USD
EUR
RUB

Սիրելը մարդ արարածի կոչումն է

 

ՃԻՇՏ ՕԳՏԱԳՈՐԾՎԱԾ ԺԱՄԱՆԱԿԸ

Երբ մենք դիմում ենք Հիսուսին և գնում ենք Նրան ընդառաջ ու ներկայանում այնպիսին, ինչպիսին ենք առանց կեղծելու, Նա ընդունում է մեզ և պատրաստ է ներելու մեզ ու փոխելու մեր կյանքը, եթե, իհարկե, մենք ցանկանում ենք փոխվել: Փոխել մեզ առանց մեր ցանկության Հիսուս Քրիստոսը չի ուզում, որովհետև մեր կամքի վրա Նա չի ուզում բռնանալ, այլ ուզում է մեր համաձայնությունը: Իսկ ինչպե՞ս կարող է Հիսուսը փոխել մեզ. իհարկե մեզ հետ աշխատելով: Նա մեզ հետ աշխատում է ավետարանով, օր առ օր մեր մեջ սերմանելով ու ամրապնդելով սերը բարու, խաղաղության, հեզության, բարոյական սկզբունքների, աշխատասիրության, ողջախոհության, ազնվության հանդեպ և հեռացնելով մեզ չարի սերմանած պտուղներից, որոնք են՝ հպարտություն, նախանձ, ծուլություն, բարկություն, բղջախոհություն, ագահություն, որկրամոլություն:

Ինչպե՞ս փոխվել, և արդյո՞ք ամեն մարդ կարող է ինքնուրույն գտնել դեպի կատարելություն գնացող ճանապարհը, թե՞ ամեն մեկի մոտ տարբեր են առաջընթացի հասնելու պարագաները և պայմանները: Ինչի՞ց սկսել. ահա մի հարց, որն անհրաժեշտ է, որ ամեն մեկս տա ինքն իրեն: Առաջին հերթին պետք է հիշենք, որ մեզ Աստծուց տրված է մի թանկագին նվեր կյանք, որը սակայն երկրի վրա հավերժ չէ, այլ անմիջական կախման մեջ է գտնվում ժամանակից: Ժամանակն է ձևավորում մեզ: Ժամանակից է կախված մեր փրկությունը: Եթե մենք չենք աշխատում իմաստավորել մեր ամեն օրն ու ժամը, ուրեմն մենք իմաստազրկում ենք մեզ տրված մի ամբողջ կյանք: Այսօր կան շատ անօգտակար զբաղմունքներ, որոնք մեզ վարժեցնում են վայելքների ու հաճույքների և աննպատակ դեգերումների։ Սակայն Աստվածաշունչը մեզ սովորեցնում է՝ «Ինչպես վարժեցնենք մեզ Աստվածպաշտության» (1 Տիմ. 4.7): Ամենօրյա կանոնակարգ, որն իր մեջ կկրի ընթերցումներ Սուրբ գրքից, աղոթք համապատասխան ժամերի (Դավիթ թագավորն օրը յոթ անգամ խոսում էր Աստծո հետ, այդ պատճառով ավանդական եկեղեցին սահմանել է ամենօրյա յոթ ժամերգություն), աշխատանք, օգտակար հանգիստ: Այս կանոնակարգին պետք է հետևել բծախնդրորեն, քանի որ ամեն ինչ ձեռք է բերվում մեծ ջանքերով, իսկ մեր հոգու փրկությունն էլ ձեռք կբերվի նույնպես ոչ հեշտ: Առավել ևս, մենք գիտենք, որ բարու դեմ միշտ էլ պայքարում է չարը: Ամենից առաջ մեր հոգևոր առաջադիմության դեմ կհակառակվեն մեր իսկ ինքնասիրությունն ու ծուլությունը:

Լինե՛նք Հիսուս Քրիստոսի ճշմարիտ զինվորը։ Իմանանք՝ մեր դիրքը հասարակության մեջ, մեր երջանկությունը, մեր ապագան ամբողջովին կախված են մեզնից, եթե մենք մեր կամքի ուժով կարողանանք պայքարել մեր թուլությունների դեմ: Ամեն ինչ, որ մենք պետք է անենք, պետք է արվի ի սրտե. և՛ աղոթքը, և՛ հանգիստը, և՛ ուսումը, և՛ նույնիսկ աշխատանքը չպետք է լինեն մեզ համար պարտադրություն, այլ պետք է դառնան հաճույք: Ինչքան վաղ հասակից սկսենք մեզ վարժեցնել ճիշտ ապրելուն, այնքան ավելի երջանիկ կլինի մեր ապագան: Միայն երջանիկ մարդը կարող է երջանկացնել իր հարազատներին և նույնիսկ նրանց, ովքեր գեթ մեկ անգամ կվայելեն նրա ներկայությունը:

Մեր, որպես քրիստոնյայի կարևորագույն պարտականությունն է հոգ տանել նրանց մասին, ովքեր դեգերում են խավարում և չեն տեսնում փրկության ճանապարհը, որը մեզ է առաջարկում Աստված: Հետևենք Հիսուսին, եթե անգամ այսօր դա մեզ թվում է անհավանական ու կասկածելի, բայց եթե խուսափենք պատասխանատվությունից, չենք կարողանա վայելել փառքի պսակը, որը տրվելու է ընտրյալներին:

ՀՈԳԵՎՈՐ ԱՐԺԵՔՆԵՐ

Ո՞րն է ամենաթանկագին նվերը ինձ, քեզ և համայն մարդկությանը, որը մենք կուզենայինք ստանալ: Իհարկե, մենք դեմ չէինք լինի նյութական թանկագին նվերներ ստանալուն, բայց այսօր դեռ կլինեն մարդիկ, ովքեր կմտածեն, որ կան նաև հոգևոր պարգևներ, որոնք մեզ առավել անհրաժեշտ են:

Պետք չէ այսօր փակել աչքերն ու ձևանալ, իբր տեղյակ չենք, թե ինչ է կատարվում Արևմուտքում: Այնտեղ վաղուց մարդիկ ավելի շատ մտահոգված են իրենց կարիերայով, նրանց համար նյութական արժեքներից ավելի կարևոր բան թերևս չկա, իսկ բարի գործեր կատարելը, միմյանց անշահախնդրորեն վերաբերվելը և պատվի մասին մտածելը երևի թե հիշատակի արժանի չեն նրանց համար: Այսօր հաճախորդի, հիվանդի, քաղաքացու հոգեվիճակը, բարօրությունը չէ, որ հետաքրքրում են մասնագետին, այլ նույն հաճախորդի, հիվանդի, քաղաքացու փողերը: Քո ընկերը դառնում է նա, ով շատ դրամ ունի, իսկ հայրենիքը այնտեղ է, որտեղ քեզ ավելի շատ են վճարում: Եվ մենք անգամ չենք նկատում, ինչպես ենք սկսում մտածել այդպես և սահել մեր հոգևոր բարձրությունից ներքև:

Ամենակարևոր հարցը, որն այսօր պետք է տա ինքն իրեն ամեն անհատ, մեկն է՝ ինչո՞ւ ենք ապրում: Ճիշտ պատասխանը թերևս այս է՝ ապրում ենք, որ մի օր հանդիպենք Աստծուն, Ով մեզ ստեղծել է: Եթե ուզում ենք ապրել ու թագավորել Հիսուսի հետ, պետք է դառնանք Նրա որթատունկի վրա պատվաստված ճյուղերից մեկը. «Ես եմ ճշմարիտ որթը, ով Իմ վրա հաստատված է, նա պտուղ կբերի, ով Իմ վրա հաստատված չէ, նա նման է չորացած ճյուղի, որը կկտրվի և դուրս կնետվի» (Հովհ. 15.4-6): Եթե մենք չպատվաստվենք խաղողի որթատունկին՝ Հիսուսին, չենք կարողանա ապրել Նրա հետ, իսկ ի՞նչ կարելի է ասել նրանց մասին, ովքեր բաժանված են Հիսուսից մեղքով, առավել ևս, որ իր մահվան օրը ոչ ոք չգիտի։

Ո՞վ է մեզ միացնում Հիսուս Քրիստոսի՝ որթատունկի հետ, եթե ոչ Եկեղեցին: Եկեղեցին աստվածային ամենամեծ պարգևն է, որը մեզ տրվեց Աստծո կողմից: Եկեղեցին է, որ մատակարարում է մեզ Աստծո խոսքը, խորհուրդները (մկրտություն, դրոշմ, ապաշխարություն, հաղորդություն, հիվանդաց օծում, քահանայաց ձեռնադրություն, պսակ) և մեզ միավորում ու ամրապնդում է Քրիստոսի՝ որթատունկի վրա:
Շատ հաճախ երիտասարդներին թվում է, թե անկախ լինելու համար պետք է ունենան իրենց ուրույն մտածելակերպը և իրենց սեփական հայացքները, և կարևոր չէ, որ դրանք տարբերվում են դարեր շարունակ ընդունված ուսուցումներից, կարևորն այն է, որ իրենցը իրավունք կտա իրենց ինքնահաստատվելու յուրովի: Սակայն երբ կտրվում ենք որթատունկից, դառնում ենք կոտրված ճյուղ, որն առանց արմատների կչորանա: «Լայն են դռները, որոնք դեպի կորուստ են տանում: Նեղ են դռները, որոնք դեպի կյանք են տանում» (Մատթ. 7. 13-14):

