USD
EUR
RUB

Շո­շի Ա­գոն

 

Ար­գամ Սեր­գե­յի Հա­րու­թյու­նյա­նը հետ­մա­հու պարգևատր­վել է ԼՂՀ «Մար­տա­կան խաչ» 1-ին աս­տի­ճա­նի շքան­շա­նով, «Շու­շիի ա­զա­տագր­ման հա­մար» մե­դա­լով։

Ստե­փա­նա­կեր­տում Շու­շիի ա­զա­տագր­ման հին­գե­րորդ տա­րե­դար­ձի առ­թիվ զո­րա­հան­դե­սը նոր էր ա­վարտ­վել։ Մար­դիկ չէին շտա­պում հե­ռա­նալ։ Հրա­պա­րա­կով անց­նող զին­վոր­նե­րի կուռ շար­քե­րը ու­րա­խու­թյամբ էին լց­րել նրանց սր­տե­րը, ցա­վով էին հի­շում այն դա­ժան օ­րե­րը, երբ ադր­բե­ջան­ցի ե­լու­զակ­նե­րը, օգտ­վե­լով խոր­հր­դա­յին զի­նու­ժի ա­ջակ­ցու­թյու­նից, որն ա­մենևին էլ ա­ռանց շա­հի չէր մա­տուց­վում նրանց, հար­ձակ­վում էին ան­պաշտ­պան հայ­կա­կան գյու­ղե­րի վրա, սպա­նում, տան­ջա­մահ էին ա­նում խա­ղաղ հայ բնակ­չու­թյա­նը, թա­լա­նում, ա­վե­րում տաս­նա­մյակ­նե­րի տք­նա­ջան աշ­խա­տան­քով ստեղծ­ված ու­նեց­ված­քը։ Հի­շում էին, թե ինչ­պես կա­մա­վո­րա­կան մար­տիկ­նե­րը՝ զին­ված ինք­նա­շեն ու որ­սոր­դա­կան հրա­ցան­նե­րով, կանգ­նե­ցին թշ­նա­մու լավ զին­ված զի­նու­ժի դեմ, ի չիք դարձ­նե­լով նրա՝ Ար­ցա­խը տի­րե­լու ծրագ­րե­րը։ Ափ­սո­սան­քով ու օրհ­նան­քով էին տա­լիս այն խի­զախ տղա­նե­րի ա­նուն­նե­րը, ո­րոնք զոհ­վե­ցին հաղ­թա­նա­կի ճա­նա­պար­հին, ո­րոնց խենթ քա­ջու­թյու­նից խեղ­ճա­ցավ թշ­նա­մին, ու թեև զեն­քով, զին­տեխ­նի­կա­յով, թվա­քա­նա­կով ա­ռա­վել էր, հու­սա­խաբ հետ քաշ­վեց՝ Ստե­փա­նա­կեր­տում թեյ խմե­լու ծա­րա­վը մո­ռա­նա­լով առ­ժա­մա­նակ։ Հայ մար­տի­կը կա­րող էր հաս­նել մինչև Բա­քու, բայց չա­րեց դա՝ աշ­խար­հին հաս­կաց­նե­լով, որ ին­քը զավ­թիչ չէ, որ զենք է վերց­րել Ար­ցա­խի ժո­ղովր­դի ա­զա­տու­թյունն ու անվ­տան­գու­թյունն ա­պա­հո­վե­լու հրա­մա­յա­կա­նով, որ­պես­զի հա­յը խա­ղաղ ապ­րե­լու, աշ­խա­տե­լու և ստեղ­ծա­գոր­ծե­լու հնա­րա­վո­րու­թյուն ու­նե­նա։

Ընդ­հա­նուր աշ­խու­ժու­թյան մեջ մե­կու­սի, մտո­րում­նե­րին տր­ված կանգ­նած էր Կո­ման­դո­սը։ Դժ­վար չէր նկա­տել հա­յաց­քի խոր­քում պահ­ված թա­խի­ծը։ Շու­շիի գրո­հի ո՞ր պահն էր հի­շել ար­դյոք կամ գու­ցե «Հար­սա­նի­քը լեռ­նե­րում» գոր­ծո­ղու­թյու­նը փա­ռա­հեղ ի­րա­կա­նաց­նե­լու հա­մար դր­վա­տան­քի փո­խա­րեն պե­տու­թյան ա­ռա­ջին դեմ­քի կող­մից քն­նա­դա­տու­թյան ար­ժա­նա­նա՞­լը...

