USD
EUR
RUB

«Մայրամուտից առաջ՝ այս պահին»

 

Ծերո՜ւկ…

Ծերուկն ամեն առավոտ՝ արևածագին հավասար, ջահելությունը գրպանած, վազում էր բակից փոքր-ինչ հեռու գտնվող խանութն ու հետ գալիս. ոչինչ ու ոչ ոք չէր խանգարում մշակված ծրագրից հետ մնալ: Ամեն անգամ բակի մոտով անցնելիս երանությամբ նայում էր մոտակա մանկապարտեզի փոքրիկներին, կանգնում, հիանում, մտովի տեղափոխվում «հեռու տեղեր»: Հոր ձեռքը բռնած՝ գալիս էր մանկապարտեզ, հետո՝ դպրոց: Հիշեց նույնիսկ, որ մի անգամ տնից փախել էր, որ չգնար մանկապարտեզ: Հարևանները տեսել էին`որտեղ է թաքնված: Կյանքում առաջին ու վերջին անգամ հորից ապտակ ստացավ: Երազում էր, որ մի օր էլ ինքն է որդու կամ դստեր ձեռքը բռնած անցնելու նույն ճանապարհով, աղջկա վարսերն ինքն է հարդարելու, իսկ տղային սովորեցնելու է հեծանիվ վարել, բայց… Ծերուկը ողջ կյանքի լռությունը հանեց ներսից, ձեռքը անհուսորեն թափ տվեց ու շարունակեց ճանապարհը:

Տնից դուրս գալիս ձայն էր տալիս կնոջը.

- Աշխե՜ն, ես գնացի, դիմացի՛ր, շուտ կգամ, - ասում էր ու հետևից փակում դուռը:

Ինչի՞ն դիմանար Աշխենը, ինչո՞ւ և ինչի՞ համար:

Ծերուկը գիտեր, որ Աշխենը չի պատասխանելու, բայց քսանամյա աղջկա նման սրտի թրթիռով սպասելու էր իրեն այնպես, ինչպես առաջին անգամ էր սպասում: Հիմա ուրիշ է. հասցնել վերջին անգամ սպասել:

Ամուսիններն իրարից բաժանվում էին օրվա մեջ մի քանի րոպե միայն, բայց այդ րոպեները մաստակի պես ձգվում–երկարում էին:

- Աշխե՜ն ջան, եկա, - մտնելով ներս՝ համարյա գոռում էր Հարութ պապը, — հիմա իմ ձեռքով նախաճաշ կպատրաստեմ:

Նա այնքան սեր ու ջերմություն էր դնում այդ մի կտոր հացի մեջ, այնքան հույս`բառերի մեջ, որ երեխայի պես հավատում էր, որ կինը պետք է ոտքի կանգնի ու նախկինի պես միասին գնան զբոսնելու Երևանի փողոցներով և մոռանան, որ աշխարհում ծերություն կա:

Մի կյանքը նրանց համար քիչ էր, որ իրենց գրքային սերը պատմեին աշխարհին: Նրանց միակ դատարկությունը, որն այդպես էլ չլցվեց, այն էր, որ երեխաների ոտնահետքեր չերևացին պլպլացող հատակին, բայց դա չխանգարեց միմյանց ցմրուր սիրելուն, նրանց միջև արանք չառաջացավ: Կյանքում քիչ է պատահում, որ ճիշտ ընտրություն է կատարվում: Նրանցն այդ հազվադեպն էր, եզակին, թանկն ու չճարվողը:

Աշխենը ամուսնու օգնությամբ մեծ դժվարությամբ խմեց թեյը: Թեյը տաք էր ու կամաց սահեց Աշխենի շրթունքներից: Ամուսինը, թաշկինակը ձեռքին, պատրաստ սպասում էր, որ սրբի կնոջ շուրթերը:

Աշխենն այսօր տարօրինակ ձևով շուռումուռ տվեց հայացքը:

- Հը, Աշխե՛ն ջան, ծաղիկնե՞րդ ես փնտրում: Չեմ մոռացել, բերել եմ կարմիր, սպիտակ վարդեր, խոհանոցում եմ դրել, հիմա գնամ, բերեմ:

Աշխենն ուրախացավ. կյանքի հազարերորդ ծաղկեփունջն էր: Ծերունին, որ ինքն էլ առանձնակի խնամքի կարիք ուներ, կամաց-կամաց հասավ խոհանոց, վերցրեց ծաղկեփունջն ու վերադարձավ:

- Հավանո՞ւմ ես, - հարցրեց կնոջը:

Աշխենը ժպտաց, աչքերը խաղացրեց ու նորից պառկեց:

- Աշխե՜ն, - ձեռքը բռնելով՝ ասաց Հարութ պապը, - լսո՞ւմ ես՝ կուկուն կանչում է, արի հաշվենք` քանի տարի ենք ապրելու: Հիշո՞ւմ ես՝ ջահել ժամանակ ինչքան էինք հավատում կկվին, բայց մի բան ասեմ. ես այդպես էլ չհամարձակվեցի հաշվել. վախենում էի հանդիպել այդ թվին:

Աշխենը դժվարությամբ բռնեց ամուսնու ձեռքը: Հարութ պապն առաջվա քնքշությամբ շոյեց կնոջ ձեռքն ու սեղմեց այտին, հետո մի արցունք լողալով անցավ նրանց ափերի արանքով, որ երկուսի փոխարեն էլ խոսեց: Ինչքան արցունքներ էին խոսել Աշխենի փոխարեն այս մի քանի տարիների ընթացքում: Ժամանակը նրանց կողքով հանգիստ չէր անցել.Աշխենը մի քանի տարի է, ինչ գամված է անկողնուն: Եվ այդ օրվանից մինչ օրս ծերունին առանց վարդերի տուն չի մտնում: Այդ վարդերի մեջ այնքա՜ն սեր էր ներարկված: Բակի երիտասարդներն ամաչում էին Հարութ պապից. նրանք չգիտեն կնոջը սիրել, մեծարել, փայփայել, բայց պետք է իմանալ: Ընտանիք չեն դառնում միայն վերցնելով, ընտանիք դառնում են՝ սեր, ջերմություն, հոգատարություն տալով: Իսկ Աշխենն ու Հարութը դարձել էին ընտանիք: Հարութ պապը նախաճաշից հետո գնում էր հարևան սենյակ, բերում կնոջ հարդարման պարագաները և կարմիր շրթներկով ներկում Աշխենի շուրթերը: Հետո նստում էր կնոջ կողքին ու մեկիկ-մեկիկ հավաքում ջահել օրերի հիշողությունները, դրանք ծրարում օրվա մեջ ու պահ տալիս ժամանակին: Այսպես ամեն օր մինչև, չէ՛, մինչև չկա, կա հիմա, կա այսօր, կա այս պահը…

Օֆելի Դալաքյան

Աղբյուր՝ Yerevanyanesquiz.org

Լրահոս
Արարատ Մկրտումյան. Չէ, ինչու հարբած Աշոտ Ավդալյան. Եվ երգն էր ծաղիկ Հրաչյա Սարուխան. Մելամաղձոտ քաղաք Իմ Հայաստան Կանադայում նկարահանել են առաջին ֆիլմը կորոնավիրուսի մասին Առանց սիրո... Բագրատ Սրբազանի ուղերձը սահմանագոտու լարվածության առիթով Խաչատուր Աբովյանի տուն-թանգարանը հորդորում է մնալ տանն ու Աբովյան ընթերցել Մահացել է «Պոկրովյան դարպասներ» պիեսի հեղինակ, դրամատուրգ Լեոնիդ Զորինը Տրետյակովյան պատկերասրահն առաջին անգամ ներկայացրել է ցուցահանդեսների ֆոտոարխիվը Ի՞նչ կապ ուներ Գագարինը Ելիզավետա թագուհու, Ջինա Լոլոբրիջիդայի եւ Պիեխայի հետ Կյանքից հեռացել է օպերային թատրոնի երգչախմբի երգչուհի Աննա Սարդարյանը Եկեղեցին և պետությունը Խորեն Աբրահամյանի ծննդյան օրն է Սիլվա Կապուտիկյան․ Քեզ, հայ հոգի Կրասնոդարի օդանավակայանում բացվել է Հաղթանակի 75-ամյակի ցուցահանդեսը Դանիել Վարուժան․ Ալիշանի շիրմին առջև «Ան­մա՞հ է այն գոր­ծը, ո­րի հա­մար ես մե­ռա» Աղանդ­նե­րը ա­նօ­րեն ու ան­բա­րո նկա­րա­գիր ու­նեն 3 հայտնի նկարներ և դրանց ստեղծման հիմքում ընկած պատմությունները Ալ. Սպենդիարյանի տուն թանգարանը «Պատառիկներ նամակներից» շարքով նորովի է բացահայտում կոմպոզիտորին Մարդուն շնորհված մեծագույն բացահայտումը Բանքսիի աշխատանքը հաջողությամբ վաճառվել են աճուրդում Հատուկ չվերթ՝ Կալկաթայի Հայոց Մարդասիրական ճեմարանի սաներին ու ուսուցիչներին Հայաստան տեղափոխելու համար Ամերիկացի ուսանողների՝ Հայաստան ճանապարհորդության մասին սերիալը հավակնում է «Էմմիի» Համո Սահյան․ Երեխայի պես Վիլյամ Սարոյան. «Աղոթք» Ռազմիկ Դավոյան․ Վիլյամ Սարոյանին Դանիել Վարուժան. Երնում Ցավակցագիր Պատրիկ Դևեջյանի մահվան կապակցությամբ «Դժվար է պատկերացնել աշխարհն առանց նրա» Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախմբի կատարումը՝ նվիրված բուժաշխատողներին Չարենցի տուն-թանգարանը գրողի հոբելյանին ընդառաջ կազմակերպում է գրական- ստեղծագործական մրցույթ Սաղմոս ՃԻԵ Միկրոսկոպիկ մի բացիլ ծնկի բերեց ողջ մարդկությանը. Ոչ թե Արարիչն է պատժել, այլ մենք ենք մեզ պատժել Մահացել է Հայաստանի բարեկամ կոմպոզիտոր Քշիշտոֆ Պենդերեցկին Պատմություն սիրո և վարակի. Դավիթ Սամվելյանի «Զգուշացեք, դռները չեն փակվում» վիպակը Ալիսա Կիրակոսյան. Քո աչքերի հետ Գուրգեն Մահարի. Հրաժեշտ Հպանցիկություն
website by Sargssyan