USD
EUR
RUB

Ճշմար­տու­թ­յու­նը մեկն է, իսկ խա­բեու­թ­յու­նը բազ­մա­դեմ է ու բազ­մա­պա­տիր

 

Այս բանն ի­մա­ցիր, որ վեր­ջին օ­րե­րին չար ժա­մա­նակ­ներ պի­տի գան, երբ մար­դիկ պի­տի լի­նեն անձ­նա­սեր, փո­ղա­սեր, հպարտ, ամ­բար­տա­վան, հայ­հո­յող, ծնող­նե­րին անհ­նա­զանդ, անշ­նոր­հա­կալ, ան­մա­քուր, ան­հաշտ, ան­գութ, բան­սար­կու, ան­ժուժ­կալ, դա­ժա­նա­բա­րո, ան­բա­րե­սեր, մատ­նիչ, հան­դուգն, մե­ծա­միտ, ա­վե­լի շատ հեշ­տա­սեր, քան աստ­վա­ծա­սեր, մար­դիկ, որ ու­նեն աստ­վա­ծա­պաշ­տու­թյան կեր­պա­րանք, սա­կայն ու­րա­ցել են նրա զո­րու­թյու­նը (Բ Տիմ. 3; 1- 5)։

Աստ­վա­ծա­խոս Պո­ղոս ա­ռա­քյա­լի մար­գա­րեա­կան խոս­քե­րի ի­րա­կա­նու­թյու­նը մենք այ­սօր տես­նում ենք մեր ա­ռօ­րյա կյան­քում:

Բայց ի՞նչն է ստի­պում մար­դուն, որ­պես­զի լի­նի այդ­պի­սին: Մենք՝ բո­լորս ա­նընդ­հատ դժ­գո­հում ենք, սա­կայն եր­բեք պատ­ճա­ռը չենք ո­րո­նում մեր մեջ: Որ­պես­զի մարդ լի­նի բա­րի, հնա­զանդ, սուրբ, ի­մաս­տուն, նրան հա­վատք է պետք, հա­վատք մեր Տեր և Փր­կիչ Հի­սուս Քրիս­տո­սի հան­դեպ: Սո­ղո­մոն Ի­մաս­տու­նը այս­պես է ա­սում. «Ի­մաս­տու­թյան սկիզ­բը Տի­րոջ եր­կյուղն է»: Այ­սօր մեր ի­րա­կա­նու­թյան մեջ քա­նի՞ մարդ է իր զա­վա­կին Տի­րոջ եր­կյու­ղով դաս­տիա­րա­կում, իսկ ե­թե չենք դաս­տիա­րա­կում, ա­պա ի՞նչ ենք ու­զում նրան­ցից: Այ­սօր թե՛ հե­ռուս­տա­տե­սու­թյամբ, թե՛ հա­մա­ցան­ցով, և թե՛ տար­բեր լրատ­վա­մի­ջոց­նե­րով խրա­խուս­վում են ան­բա­րո­յա­կա­նու­թյու­նը, մար­դաս­պա­նու­թյու­նը, ստա­խո­սու­թյու­նը, գո­ղու­թյու­նը, հեշտ դրամ վաս­տա­կե­լը և ան­հոգ կյան­քով ապ­րե­լը: Օր օ­րի ծաղ­կում են գի­շե­րա­յին ա­կումբ­նե­րը, զվար­ճան­քի ու ժա­ման­ցի վայ­րե­րը: Մարդ­կանց ի­րենց ով լի­նե­լու մա­սին մտա­ծե­լուց շե­ղող զա­նա­զան այլ մի­ջոց­նե­րը: Ե­թե հայ­րը ստում է, ինչ­պե՞ս կա­րող է իր զա­վա­կից ճշ­մար­տա­խո­սու­թյուն պա­հան­ջել: Մենք, ամ­բար­տա­վան ու ան­հա­վատ սե­րունդ դաս­տիա­րա­կե­լով, փուշ ու տա­տասկ սեր­մա­նե­լով նրանց մեջ, պա­հան­ջում ենք, որ­պես­զի լի­նեն բա­րի և մար­դա­սեր: Մեղ­քի մեջ ըն­կած ու ան­զեղջ կյան­քով ապ­րող մար­դը նման է կրա­կի մեջ ըն­կած կա­րի­ճի, որ ճար չգտ­նե­լով՝ ինքն ի­րեն խայ­թե­լով ոչն­չաց­նում է: Ա­յո՛, մեղ­քը ինք­նաոչն­չաց­ման է տա­նում մար­դուն, շա­տերն են լսում սրա մա­սին, բայց, ցա­վոք, շատ քչերն են գի­տակ­ցում:

Օ­սեե մար­գա­րեն այս­պես է ա­սում. «Իմ ժո­ղո­վուր­դը նման­վեց նրան, ով ի­մա­ցու­թյուն չու­նի. քա­նի որ դու մեր­ժե­ցիր ի­մա­ցու­թյու­նը, Ես էլ քեզ կմեր­ժեմ» (Օ­սեե 4; 1 - 6): Այս խոս­քե­րը դա­տաս­տան և հան­դի­մա­նու­թյուն են՝ ուղղ­ված այ­սօր­վա սերն­դին:

Այ­սօր փոխ­վել է հենց երևույթ­նե­րը բնու­թագ­րող հաս­կա­ցու­թյուն­նե­րի իս­կա­կան նշա­նա­կու­թյու­նը, կամ էլ մեզ հայտ­նի հաս­կա­ցու­թյուն­նե­րը սկ­սել են վե­րագր­վել ի­րենց ոչ հա­մա­պա­տաս­խան երևույթ­նե­րի: Այդ պատ­ճա­ռով էլ, մի­գու­ցե, այ­սօր­վա աշ­խար­հը ո­մանց ներ­կա­յա­նում է շատ գու­նա­ռատ և հիաս­քանչ, քա­նի որ սեր է ան­վան­վում պղ­ծու­թյու­նը, հույս է ան­վան­վում անզ­գա­մու­թյու­նը, հա­վատ է կոչ­վում աստ­վա­ծա­նար­գու­թյու­նը: Մար­դիկ ոչ թե փոր­ձե­ցին ի­րենք հա­մա­պա­տաս­խա­նել մարդ կոչ­մա­նը, այլ ա­վե­լի դյու­րին նկա­տե­ցին փո­խել մարդ կոչ­ման բո­վան­դա­կու­թյու­նը, որ­պես­զի այն հա­մա­պա­տաս­խա­նի ի­րենց՝ մարդ­կա­յի­նից շատ հե­ռա­ցած տա­րօ­րի­նակ նկա­րագ­րին:

«Չկա ճշ­մար­տու­թյուն, չկա ո­ղոր­մու­թյուն, և չկա Աստ­ծո ճա­նա­չում երկ­րի վրա: Ա­նեծք, ստու­թյուն, սպա­նու­թյուն, գո­ղու­թյուն և շնու­թյուն ո­ղո­ղել են եր­կի­րը, և ա­րյունն ա­րյանն են խառ­նում»: Այս տո­ղե­րը հա­զա­րա­մյակ­ներ ա­ռաջ են գր­վել, բայց նկա­րագ­րում են այ­սօր­վա աշ­խարհն ու այ­սօր­վա մար­դուն, և ոչ սոսկ այն պատ­ճա­ռով, որ մար­գա­րեի բե­րա­նով են աս­ված, այլ որ աշ­խար­հը չի փոխ­վել այդ խոս­քե­րը աս­վե­լուց հա­զա­րա­մյակ­ներ անց: «Անզ­գամն ա­սաց իր սր­տում, թե` չկա Աստ­ված. ա­պա­կան­վե­ցին ու պղծ­վե­ցին ի­րենց ա­նօ­րի­նու­թյան մեջ, և չկա մե­կը, որ բա­րու­թյուն գոր­ծի: Տե­րը եր­կն­քից նա­յեց բո­լոր մարդ­կանց` տես­նե­լու, թե կա՞ մի ի­մաս­տուն, որ Աստ­ծուն փնտ­րի: Բո­լո­րը խո­տոր­վե­ցին, միա­սին ան­պի­տան դար­ձան. բա­րու­թյուն ա­նող չկա, ոչ իսկ մեկ հո­գի» (Սաղ­մոս 13.1-3): Ի­հար­կե, շատ ա­վե­լի հեշտ է ապ­րել ա­ռանց այն գի­տակ­ցու­թյան, որ կա գոր­ծե­րի ար­դա­րա­ցի հա­տու­ցում, քան­զի «այն, ինչ մարդ­կանց աչ­քին բարձր է, Աստ­ծո աչ­քին զազ­րե­լի է»: Կմախք­նե­րը ի­րենց չեն դա­տա­պար­տի, և օ­տա­րա­ծին մե­ռել­նե­րը հա­տու­ցում չեն պա­հան­ջի. միայն այդ ծան­րակ­շիռ պատ­ճա­ռով չար­ժե՞ր հրա­ժար­վել ազ­նիվ ծա­գու­մից: «Եվ քա­նի որ չկա­մե­ցան ճա­նա­չել Աստ­ծուն, Աստ­ված նրանց մատ­նեց ա­նարգ մտ­քե­րի, որ ան­վա­յել բա­ներ ա­նեն՝ լց­ված լի­նե­լով ա­մե­նայն ա­նի­րա­վու­թյամբ, պոռն­կու­թյամբ, անզ­գա­մու­թյամբ, ա­գա­հու­թյամբ, չա­րու­թյամբ, կա­տա­րյալ նա­խան­ձով, սպա­նու­թյամբ, կռ­վա­զան­ցու­թյամբ, նեն­գու­թյամբ, չա­րասր­տու­թյամբ. բան­սար­կու, չա­րա­խոս, աստ­վա­ծա­տյաց, նա­խա­տող, հպարտ, ամ­բար­տա­վան, պո­ռո­տա­խոս, չա­րահ­նար, ծնո­ղա­տյաց, ան­միտ, ուխ­տադ­րուժ, ա­նա­գո­րույն, ան­գութ, ա­նո­ղորմ. նրանք գի­տեին Աստ­ծո ար­դար դա­տաս­տա­նը, թե այս­պի­սի բա­ներ գոր­ծող­նե­րը մահ­վան են ար­ժա­նի. և ոչ միայն նրանք, որ ա­նում են այդ բա­նե­րը, այլ նաև նրանք, որ գոր­ծող­նե­րին հա­վա­նու­թյուն են տա­լիս»:

Ճշ­մար­տու­թյու­նը մեկն է, ու­նի մեկ դեմք ու մի ո­րո­շա­կի դի­մա­գիծ, մեկ շի­տակ հա­յացք, իսկ խա­բեու­թյու­նը բազ­մա­դեմ է ու բազ­մա­պա­տիր: Սա­կայն թե՛ ճշ­մար­տու­թյու­նը և թե խա­բեու­թյու­նը ճա­նա­չե­լու հա­մար մի ամ­բողջ կյանք է հար­կա­վոր: Այ­սօր նպա­տա­կա­յին ձևով փորձ է ար­վում մար­դու կյան­քը, կամ­քը և նպա­տակ­նե­րը մի­տել դե­պի խա­բեու­թյան «բա­ցա­հայ­տում»:

Ե­կե­ղե­ցին, խար­սխ­ված լի­նե­լով Քրիս­տո­սի ճշ­մա­րիտ դա­վա­նու­թյան վրա, դա­րեր ի վեր իր պատ­գամն է հղել հա­վա­տա­վոր զա­վակ­նե­րին՝ կոչ ա­նե­լով ա­պաշ­խա­րու­թյան և հո­գու փր­կու­թյան: Սա­տա­նան շատ հնա­րա­միտ ձևով մարդ­կանց շե­ղում է Աստ­ծուց: Այ­սօր թե՛ գի­շե­րա­յին ա­կումբ­նե­րը, ո­րոնք դի­վատ­նե­րի են նման­վում, թե՛ զվար­ճան­քի ու ժա­ման­ցի վայ­րե­րը լեփ-լե­ցուն են, իսկ ե­կե­ղե­ցին՝ դա­տարկ, էլ ի՞նչ ենք ցան­կա­նում այս սերն­դից, երբ լքել է Աստ­ծուն և կտր­վել իր աստ­վա­ծա­զարմ ար­մա­տից: Ե­կե­ղե­ցին այն վայրն է, որ­տեղ մարդ ա­րա­րա­ծը մի պահ կտր­վում է աշ­խար­հա­յին թոհ ու բո­հից, ո­րը հնա­րա­վո­րու­թյուն է տա­լիս մե­ղա­վոր մար­դուն հա­ղոր­դա­կից լի­նե­լու իր Ա­րար­չի հետ: Ե­կե­ղե­ցու ծո­ցում է միայն չմար­դը մարդ դառ­նում, մե­ղա­վո­րը սրբ­վում, հի­մա­րը ի­մաս­տու­թյուն ստա­նում, խո­տոր ճա­նա­պար­հով գնա­ցո­ղը՝ ուղղ­վում: Ե­կե­ղե­ցին է ճշ­մար­տու­թյան միակ կրո­ղը, միակ հան­գր­վա­նը, որ­տեղ այդ ճշ­մար­տու­թյու­նը բաշխ­վում է՝ որ­պես Միա­կի Մար­մին և Ա­րյուն, բաշխ­վում է նրանց, ով­քեր ար­դա­րու­թյան քաղցն ու ծա­րավն ու­նեն:

Տեր Ա­հա­րոն քա­հա­նա ՄԵԼ­ՔՈՒ­ՄՅԱՆ
Գո­րի­սի տա­րա­ծաշր­ջա­նի հոգևոր հո­վիվ

Աղբյուր՝ Irates.am

Լրահոս
Հենրիկ Էդոյան. Ինչպես երեխան Ռուբեն Բաբայան. Այս ծաղկեփունջը բեմում տեսնելը պետք է լինի պարտադիր Հրաչյա Սարուխան․ Անիմաստ է նստել ժամանակի կառքին, տերևների դեղին հոգեվարքին հասնել Աստծո սերը կենարար է Պահքի նպատակը Ազգային գրադարանը ցերեկույթով տոնեց հասարակական գործիչ Գրիգոր Արծրունու ծննդյան 175-ամյակը Տրդատ Ա-ի ծննդյան 2000-ամյակին ընդառաջ Լեգենդար հետախույզ Գևորգ Վարդանյանի մասին գիրք է հրատարակվել Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածինը հայտարարում է Մայր Տաճարի համար համահայկական հանգանակություն Մարտիրոս Սարյանի 140-ամյակի առթիվ հիմնանորոգվել է հեղինակի «Կոստանդնուպոլսի շները» կտավը Մահացել է հուշարձանագետ Սամվել Կարապետյանը Սուրենյանցն իր ձեռագիրն ունի համաշխարհային կերպարվեստում. փետրվարի 27-ին նշվում է նկարչի 160-ամյակը «Հրաչյա Հովհաննիսյանը երգում էր աչքերը փակ, բոլորովին այլ մեկնաբանությամբ» Կամերային երաժշտության ազգային կենտրոնը կհամալրվի երաժշտական նոր գործիքներով Ամփոփվեց Հայ կոմպոզիտորական արվեստի 11-րդ փառատոնը Լուվրում ավելի քան 1 միլիոն մարդ է այցելել Լեոնարդո դա Վինչիի ցուցահանդես Կարդում է Աշոտ Ավդալյանը․ Այս էլ քանի դար ես հեռանում եմ հայրական տնից Դվին հնավայրում կկառուցվի թանգարան Հայկական ժանյակի բացառիկ նմուշները բրիտանական «Լեյս» ամսագրում Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսն ընդունեց ՀՀ-ում Ավստրալիայի դեսպանին Կրկին հարվածում են Եկեղեցուն. չիմացություն, թե՞ դիտավորություն Սոնա Վան․ Մեկ աչքս փակ Սիփան Շիրազ․ Աստղերը պակասեցին Հայրը մեծ է, քան ես (Հովհաննես ԺԴ 28) «Երբ տկար եմ, այն ժամանակ եմ զորավոր» «Մայրամուտից առաջ՝ այս պահին» Աշոտ Ավդալյան. Անձրևների տոն Հովհաննես Գրիգորյան․ Մի քանի ճշմարտություն Աշոտ Ավդալյան․ Արդար առավոտ Նիկա Ջորջանելի․ «Բան, որ լսվել է ոչ մեկ անգամ» Հակոբոս 5.16 Մենք սովորել ենք աշխատել խտրական վերաբերմունքի պայմաններում, սակայն վերջերս այդ դիմակայությունը համալրվել է վտանգավոր դրսևորումներով. բաց նամակ «Ես ի պաշ­տո­նե պար­տա­վոր եմ ա­նե­լու այդ մր­ցույ­թը» Հայաստանում առաջին անգամ ցուցադրվեց ռեժիսոր Միքայել Վարդանովի «Հայկական հողի գույնը» ֆիլմը Ուկրաինայում կոչ են արել ոչնչացնել սովետական գրքերը Պարույր Սևակ. Երջանկություն Եղիշե Չարենց. Ամեն տեսակ երգ երգեցի... Դանիել Վարուժան․ Հունձք Ալեքսանդր Ծատուրյան. Երկու խոստովանանք Ռուբիկի խորանարդներով պատրաստված «Մոնա Լիզան» վաճառվել է 480 հազար եվրոյով
website by Sargssyan