Մո­տե­ցա, ան­հա­մար­ձակ, որ կտ­րում եմ մտ­քե­րից, հարց­րի.

- Պա­րոն գե­նե­րալ, ա­զա­տա­մար­տի հե­րոս­նե­րից ու՞մ մա­սին կու­զե­նա­յիք, որ գրեմ...

Ճա­կա­տին ա­լե­կոծ մի գիծ թրթ­ռաց-ան­ցավ։ Հա­յաց­քը հե­ռու­նե­րին՝ ա­սաց.

- Ա­գո­յի՛, Շո­շի Ա­գո­յի մա­սին գրիր։

Մի պահ լռու­թյու­նից հե­տո ա­վե­լաց­րեց.

- Ար­ցա­խյան կռ­վի բո­լոր մաս­նա­կից­նե­րի մա­սին պի­տի գրել, բայց նրանց մեջ կա­յին գա­գաթ­ներ՝ ան­հա­մե­մա­տե­լի, կա­տա­րյալ։ Ա­գոն այդ գա­գաթ­նե­րից էր։

...Շու­շին, ինչ­պես հա­ճախ, ա­նարև էր, ինք­նամ­փոփ։ Թանձր մշու­շով պատ­ված եր­կին­քը, ա­սես խան­դով լց­ված, ու­զում էր ճն­շել, խեղ­ճաց­նել ա­վե­րակ­նե­րում նոր-նոր սկիզբ ա­ռած խա­ղաղ կյան­քի խլր­տյու­նը։ Հե­տո հորդ անձրև սկս­վեց։ Ան­համ­բեր էի, որ եր­կին­քը բաց­վի, փո­ղոց­նե­րով հո­սող առ­վակ­նե­րը ցա­մա­քեն, իջ­նեմ Շոշ՝ հան­դի­պե­լու ԱՐ­ԳԱՄ ՀԱ­ՐՈՒ­ԹՅՈՒ­ՆՅԱ­ՆԻ հա­րա­զատ­նե­րին։ Վեր­ջա­պես, օգտ­վե­լով անձրևա­դա­դա­րից, ա­րագ քայ­լե­րով Շու­շիից ի­ջա դե­պի կենտ­րո­նա­կան ճա­նա­պար­հը, ինչ­պես միշտ, ա­պա­վի­նած բա­րե­պա­տեհ ա­ռի­թին, որ Շոշ գյուղ գնա­ցող մե­քե­նա կհան­դի­պի։ Ա­զա­տա­մար­տի տա­րի­նե­րին ու նաև հրա­դա­դա­րից հե­տո զո­րա­մա­սեր վա­ռե­լա­նյութ կամ այլ բեռ­ներ տե­ղա­փո­խող մե­քե­նա­նե­րի վա­րորդ­նե­րը, ար­դեն ճա­նա­չե­լով Շու­շիի ճամ­փին կանգ­նած լրագ­րո­ղիս, բա­րյա­ցա­կա­մո­րեն օգ­նում էին հաս­նե­լու անհ­րա­ժեշտ վայր, ե­թե այն ի­րենց ճա­նա­պար­հին էր։ Եվ ճա­նա­պար­հի այդ կարճ ըն­թաց­քում ինձ եր­բեմն բախտ էր վի­ճակ­վում լսե­լու­պա­տե­րազ­մա­կան օ­րե­րի՝ ար­ցունք կոր­զե­լու չափ հու­զիչ մի դր­վագ, բախտ, ո­րով­հետև կա­րող էիր ա­միս­նե­րով շր­ջա­գա­յել պա­տե­րազ­մի ա­վե­րա­ծու­թյուն­նե­րի ցավն ան­տր­տունջ կրող Ար­ցա­խի