USD
EUR
RUB

Լևոն Անանյան․ Հավաքական ուժի պատգամը

 

Հայերս անցյալի փառավոր ուղի ենք անցել, ինչպես 1500 տարի առաջ Մ. Խորենացին է գրել՝ «Թեպետ մենք փոքր ածու ենք և թվով շատ սահմանափակ ու զորությամբ թույլ…, բայց և այնպես մեր երկրումն էլ գրելու և հիշատակելու արժանի շատ սխրագործություններ են կատարվել»:
Սակայն հայոց պատմությունն ունի մի անբարետես երես, որի անունը ազգային անմիաբանության ախտանիշ է:
Մենք անմիաբան էինք, երբ աշխարհակալ Տիգրան Մեծի կայսրությունը փլուզվեց իր իսկ որդիների դավաճանության պատճառով:
Արշակունիների հարստությունը կործանվեց, քանի որ կենտրոնախույս նախարարները երկիրը ծախեցին պարսիկներին:
Բագրատունիները զոհ գնացին բյուզանդասեր հայ ազնվականության խարդավանքներին:
Կաթոլիկ դարձած Կիլիկյան Հայաստանը կորցրինք՝ սեփական ուժի փոխարեն ապավինելով Հռոմի պապի ողորմածությանը:
Անկախ պետականության 600-ամյա անկումից հետո Հայաստանի Առաջին Հանրապետությունը խեղդամահ արինք քաղաքացիական եղբայրական կռիվների մեջ:
Թերևս հենց համազգային այս պարտությունների շարունակական շարանն է ստիպել Նժդեհին ասել՝ «Երբեք չենք իմացել՝ ինչպես օգտագործել մեր ցեղի բովանդակ ուժը» և մանավանդ Թումանյանին մորմոքել. «Երկիր ունենք - չենք ճանաչում, գրականություն ունենք - չենք ճանաչում, լեզու ունենք - չենք իմանում»:
Իսկ մեր կողմից ավելացնենք՝ այսպես էլ թափ կառնի ազգային կորուստների այս վիճակագրությունը, եթե ազգովի չվանենք մեր մեջ բուն դրած անմիաբանության ախտը, եթե չսերտենք Պատմության դասերը:
Հապա փորձենք բացել այն գումարելիները, որոնք կազմում են նորանկախ Հայաստանի մթնոլորտը, փորձենք առանց թունավորվելու թերթել մեր մամուլը:
Մաղձը, ատելությունը, անհանդուրժողականությունը հետզհետե վերաճում են ազգային բնավորության: Ազգային գաղափարախոսությունը, որ այնքա՜ն սիրում ենք վանկարկել, այդպես էլ պարապ վախտի խաղալիք է մնում, և մեր աչքի առաջ ազգը դառնում է խալխ, ազգային գաղափարը՝ վիրտուալ երազանք:
Հատվածականությունը հոշոտում է մեզ ներսից ու դրսից՝ է՛լ ավելի խորացնելով սոցիալական աղետներից հուսահատ մեր հասարակության դեպրեսիան:
Առանց այն էլ երկփեղկված հայոց եկեղեցու հավատի միասնությունը սասանվում է այլևայլ աղանդների գրոհներից:
100-ից ավելի մեր կուսակցությունների զգալի մասը ձգտում է սեփականաշնորհել ազգը՝ հաճախ խտրություն չդնելով ազգադավ գործարքների միջև:
Մեր Սփյուռքը ծյուրվում-մաշվում է միջհամայնքային, ներհամայնքային, արտահամայնքային երկպառակություններից:
Մեր հայրենիքը աստիճանաբար դառնում է համաշխարհայնացման փորձադաշտ՝ ազգային ինքնության անշտկելի աղավաղումներով:
Լեզուն, մեր մեծասքանչ լեզուն իսկ, որ դարերով փոխարինել է պետականությանը, ազգը բաժանել է երկու անհաշտ բանակի, և այսօր դարավոր թշնամու հանդեպ ավելի հանդուրժող ենք, քան ճակատագրով մեզ պարտադրված երկու ուղղագրությունների:
Իսկ մեր ոխերիմ դրկիցը քնած չէ, շարունակում է փայփայել և իրագործել Մեծ Թուրանի իր զառանցանքը՝ ներսից նվաճելով Եվրոպան և ափաշկարա սերմանելով պանթուրքիզմի վարակը. «Մենք սիրում ենք մարդկությանը, բայց ամենից շատ սիրում ենք մեր ազգը», «Թող մեր արյունը հեղվի, բայց հաղթանակի իսլամը», «Ավելի լավ է ունենալ մի ատրճանակ, քան 10 եղբայր»,- ասում է թուրքը:
Իսկ մենք ինքնակոչ խորթ եղբայր ենք խաղում հաշտեցման կակածելի հանձնաժողովներում՝ վտանգելով Հայ դատը, ապա խորհրդարանում ու շքամուտքերում կրակում ինքներս մեզ վրա:
Իսկ մենք, արտագաղթի ճամպրուկներն առած, ամայացնում ենք մեր երկիրը:
Իսկ մենք անձնական շահի մոլուցքով թշնամու ջրաղացին ջուր ենք լցնում՝ խարխլելով հայոց պետության հիմքերը, չխնայելով անգամ անկախության թերևս միակ ձեռքբերումը՝ Հայոց բանակը:
Իսկ մենք աղքատ ազգականի դերն ենք վերապահում մեր մշակույթին, ավելին՝ ազգային փառքի՝ Նարեկացու «Մատյանի» 1000-ամյակը տոնում ենք կիսադատարկ դահլիճում:
Մեր կրթությունը պատանդ ենք դարձնում Համաշխարհային բանկի ձեռքին, մեր ձեռքից եկածն էլ Հայկական հանրագիտարանը փակելն է, հավանաբար… կիսագրագետ սերունդ ունենալու ռազմավարությամբ:
Սթափվելու ժամանակն է: Ինքնակազմակերպվելու ժամանակը: Անմիաբանության բարդույթը թոթափելու ժամանակը:
Ճիշտ է, մենք փոքր ածու ենք, բայց չէ՞ որ մեր բոլոր հաղթանակները, Սարդարապատն ու Արցախի հերոսամարտը մեզ է պարգևել հենց միասնության ոգին՝ հայոց նահատակների սխրանքի գնով:
2003 թ.

