USD
EUR
RUB

Աստ­ծո զո­րու­թ­յու­նը տկա­րու­թ­յան մեջ է կա­տար­վում

 

Կա Աստ­ծո թա­գա­վո­րու­թյուն, կա նաև մարդ­կա­յին թա­գա­վո­րու­թյուն. Կա Աստ­ծո զո­րու­թյուն, կա նաև մարդ­կա­յին զո­րու­թյուն:

Կա Աստ­վա­ծա­յին կա­տա­րե­լու­թյուն, կա և մարդ­կա­յին կա­տա­րե­լու­թյուն: Սա­կայն Աստ­ծո կա­տա­րե­լու­թյունն ու փառ­քը ան­հա­մա­տե­ղե­լի են մարդ­կա­յին փառ­քի և կա­տա­րե­լու­թյան հետ:

Այն ա­մե­նը, ինչ Աստ­վա­ծա­յին է, այս աշ­խար­հից չէ, իսկ ա­մեն մարդ­կա­յի­նը այս աշ­խար­հից է: Դրա հա­մար էլ, որ­տեղ ա­ռա­վե­լու­թյուն ու­նեն մարդ­կա­յին կա­տա­րե­լու­թյուն­նե­րը, այն­տեղ չեն կա­րող հայ­տն­վել դրանց հա­կա­ռակ աստ­վա­ծա­յին կա­տա­րե­լու­թյուն­նե­րը: Մար­դը, ով ա­պա­վի­նում է միայն սե­փա­կան ու­ժե­րին, սե­փա­կան ար­դա­րու­թյա­նը, չի թող­նում իր կյան­քից ներս գոր­ծե­լու աստ­վա­ծա­յին զո­րու­թյանն ու ար­դա­րու­թյա­նը: Որ­պես­զի աստ­վա­ծա­յին զո­րու­թյունն ու կա­տա­րե­լու­թյուն­նե­րը մար­դու մեջ գոր­ծեն, անհ­րա­ժեշտ է, որ երկ­րա­վոր ու­ժերն ու ա­ռա­վե­լու­թյուն­նե­րը նվա­զեն: Քա­նի որ, երբ դրանք սկ­սում են պա­կա­սել մար­դու մեջ, ա­պա իս­կույն տեղ է բաց­վում աստ­վա­ծա­յին զո­րու­թյան և օգ­նու­թյան հա­մար:
Եվ այս­պես, Աստ­ծո զո­րու­թյու­նը մարդ­կա­յին տկա­րու­թյան ժա­մա­նակ է հայ­տն­վում: Ե­թե մենք դի­տար­կենք Քրիս­տո­սի Ե­կե­ղե­ցու պատ­մու­թյու­նը, կտես­նենք բազ­մա­թիվ օ­րի­նակ­ներ, ո­րոնք հաս­տա­տում են այս քրիս­տո­նեա­կան ճշ­մար­տու­թյու­նը: Օ­րի­նակ, Աստ­ծո ա­մե­նա­մեծ զո­րու­թյու­նը` Քրիս­տո­սի Հա­րու­թյու­նը և մարդ­կա­յին ցե­ղի փր­կա­գոր­ծու­թյու­նը, կա­տար­վեց մարդ­կա­յին ա­մե­նա­մեծ տկա­րու­թյան մի­ջո­ցով` Գող­գո­թա­յում, Խա­չի վրա: Ո­րով­հետև մարդ­կա­յին պատ­կե­րաց­մամբ Գող­գո­թան և Խա­չե­լու­թյու­նը տկա­րու­թյուն է, պար­տու­թյուն և ա­նար­գանք: Սա­կայն այդ ան­զո­րու­թյան և ա­նար­գան­քի մի­ջո­ցով հայ­տն­վեց Աստ­ծո ան­սահ­ման զո­րու­թյունն ու փառ­քը, ո­րը դար­ձավ հա­մայն աշ­խար­հի փր­կու­թյան պատ­ճառ` սա­տա­նա­յի ու­ժը ջախ­ջա­խող և մարդ­կանց դժոխ­քից և հա­վի­տե­նա­կան մա­հից ա­զա­տագ­րող:

Ինչ ճա­նա­պար­հով գնաց Քրիս­տոս, նույն ճա­նա­պար­հով գնա­ցին Նրա ա­շա­կերտ­նե­րը` ա­ռա­քյալ­նե­րը: Նրանք հիմ­նա­կա­նում աղ­քատ էին, ա­նուս և ան­տոհ­միկ: Մարդ­կա­յին դա­տո­ղու­թյամբ դա ուժ չէր, տկա­րու­թյուն էր: Ար­դյո՞ք կա­րող էին այս տաս­ներ­կու հա­սա­րակ, ոչ երևե­լի մար­դիկ` աղ­քատ արևե­լյան երկ­րից, հե­ղաշր­ջել հս­կա և փա­ռա­վոր հու­նա-հռո­մեա­կան աշ­խար­հը` հպարտ իր հարս­տու­թյամբ, իր ի­մաս­տու­թյամբ, իր հա­զա­րա­մյա մշա­կույ­թով ու ռազ­մա­կան զո­րու­թյամբ: Կորն­թա­ցի­նե­րին ուղղ­ված նա­մա­կի մեջ աս­վում է, որ ա­ռա­քյալ­նե­րը աշ­խար­հի հա­մար «ա­նար­գանք» էին, որ նրանք «հո­ղի նման բո­լո­րի կող­մից ոտ­նա­հար­ված» էին: ՈՒ­նե՞ին այս մար­դիկ հա­զա­րից մեկ հա­վա­նա­կա­նու­թյուն հաղ­թե­լու այս աշ­խար­հին: Ի­հար­կե ոչ մի նվա­զա­գույն հա­վա­նա­կա­նու­թյուն չու­նեին: Բայց և այն­պես, հաղ­թե­ցին ու հե­ղաշր­ջե­ցին այն` այդ հաղ­թա­նա­կով փո­խե­լով աշ­խար­հի պատ­մու­թյան ըն­թաց­քը: Ինչ­պե՞ս դա հա­ջող­վեց նրանց: Պա­տաս­խա­նը պարզ է` նրանք դա ա­րե­ցին ոչ թե սե­փա­կան ու­ժով, այլ Աստ­ծո ան­սահ­ման զո­րու­թյամբ, ո­րը գոր­ծում էր նրանց տկա­րու­թյան մեջ, նրանց ա­նար­գան­քի ու նվաս­տաց­ման պա­հին: Ե­թե մենք գնանք ա­ռաջ ու տես­նենք ով­քեր էին նրանք, որ շա­րու­նա­կե­ցին ա­ռա­քյալ­նե­րի գոր­ծե­րը, այ­սինքն` սուրբ մար­տի­րոս­ներն ու նա­հա­տակ­նե­րը, կտես­նենք որ և այս­տեղ Աստ­ծո զո­րու­թյու­նը կա­տար­վում էր մեծ փոր­ձու­թյուն­նե­րի և մարդ­կա­յին տկա­րու­թյան մեջ: Հռո­մեա­կան կայս­րու­թյան մեջ մար­դիկ, ով­քեր դա­վա­նում էին քրիս­տո­նեու­թյու­նը, հա­լած­վում էին, ա­նարգ­վում և ճա­նաչ­վում օ­րեն­քից դուրս: Պե­տու­թյու­նը ա­մեն մի­ջո­ցով ձգ­տում էր նրանց բնաջն­ջել երկ­րի ե­րե­սից: Նրանց հե­տապն­դում էին, բանտ էին նե­տում, դա­տում և մատ­նում էին տան­ջանք­նե­րի և մա­հա­պատ­ժի հանձ­նում դա­հիճ­նե­րին: Մարդ­կա­յին, երկ­րա­վոր տրա­մա­բա­նու­թյամբ այս մար­դիկ միշտ գտն­վում էին ա­նար­գան­քի, ան­պատ­վու­թյան և նվաս­տաց­ման մեջ: Բայց այս տկա­րու­թյան մե՛ջ էր գոր­ծում Աստ­ծո մեծ զո­րու­թյու­նը, դրա հա­մար էլ նրանք ևս մեծ հաղ­թա­նակ տա­րան` դառ­նա­լով Տիե­զե­րա­կան Ե­կե­ղե­ցու սերմ­նա­հա­տի­կը և հիմ­քը: Իսկ մարդ­կա­յին ու­ժե­րով հզոր և հա­րուստ Հռո­մեա­կան կայս­րու­թյու­նը, նրանց դեմ կռ­վե­լով, պար­տու­թյուն կրեց, ճա­նա­չեց նրանց ի­րա­վա­ցիու­թյու­նը և ինքն էլ դար­ձավ քրիս­տո­նեա­կան պե­տու­թյուն:

Ա­ռա­քյալ­նե­րի ու սուրբ մար­տի­րոս­նե­րի ճա­նա­պար­հով գնա­ցին Ե­կե­ղե­ցու մյուս սր­բե­րը: Աստ­ծո զո­րու­թյու­նը, ո­րը գոր­ծում էր նրանց մեջ, նույն­պես կա­տար­վում էր` խո­նար­հու­թյան, աշ­խա­տանք­նե­րի, մարդ­կա­յին գո­ռո­զու­թյան նվաս­տաց­ման, մարդ­կա­յին փառ­քից հրա­ժար­վե­լու մեջ: Շատ հա­ճախ սր­բե­րը հա­րատևում էին հի­վան­դու­թյուն­նե­րի, նե­ղու­թյուն­նե­րի, հա­լա­ծանք­նե­րի և մարդ­կան­ցից վի­րա­վո­րանք­նե­րի մեջ: Սա­կայն, այս­տեղ ու­շադ­րու­թյուն դարձ­նենք այն բա­նին, որ չնա­յած ար­տա­քին այս տկա­րու­թյա­նը, սր­բե­րի մեջ բնակ­վում էր Աստ­ծո ա­մե­նա­զոր ու­ժը, այն­պես, որ նրանք, ինչ­պես ա­սում է ա­ռա­քյա­լը. «... ո­րոնք հա­վա­տո՛վ պար­տու­թյան մատ­նե­ցին թա­գա­վո­րու­թյուն­ներ, ար­դա­րու­թյուն գոր­ծե­ցին, հա­սան խոստ­մա­նը, ա­ռյուծ­նե­րի ե­րախ­ներ փա­կե­ցին, հան­գց­րին կրա­կի զո­րու­թյու­նը, փրկ­վե­ցին սրի բե­րա­նից, զո­րա­ցան տկա­րու­թյու­նից հե­տո, կտ­րիճ­ներ ե­ղան պա­տե­րազ­մում, հաղ­թե­ցին օ­տար բա­նակ­նե­րի, կա­նայք հա­րու­թյան մի­ջո­ցով ստա­ցան ի­րենց մե­ռել­նե­րին»,- մի խոս­քով, այս մար­դիկ կա­տա­րե­ցին մեծ գոր­ծեր, սխ­րանք­ներ, մեծ նշան­ներ ու հրաշք­ներ:

Եվս, ե­թե նա­յենք քրիս­տո­նյա պե­տու­թյուն­նե­րին, կտես­նենք նույն ի­րա­կա­նու­թյու­նը` նրանք գրե­թե բո­լո­րը հա­սա­րակ և պարզ էին երևում աշ­խար­հի հա­րուստ, մեծ և հզոր պե­տու­թյուն­նե­րի հա­մե­մատ: Հա­ճախ Աստ­ված նրանց հանձ­նում էր օ­տար­նե­րի և այ­լակ­րոն ու այ­լա­դա­վան ազ­գե­րի լծին, հա­ճախ նրանք ա­վեր­վում ու նվաճ­վում էին հզոր­նե­րի ձեռ­քից: Ին­չո՞ւ էր Աստ­ված այդ­պես վար­վում: Նա թույլ էր տա­լիս դա, ո­րով­հետև Նրա զո­րու­թյու­նը ի հայտ էր գա­լիս մարդ­կա­յին տկա­րու­թյան մեջ: Այն­տեղ, որ­տեղ երկ­րա­վոր ճո­խու­թյուն ու հարս­տու­թյուն կա, Աստ­ված Իր զո­րու­թյու­նը չի հայտ­նում:

Փրկ­չի խոս­քե­րով, քրիս­տո­նյա­նե­րը նման են մա­նա­նե­խի հա­տի­կին, ո­րը բո­լոր սեր­մե­րից փոքրն է, սա­կայն, երբ մե­ծա­նում է, գե­րա­զան­ցում է մնա­ցած­նե­րին և դառ­նում մեծ ծառ, ո­րի վրա թռ­չուն­նե­րը կա­րող են հան­գս­տա­նալ:

Ան­շուշտ, տկա­րու­թյան մա­սին այս բո­լոր ա­սած­նե­րը պետք է ճիշտ հաս­կա­նալ: Ո­րով­հետև, ո­րոշ ան­ձինք հակ­ված են մեկ­նա­բա­նե­լու այն ի­րենց օգ­տին և սե­փա­կան սխալ­նե­րը, մեղ­քերն ու ծու­լու­թյու­նը տկա­րու­թյուն հա­մա­րելու: Ինչ-որ մե­կը, ա­սենք, իր ծու­լու­թյան և ան­հո­գու­թյան պատ­ճա­ռով բաց է թող­նում ա­ռա­վո­տյան և ե­րե­կո­յան ա­ղոթք­նե­րը և, ցան­կա­նա­լով ար­դա­րաց­նել ի­րեն, ա­սում է. «Ո­չինչ, Աստ­ծո զո­րու­թյու­նը տկա­րու­թյան մեջ է կա­տար­վում»: Պե՞տք է ար­դյոք այս­տեղ բա­ցատ­րել, որ տկա­րու­թյու­նը, ո­րի մա­սին նշ­վում է, ոչ մի ընդ­հան­րու­թյուն չու­նի ծու­լու­թյան և ան­հո­գու­թյան հետ: Ա­յո՛, Աստ­ծո զո­րու­թյու­նը կա­տար­վում է տկա­րու­թյան մեջ, սա­կայն մեր ներդ­րած ջան­քե­րի, նվի­րու­մի և ու­ժե­րի լար­ման պայ­մա­նով: Բա­վա­րար չէ միայն լի­նել պար­զա­պես աղ­քատ, կամ ա­նուս, կամ հի­վանդ, որ­պես­զի Աստ­ծո զո­րու­թյու­նը գա դե­պի մեզ և գոր­ծի մեր մեջ: Որ­պես­զի այն գա, ան­պայ­ման պա­հանջ­վում է մեզ­նից տկա­րու­թյան մեջ պայ­քա­րել և ուժ ներդ­նել` հետևե­լու քրիս­տո­նեա­կան կյան­քի ի­դեալ­նե­րին:

Այս­պի­սով, սի­րե­լի՛ եղ­բայր­ներ և քույ­րեր, չվա­խե­նանք տկա­րու­թյուն­նե­րից և փոր­ձու­թյուն­նե­րից և չտրտն­ջանք դրա հա­մար: Քան­զի մեր տկա­րու­թյուն­նե­րը, այ­սինքն աղ­քա­տու­թյուն, հի­վան­դու­թյուն, վիշտ և դրանց նման բա­նե­րը, իս­կա­կան քրիս­տո­նյա­նե­րի հա­մար հան­դի­սա­նում են Աստ­ծո փր­կա­րար զո­րու­թյան աղ­բյուր: Այն­պես որ մենք պի­տի ձգ­տենք տա­նել մեր կյան­քի տկա­րու­թյուն­ներն ու վշ­տե­րը սի­րա­հո­ժար, հա­վա­տով ու համ­բե­րու­թյամբ: Այն­ժամ և մենք ա­ռա­քյա­լի պես կլի­նենք ու­ժեղ, այն­ժամ և մեր մեջ կգոր­ծեն ան­սահ­ման Աստ­վա­ծա­յին զո­րու­թյուն­նե­րը: Ա­մեն:

Թարգ­մա­նու­թյու­նը՝ ռու­սե­րե­նից
Տեր Ըն­ծա քա­հա­նա ՄԻՐ­ԶՈ­ՅԱ­ՆԻ
Դար­բա­սի հոգևոր հո­վիվ