բնա­կա­վայ­րե­րում, զրու­ցել ա­զա­տա­մար­տի մաս­նա­կից­նե­րի, ա­վեր­ված տու­նը հիմ­նա­նո­րո­գող գյու­ղա­ցի­նե­րի, հետ, բայց չվի­ճակ­վեր լսե­լու մի քա­նի պարզ նա­խա­դա­սու­թյամբ հն­չած՝պա­տե­րազ­մի ա­նի­րա­կան թվա­լու չափ դա­ժան այդ դր­վա­գը։ Այդ­պես ե­ղավ, երբ Շու­շիի ո­լո­րա­նում նս­տե­ցի հս­կա ցիս­տեռ­նով զո­րա­մաս դիզ­վա­ռե­լիք տե­ղա­փո­խող բեռ­նա­տա­րը։ Վա­րոր­դը՝ Լյուդ­վիգ Ա­ռուս­տա­մյա­նը, 40-ն անց զին­վո­րա­կան, գի­շեր­վա եր­կար ճա­նա­պար­հից ակն­հայ­տո­րեն զրու­ցակ­ցի կա­րոտ, սա­հուն, ա­չա­լուրջ մե­քե­նան վա­րե­լով, հոգ­նած ճամ­փոր­դի հան­դար­տու­թյամբ սկ­սեց պատ­մել պա­տե­րազ­մի դժ­վա­րին օ­րե­րի, ի­րենց ըն­տա­նի­քին բա­ժին հա­սած ծանր փոր­ձու­թյուն­նե­րի մա­սին։ Երկ­րա­շար­ժից ա­վեր­ված Լե­նի­նա­կա­նին օգ­նու­թյան գնա­լիս ճա­նա­պար­հին թուր­քերն ի­րեն բռ­նել են։ Փա­խուս­տի է դի­մել, բայց թուր­քե­րը կր­կին բռ­նել են, աչ­քե­րը մո­խիր լց­րել։ Մեծ տան­ջանք­ներ կրե­լուց հե­տո է­լի փա­խուս­տի է դի­մել ու մի կերպ գլուխն ա­զա­տել։ Յոթ եղ­բայր­նե­րից Վլա­դի­մի­րը զոհ­վել է Բաշ­կա­նյա­լում, Գուր­գե­նը՝ Կի­չա­նում, Վի­տա­լին՝ Մար­տու­նիում։ Ծնող­նե­րը որ­դի­նե­րի կորս­տյան վշ­տին չդի­մա­նա­լով՝ մա­հա­ցել են։ Տես­նե­լով դեմ­քիս ի­ջած տխ­րու­թյու­նը՝ Լյուդ­վի­գը սիրտ տվեց. «Դարդ մի՛ ա­րա, քույ­րիկ, դեռ չորս եղ­բայր ու ե­րեք քույր էլ ու­նեմ։ Ծնող­ներս զա­վակ­նե­րով են հա­րուստ ե­ղել։ Ար­ցախ­ցին շատ խո­խեք պետք է ու­նե­նա, որ երկ­րի սահ­ման­նե­րը ա­մուր պաշտ­պան­ված լի­նեն։ Մեր հո­ղում ապ­րե­լով ու շե­նաց­նե­լով ենք Ար­ցա­խը պա­հե­լու»։ Ա­հա, ևս մի ան­կոտ­րում, անվ­հատ ար­ցախ­ցի, այս տե­սակն էր, որ կա­րո­ղա­ցավ դի­մա­նալ կո­րուստ­նե­րի ցա­վին, զր­կանք­նե­րին ևդուրս շպր­տեց թշ­նա­մուն իր սր­բա­զան հո­ղից։