Աղբյուր՝ Grakantert.am

Լրահոս
Նորայր Գրիգորյան. Բաց դուռդ Պարույր Սևակ․ Անխորագիր Գիտնականները պատրաստվում են ստեղծել Վենետիկի «թվային ավատար» Ինձ ոչինչ չտվեցիք (Մատթ. 25:31-46) Վենետիկի կինոփառատոնի մրցանակակիր ռեժիսոր Լավ Դիասը կղեկավարի «Ոսկե ծիրանի» ժյուրին Ս. Էջմիածնի Մատենադարանն իր ընթերցողների շրջանում անցկացնում է հարցում Գիտնականները Վեներայի վրա կենդանի օրգանիզմներին բնորոշ նյութ են հայտնաբերել Բարկություն Հայ դաշնակահարները ճանաչվել են միջազգային մրցույթի հաղթող Հոգին չի գերեզմանվում. այն կենդանարար է Կովկասի բուրժուազիայի ճարտարապետը. հայերեն թարգմանությամբ լույս է տեսել «Արամյանց» գիրքը Երբեմնի «հպարտ» քաղաքացիների մերօրյա պատկերը. Հասմիկ Պապյան Հրաչյա Հովհաննիսյան. Ձեռքն այգեպանի կոշտ պիտի լինի... Աշոտ Ավդալյան. Եվ ծվատված ամբողջություն կա քարացած ձեր սրտի մեջ... Եսասիրություն Ճշմարտությունը ԱՄՆ հեռուստաքննադատների ասոցիացիան հայտնել է տարվա լավագույն սերիալը (լուսանկարներ) Ճարտարապետության թանգարանը մեծ նվեր է ստացել. լուսանկարներ Աբելյանցիները հանդես են եկել «Խնձորի այգին» ստեղծագործության մոտիվներով ներկայացմամբ «Հրանտ Դինքի» անվան միջազգային մրցանակն այս տարի շնորհվել է իրավապաշտպան Օսման Քավալային Ջիովաննի Բոկաչչոյի հանրահայտ ստեղծագործությունը կներկայացվի Մայր թատրոնի բացօթյա հարթակում Մհեր Աբեղյանի թանգարանում կբացվի Եղիշե Թադևոսյանի անվանական ցուցասրահը Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի կողմից կսահմանվի իրավաբանների օրհնության օր (նկարներ) «Սիրո մեր ծառուղին» ․․․Ռոմանտիկները․․․ Ալեքսանդր Ծատուրյան. Սիրելի ես, նվիրական, դու իմ քաղցըր հայրենիք․․․ Հիվանդ էի, և ինձ խնամեցիք (Մատթ. 25:36). մաս 2-րդ Եֆրեմովի մասնակցությամբ սերիալը կվերանկարահանվի Հանդիպում ՔԴԿ տարածաշրջանային պատասխանատուների հետ (նկարներ) Սաղմոս ՃԽԷ Միայնություն Ուջանում մեկնարկեց «Ծիրանի ծառ» վավերագրական ֆիլմերի 6-րդ միջազգային փառատոնը Փաշինյանին խստիվ արգելվում է «Գո՛րծն է ան­մահ, լա՛վ ի­մա­ցեք» Կինոն` բեմի վրա. Հայաստանի ազգային կինոկենտրոնը ֆիլմերի բացօթյա ցուցադրությունների շարք է սկսում Արամ Շահբազյանի «Չնչիկ» ֆիլմն ընդգրկվել է Բուսանի միջազգային կինոփառատոնի մրցութային ծրագրում Եղիշե Չարենց. Երևան Մայր Հանրապետությունում սեպտեմբերի 15-ից դպրոցականները կրկին կարող են այցելել մշակութային օջախներ «Ֆիրդուսի այլընտրանքային մրցույթում» ընդունվել է 28 հայտ՝ աշխարհի 15 երկրներից
website by Sargssyan