ինքն ար­դեն մո­լոր­ված ու խաբ­ված լի­նե­լով նյու­թի սա­տա­նա­յա­ցած մո­լի ո­գուց բռն­ված` հա­մակ­րում է չար Սա­տա­նա­յին` իր գոր­ծե­րի այ­լա­սեր­վա­ծու­թյամբ ու դրա­նից ծա­գած այլ հի­մա­րա­կան ու կոր­ծա­նա­բեր զազ­րախ­տե­րի: Ե­թե որևէ բան չենք կա­րող, սա­կայն հա­վա­տա­ցյալ­ներս կա­րող ենք բա­նա­կա­նու­թյամբ, պահ­քով ու ա­ղոթ­քով ա­ղա­չել Աստ­ծուն, որ հաս­վե­հաս և ոչ թե ան­տար­բեր մնանք: Ե­թե որևէ բան չենք կա­րո­ղա­նում, ա­պա ինք­ներս մեր ներ­սում` մեր ըն­տա­նիք­նե­րում, մեր մի­ջա­վայ­րե­րում` մեր­ժենք ա­պա­կա­նու­թյունն ու պիղ­ծը, նյու­թի ո­գու մո­լին երբևէ կյան­քի ար­ժեք չհա­մա­րե­լով: Մեր ըն­տա­նիք­նե­րի մեջ, մեր ըն­կե­րու­թյուն­նե­րի մեջ հիմ­նենք մեր Նո­յյան տա­պան­նե­րը` Քրիս­տո­սի Խա­չե­լու­թյան և Հա­րու­թյան ա­մե­նօ­րյա Հաղ­թա­նակ­նե­րով: Տա՛ Աստ­ված, որ մե­զա­նում բարձ­րա­նան խի­զախ դա­տա­վոր­ներ՝ Սա­տա­նա­յի գայ­թակ­ղու­թյուն­նե­րը մեր երկ­րից վե­րաց­նե­լու, ա­պա և` դուրս հա­լա­ծե­լու հա­մար:

Քա­նի որ, ինչ­պես Խոսքն է վկա­յա­բա­նում. «Դա­տա­վոր­նե­րը Աստ­ծուց են և պար­տա­վոր են Նրա ար­քա­յա­կան ու բա­րի Կամ­քը կա­տա­րել բո­լոր ժա­մա­նակ­նե­րում»: Մեր ժո­ղո­վուրդն ի վի­ճա­կի և ար­ժա­նի է նման սր­բա­զան հաղ­թա­նակ­նե­րի: Այդ քա­ջա­լե­րենք, այդ ո­րո­նենք` գոր­ծե­րով, մեր դար­ձե­րով, պահ­քե­րով և ա­ղոթք­նե­րով: Ըստ սուրբ Գր­քի, պոռն­կու­թյու­նը և շնու­թյու­նը սա­տա­նա­յի բարձ­րաց­րած այն գա­զանն է, որ փոր­ձում է կապ­կել, մե­քե­նա­յա­կան հմա­յու­թյուն­նե­րով նմա­նա­կել սի­րոն, որս ա­նե­լու, հո­գի կորց­նե­լու, ա­պա­կա­նե­լու և սպան­դի հա­մար, բայց հա­կա­ռակ ու թշ­նա­մի է սի­րոն, հա­կա­ռակ է ի­մաս­տու­թյա­նը, հա­կա­ռակ է ըն­տա­նի­քին, հա­կա­ռակ է ըն­կե­րա­սի­րու­թյա­նը, հա­կա­ռակ է հայ­րե­նի­քին, հա­կա­ռակ է հրա­շա­լի, ազն­վա­կան և քրիս­տո­սա­հոտ - քրիս­տո­սան­ման զա­վակ­ներ ու­նե­նա­լուն: Հա­կա­ռակ է Աստ­ծո ա­զա­տա­րար և ա­ռա­տա­բուխ բո­լոր բա­րի շնորհ­նե­րին: Հա­կա­ռակ է Աստ­ծուն, որ հա­մա­տա­րած սեր է ու ջեր­մու­թյուն, որ ա­զա­տագ­րում է մեզ մեր ժա­ռան­գա­վո­րած մեղ­քե­րի կա­պանք­նե­րից ու մեր կյանքն ու հո­գե­ւոր ա­ռող­ջու­թյու­նը պահ­պա­նում:

Հայ­րե­նա­սի­րու­թյուն ա­սածդ նախ հայ­րե­նի­քիդ մեջ ե­ղած գայ­թակ­ղու­թյուն­նե­րը վե­րաց­նելն է, դրանց տեղ չտա­լը, և ար­դեն հան­ցան­քի վե­րած­ված գայ­թակ­ղու­թյուն­նե­րը Աստ­ծո ձեռ­քով դա­տել- է­տել- վե­րաց­նել-կար­գա­վո­րե­լը` Աստ­ծո դա­տա­վոր­նե­րի ձեռ­քով: Իսկ ա­ռա­ջին հեր­թին այդ զազ­րանք­նե­րով մեր իսկ չգայ­թակղ­վելն է հայ­րե­նա­սի­րու­թյուն: Ան­գամ բա­նակ­նե­րի հաղ­թա­կա­նու­թյու­նը,- խրա­տում է մեզ Սուրբ Գիր­քը,- պոռն­կու­թյու­նից և շնու­թյու­նից հե­ռու մնա­ցող, Տի­րո­ջով ա­ռա­քի­նի կող­մին է Աստ­ված մշ­տա­պես պարգևում: Պա­տա­հա­կան չէ, սի­րե­լի­նե՛ր, որ Մխի­թար Գո­շի Դա­տաս­տա­նագր­քում ո­րևէ հան­ցան­քի մա­սին այն­քան շատ թվով դա­տաս­տան­ներ չկան, քան պոռն­կու­թյան «կրտ­սեր ու ըն­կած քրոջ» շնու­թյան հան­ցան­քի, ո­րով­հետև սրա աճն իսկ այլ տեղ չի տա­նում, քան մեծ քրոջ մոտ, ե­թե օ­րեն­քով կամ ա­պաշ­խա­րու­թյան Դար­ձով կա­սե­ցում չու­նե­նա:

(շարունակելի)

Մաք­սիմ ՈՍ­ԿԱ­ՆՅԱՆ
Կրո­նի տե­սա­բան

Աղբյուր՝ Irates.am

Լրահոս
ՈՒմ շատ է տր­ված, նրա­նից ա­վե­լին կպա­հանջ­վի Սաղմոս ՃԽԹ Հոգևորականները, ինչպես միշտ հայոց բանակի և զինվորի կողքին են. Տեր Վահրամ Սաթի Սպիվակովա. Այս պատերազմում մենք պաշտպանում ենք մեր ժողովրդին, մեր արժանապատվությունը, մեր ազատությունը Զահրատ․ Իր աչքերը Վահագն Դավթյան. Իմ մայրենի, իմ բարբառ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսը հանձնարարականներ տվեց Արցախում տիրող իրավիճակի առնչությամբ Ուխտի օրհնյալ օրը եկեղեցու համայնքն ու հոգևոր դասը նշեց նաև Տեր Վահանի քահանայական ձեռնադրության տասնհինգ ամյակը Քրիստոնեության ապրեցնող ուժը Արամ Խաչատրյանը երբեք չի հանդիպել Սալվադոր Դալիի հետ «Օսկար»-ի առաջադրվելու համար Հայաստանի կողմից կներկայացվի Արման Նշանյանի «Սողոմոնի երգերը» ֆիլմը Մատթեոս Զարիֆյան․ Շքեղ օրհաս Կոմիտասի ձայնը Կոմիտաս․ Կյանք Հայերեն ձեռագրերի մայր ցուցակը «Կոմիտաս․․․» առցանց բեմադրություն Առաջին անգամ Կոմիտասի ծննդավայրի պաշտոնական տարեգրքում տեղեկություն է ներառվել Կոմիտասի մասին Գերմանիայում 1500 տարի առաջ ապրած գերմանացի լորդի դամբարան է հայտնաբերվել (լուսանկարներ) Վարագա Սուրբ Խաչ Կայացավ Կոմիտասի 151-ամյակին նվիրված «Անուշ. անավարտ օպերա» ֆիլմի պրեմիերան Եղիշե Թադևոսյանի 150-ամյակին` հոբելյանական փառատոն «Արմենիա» 4-րդ միջազգային փառատոնը երաժշտասերներին է ներկայացնում մեծահամբավ արտիստների «Արմենիա» փառատոնի փակմանը հանդես կգա Բեռլինի ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի գլխավոր կլարնետահարը Մատթեոս Զարիֆյան. Ճերմակ գիշեր Վահան Սաղաթելյան. Արնախաչ «Մաեստ­րո Քո­չար» պու­րա­կը Ա­լեք­սանդր Թա­մա­ն­յա­նի թի­կուն­քում Իսպանացի լուսանկարիչը բացահայտել է շքեղ լուսանկարներ ստանալու գաղտնիքները (լուսանկարներ) Սուրբ «սպասավորներն» ու «պաշտպանները» Ագահություն «Կան­թեղն ան­տա­ռում՝ Հա­ղար­ծին» Հայաստանի պետական ֆիլհարմոնիայի տնօրենի ժամանակավոր պաշտոնակատար է նշանակվել Արտյոմ Նաղդյանը Բոտիչելիի հազվագյուտ կտավը կվաճառվի Sotheby's աճուրդու «Միշտ հնարավոր է ելք գտնել՝ առանց ընկճվելու» Ջիվան Ավետիսյանի «Դրախտի դարպասը» ֆիլմի համաշխարհային պրեմիերան կկայանա Մոսկվայի կինոփառատոնում «Հն­չեց կրա­կո­ցը, և մարդն այլևս չկա» Ռուսական արվեստի թանգարանի այցելուները կհայտնվեն Բորիս Գրիգորևի կտավում VR տեխնոլոգիայի միջոցով Իր հետ­մա­հու ա­զա­տամ­տու­թ­յու­նը կի­սեց Սեն գե­տի ա­լիք­նե­րի հետ Մատթեոս Զարիֆյան․ Խնդրանք Բանտում էի, և ինձ այցի եկաք (Մատթ. 25:36). մաս 1-ին Ավետիք Իսահակյան. Հայաստանին
website by Sargssyan