Շո­շի կենտ­րո­նում ինձ դի­մա­վո­րեց Ա­գո­յի՝գյու­ղի կենտ­րո­նում հա­սա­կով մեկ կանգ­նեց­ված վար­դա­գույն մար­մա­րից կերտ­ված, կամք ու կո­րո­վով շն­չող հու­շար­ձա­նը։ Զգաց­վում էր՝ քան­դա­կի հե­ղի­նա­կը հո­գով-սր­տով է աշ­խա­տել։

Տան առջև կանգ­նած էր Ա­գո­յի մայ­րը՝ Թա­մա­րա Հա­րու­թյու­նյա­նը։ Երբ լսեց, որ գե­նե­րալ Ար­կա­դի Տեր-Թադևո­սյանն էինձ պատ­վի­րել այ­ցե­լել ի­րենց տուն, աչ­քե­րը լց­վե­ցին, զգաց­ված ա­սաց.

- Ինձ լուր տվե­ցին, որ մա­յի­սի 9-ին՝ զո­րա­հան­դե­սի օ­րը, Կո­ման­դո­սը մտել է գյուղ, ծն­կի ե­կել, համ­բու­րել Ա­գո­յի հու­շար­ձա­նի քա­րը։ Տխ­րե­ցի, որ մեր տուն չի մտել։ Գի­տեմ՝ ա­ռանց Ա­գո­յի դժ­վա­րա­նում է բա­ցել մեր օ­ջա­խի դու­ռը, բայց Դուք ի­րեն ա­սեք՝ թող ի­մա­նա, որ իր այ­ցե­լու­թյամբ մեզ լավ պի­տի զգանք, մեզ Ա­գո­յի հետ պի­տի զգանք։

58 տա­րե­կան էր, բայց դեմ­քին ա­սես հա­զա­րա­մյակ­նե­րի մեր կո­րուստ­նե­րի վիշտն էր դրոշմ­ված։ Թա­խիծ կար և Ա­գո­յի կնոջ՝՝ փխ­րուն, նր­բա­կազմ Ար­մի­նեի հա­յաց­քում։ Բայց երբ խնդ­րե­ցի պատ­մել Ա­գո­յի մա­սին, նրանց դեմ­քե­րին կա­րո­տա­լի ժպիտ հայ­տն­վեց։ Տի­կին Թա­մա­րան խան­դա­ղա­տան­քով կրծ­քին սեղ­մեց Ա­գո­յի միակ որ­դուն ու ա­սես նրա­նից ուժ առ­նե­լով՝սկ­սեց խո­սել։

Մինչև Ար­ցա­խյան ա­զա­տա­մարտն Ար­գամ Հա­րու­թյու­նյա­նի կյան­քի ու­ղին նման է ե­ղել խոր­հր­դա­յին ժա­մա­նակ­նե­րի իր սերն­դա­կից­նե­րի կեն­սագ­րու­թյա­նը։ Ծն­վել է 1968 թ. հուն­վա­րի 15-ին ԼՂԻՄ-ի Աս­կե­րա­նի շր­ջա­նի Շոշ գյու­ղում։ Միջ­նա­կարգ դպ­րոցն ա­վար­տե­լուց հե­տո տե­ղա­փոխ­վել է Երևան, ըն­դուն­վել Չա­րեն­ցա­վա­նի պրոֆ­տե­խու­սում­նա­րա­նը, ուս­մա­նը զու­գըն­թաց՝ աշ­խա­տել մե­քե­նա­շի­նա­կան գոր­ծա­րա­նում։ 1986 թ. զո­րա­կոչ­վել է խոր­հր­դա­յին բա­նակ, ծա­ռա­յել Հա­տուկ նշա­նա­կու­թյան դե­սան­տա­յին զոր­քե­րում։ Զո­րացր­վել է 1988 թ., վե­րա­դար­ձել հայ­րե­նի ե­զերք, դար­ձել Ար­ցա­խյան շարժ­ման ջեր­մե­ռանդ նվի­րյա­լը։ Ինք­նա­շեն զեն­քեր, զի­մամ­թերք է հայ­թայ­թել, կազ­մա­վո­րել Շո­շի պար­տի­զա­նա­կան ջո­կա­տը։ 1990-1992 թթ. որ­պես ջո­կա­տի հրա­մա­նա­տար մաս­նակ­ցել է Շո­շի ինք­նա­պաշտ­պա­նա­կան մար­տե­րին։

1992 թ. Շու­շիի և շր­ջա­կա գյու­ղե­րի կա­մա­վո­րա­կան ջո­կատ­նե­րից կազ­մա­վո­րել է 1-ին վաշ­տը, ո­րի եր­կու հրա­մա­նա­տար­նե­րից մեկն է ե­ղել։ Այ­նու­հետև կազ­մա­վո­րել է Կենտ­րո­նա­կան՝ Աս­կե­րա­նի ՊՇ գու­մար­տա­կը, ստան­ձել շտա­բի պե­տի պար­տա­կա­նու­թյուն­նե­րը։