Այսօր երիտասարդներն այնքան շատ են կարևորություն տալիս նյութական արժեքներին, թվացյալ առողջությանը, հանգստին, սուր զգացողություններին, համացանցում աննպատակ դեգերումներին և ոչինչ չեն անում իրենց հոգու փրկության համար։ Չեն էլ մտահոգվում, թե ինչ նպատակ ուներ Աստված, երբ թույլ տվեց մեզ ծնվել: Ինչո՞ւ է մեզ տրված մեր կյանքը, արդյո՞ք մենք այն ապրում ենք արժանավայել, որպեսզի մեր երկրային կյանքի ավարտից հետո վայելենք հանդիպումը Աստծո՝ սիրո, գեղեցկության, իմաստության աղբյուրի հետ:

Ով լուրջ է վերաբերվում իր փրկությանը, նրա համար մեզ Աստծո տված թանկագին նվերը միշտ կմնա Եկեղեցին՝ իր բոլոր վեհ դրսևորումներով հանդերձ:

Անահիտ-Աննա ԳԻՉՅԱՆ

Աղբյուր՝ Irates.am

Լրահոս
Հովհաննես Գրիգորյան Հենրիկ Էդոյան. Ինչպես երեխան Ռուբեն Բաբայան. Այս ծաղկեփունջը բեմում տեսնելը պետք է լինի պարտադիր Հրաչյա Սարուխան․ Անիմաստ է նստել ժամանակի կառքին, տերևների դեղին հոգեվարքին հասնել Աստծո սերը կենարար է Պահքի նպատակը Ազգային գրադարանը ցերեկույթով տոնեց հասարակական գործիչ Գրիգոր Արծրունու ծննդյան 175-ամյակը Տրդատ Ա-ի ծննդյան 2000-ամյակին ընդառաջ Լեգենդար հետախույզ Գևորգ Վարդանյանի մասին գիրք է հրատարակվել Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածինը հայտարարում է Մայր Տաճարի համար համահայկական հանգանակություն Մարտիրոս Սարյանի 140-ամյակի առթիվ հիմնանորոգվել է հեղինակի «Կոստանդնուպոլսի շները» կտավը Մահացել է հուշարձանագետ Սամվել Կարապետյանը Սուրենյանցն իր ձեռագիրն ունի համաշխարհային կերպարվեստում. փետրվարի 27-ին նշվում է նկարչի 160-ամյակը «Հրաչյա Հովհաննիսյանը երգում էր աչքերը փակ, բոլորովին այլ մեկնաբանությամբ» Կամերային երաժշտության ազգային կենտրոնը կհամալրվի երաժշտական նոր գործիքներով Ամփոփվեց Հայ կոմպոզիտորական արվեստի 11-րդ փառատոնը Լուվրում ավելի քան 1 միլիոն մարդ է այցելել Լեոնարդո դա Վինչիի ցուցահանդես Կարդում է Աշոտ Ավդալյանը․ Այս էլ քանի դար ես հեռանում եմ հայրական տնից Դվին հնավայրում կկառուցվի թանգարան Հայկական ժանյակի բացառիկ նմուշները բրիտանական «Լեյս» ամսագրում Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսն ընդունեց ՀՀ-ում Ավստրալիայի դեսպանին Կրկին հարվածում են Եկեղեցուն. չիմացություն, թե՞ դիտավորություն Սոնա Վան․ Մեկ աչքս փակ Սիփան Շիրազ․ Աստղերը պակասեցին Հայրը մեծ է, քան ես (Հովհաննես ԺԴ 28) «Երբ տկար եմ, այն ժամանակ եմ զորավոր» «Մայրամուտից առաջ՝ այս պահին» Աշոտ Ավդալյան. Անձրևների տոն Հովհաննես Գրիգորյան․ Մի քանի ճշմարտություն Աշոտ Ավդալյան․ Արդար առավոտ Նիկա Ջորջանելի․ «Բան, որ լսվել է ոչ մեկ անգամ» Հակոբոս 5.16 Մենք սովորել ենք աշխատել խտրական վերաբերմունքի պայմաններում, սակայն վերջերս այդ դիմակայությունը համալրվել է վտանգավոր դրսևորումներով. բաց նամակ «Ես ի պաշ­տո­նե պար­տա­վոր եմ ա­նե­լու այդ մր­ցույ­թը» Հայաստանում առաջին անգամ ցուցադրվեց ռեժիսոր Միքայել Վարդանովի «Հայկական հողի գույնը» ֆիլմը Ուկրաինայում կոչ են արել ոչնչացնել սովետական գրքերը Պարույր Սևակ. Երջանկություն Եղիշե Չարենց. Ամեն տեսակ երգ երգեցի... Դանիել Վարուժան․ Հունձք Ալեքսանդր Ծատուրյան. Երկու խոստովանանք
website by Sargssyan