Աղբյուր՝ Irates.am

Լրահոս
Հայր Զաքարիա. «ԿԳՄՍ փոխնախարարի մտքերը ամբողջովին չեն արտահայտում իրական գործընթացը» Վահագն Մուղնեցյան. Թևապարում եմ խավարի մեջ Վահան Տերյան. Շիրակի դաշտերից Համո Սահյան. Այս քարանձավներն Ազգային գրադարանը հանդես կգա առցանց մի քանի նոր շարքով Մշա­կույ­թի նախ­կին փոխ­նա­խա­րար­նե­րը պաշ­տո­նի ակն­կա­լիք ու­նեն Չցանկանալ ուրիշի ունեցվածքը Ե՞րբ է հանգիստ մեր խիղճը «Մար­դուն այդ­քան պար­զու­նակ չպետք է տես­նել, նա շատ ա­վե­լի բարդ էակ է, քան պատ­կե­րաց­նում ենք» Երուսաղեմի քաղաքապետն այցելել է հայկական հախճապակու արվեստին նվիրված ցուցահանդես Ի­մաս­տու­թ­յու­նը ան­ցո­ղիկ ժա­մա­նա­կա­վո­րից հա­վի­տե­նա­կա­նը պե­ղե­լու ար­վեստն է Կորոնավիրուսի տարածման պատճառով հետաձգվում են Գրականության ինստիտուտի տնօրենի ընտրությունները Ալիսիա Կիրակոսյան. Ինձանից այնքան ես բացակա եղել Աշոտ Ավդալյան. Շարժումը արծաթ «Մերձավորի մահը». մաս 1-ին Հորդանանում այս տարվա սկզբին հայկական եկեղեցու դեմ ահաբեկչական գործողություն է կանխվել Հակոբ Կարապետյան. «Ծնողները կվճարեն, եթե արվեստի դպրոցները լրացնեն 4 ամիսներին բաց թողնված պարապմունքները» Առցանց ներկայացումներ, կրթական ծրագրեր. Մայր թատրոնի աշխատանքն արտակարգ իրավիճակում Սաղմոս ՃԼԶ Խաչատուր Աբովյանի թանգարանը փորձում է առցանց հարթակից տեղափոխվել անմիջական շփման դաշտ «Խորտակված եկեղեցի» Հայր Գէորգ Եպս. Ասատուրեան․ «Ուխտի իմաստը եւ հասկացողութիւնը» Վահագն Դավթյան. Ավերակ վանքում Արմենուհի Սիսյան. Արձակ բանաստեղծություններ «Կարիբյան ծովի դեմ» վերնագրով նոր ֆիլմ կնկարահանվի «Քաջալերվեցե՛ք, ե՛ս եմ, մի՛ վախեցեք» (Մարկ․6:50) Կարանտինը՝ «Կարանտին» անսամբլի «նախաձեռնող ու աջակից» Լուվրը կհրաժարվի իր «վախեցնող էլիտար իմիջից» Արհեստական ինտելեկտով ռոբոտը գիտաֆանտաստիկ ֆիլմում հանդես կգա գլխավոր դերում (տեսանյութ, լուսանկարներ) Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչի մասունքների գյուտի տոնին նվիրված քարոզ Աստված մեկ է և եռամիասնական․ Ս. Գրիգոր Նյուսացի Լուսանկարիչ Գագիկ Հարությունյանի հոբելյանի առիթով սկսվում է ուսումնասիրությունների և հրապարակումների շարք Ինչո՞ւ Մարսի ու Լուսնի վրա մարդիկ չեն կարող ապրել Փայլանը Վանի «Սուրբ կույսեր» մենաստանի պահպանման հարցը բարձրաձայնել է Թուրքիայի խորհրդարանում Լու­սա­վոր միայ­նութ­յան աս­պե­տը Աստ­ծո զո­րու­թ­յու­նը տկա­րու­թ­յան մեջ է կա­տար­վում Նոր նամականիշ՝ նվիրված Հռոմի Պապի Հայաստան այցին Մահացել է դերասան Գևորգ Դոդոզյանը ԵՐԵՎԱՆ Աշոտ Ավդալյան. Օ, լույս
website by Sargssyan