1992-1994 թթ. 1-ին վաշ­տի հրա­մա­նա­տար, Կենտ­րո­նա­կան շտա­բի պետն էր։ Խո­սուն է Ա­գո­յի ան­ցած մար­տա­կան ու­ղին։ Մաս­նակ­ցել է Հադ­րու­թի շր­ջա­նի Տող, Ծամ­ծոր, Սա­րին­շեն, Աս­կե­րա­նի շր­ջա­նի Դահ­րավ, Խո­ջա­լու, Աս­կե­րան, Նա­խիջևա­նիկ գյու­ղե­րի, Շու­շիի, Շու­շիի շր­ջա­նի Քա­րին­տակ գյու­ղի, Քա­շա­թա­ղի «Մար­դա­սի­րա­կան մի­ջանց­քի», Մար­տա­կեր­տի շր­ջա­նի ՈՒ­մուդ­լու, Կու­սա­պատ գյու­ղե­րի, Սար­սան­գի ջրամ­բա­րի, «Պուշ­կե­նյալ» բար­ձուն­քի, Քար­վա­ճա­ռի Օ­մա­րի լեռ­նանց­քի, Աղ­դա­մի, Աղ­դա­մի շր­ջա­նի մի շարք բնա­կա­վայ­րե­րի, Ղու­բաթ­լուի, Ջաբ­րա­յի­լի, Զան­գե­լա­նի, Ֆի­զու­լիի շր­ջան­նե­րի, Բեր­դա­ձո­րի են­թաշր­ջա­նի ինք­նա­պաշտ­պա­նա­կան և ա­զա­տագ­րա­կան մար­տե­րին։ Որ­տեղ էլ ե­ղել է՝ Տո­ղում, Սա­րի­շե­նում, Քա­րին­տա­կում, Խո­ջա­լուում... զին­վոր­նե­րը հա­վա­տա­ցել են ի­րենց խի­զախ հրա­մա­նա­տա­րին, պատ­րաս­տա­կա­մո­րեն կա­տա­րել նրա հրա­ման­նե­րը, տո­գոր­վել հաղ­թա­նա­կի ա­նե­րեր հա­վա­տով։ Ստե­փա­նա­կեր­տում մտե­րիմ ըն­կե­րո­ջը՝ Ա­շոտ Ղու­լյա­նին՝ Բե­կո­րին է զի­նակ­ցել։ Ցա­վոք, եր­կար չի տևել եր­կու դյու­ցա­զուն­նե­րի հա­մա­տեղ մար­տա­կան ու­ղին։ 1992 թ. օ­գոս­տո­սի լույս 26-ի գի­շե­րը Բե­կո­րը զոհ­վում է Մար­տա­կեր­տի շր­ջա­նի Դրմ­բոն գյու­ղում։ Բայց մինչ այդ միա­սին մաս­նակ­ցե­լու էին Շու­շիի գրո­հին, միա­սին ապ­րե­լու հա­յոց բեր­դա­քա­ղա­քի ա­զա­տագր­ման բերկ­րան­քը։ Ա­գոն իր մար­տա­կան ջո­կա­տով մագլ­ցել է ան­դուն­դի կող­մից, գրո­հել Շու­շիի ա­նա­ռիկ բար­ձուն­քում դիր­քա­վոր­ված թշ­նա­մու վրա, կենտ­րո­նից գրո­հել է Բե­կո­րի գլ­խա­վո­րած 1-ին վաշ­տը։ Ա­զա­տա­րար մյուս ու­ժե­րի հետ եր­կու օ­րում կոտ­րե­ցին թշ­նա­մու դի­մադ­րու­թյու­նը, և ռազ­մա­վա­րա­կան կարևոր նշա­նա­կու­թյուն ու­նե­ցող Շու­շին ա­զատ շն­չեց։ Դա­դա­րեց Շու­շիից Ստե­փա­նա­կեր­տի վրա տե­ղա­ցող մա­հա­բեր կրա­կը։

1994 թ. մար­տի 8-ին ծա­ռա­յո­ղա­կան պար­տա­կա­նու­թյուն­նե­րը կա­տա­րե­լիս Ֆի­զու­լու դիր­քեր տա­նող ճա­նա­պարհ­նե­րից մե­կում եր­կու զի­նա­կից­նե­րի հետ Ար­գամ Հա­րու­թյու­նյա­նը զոհ­վում է ա­կա­նի պայ­թյու­նից։

Հետ­մա­հու՝ 1994 թ. հու­լի­սի 18-ին Ար­գամ Հա­րու­թյու­նյա­նը պարգևատր­վում է ԼՂՀ «Մար­տա­կան խաչ» 1-ին աս­տի­ճա­նի շքան­շա­նով, այ­նու­հետև՝ «Շու­շիի ա­զա­տագր­ման հա­մար» մե­դա­լով։

...Ամ­բողջ ըն­թաց­քում քչա­խոս Ար­մի­նեն լուռ, կենտ­րո­նա­ցած լսում էր ա­մուս­նու մա­սին սկես­րոջ պատ­մած­նե­րը, ար­ձա­գան­քում հա­յաց­քով, ո­րում չբարձ­րա­ձայն­ված հու­զում­նա­լի խոր ապ­րում­ներ կա­յին։ Հան­կարծ դի­մա­ցի բարձր ժայ­ռա­կո­ղին մութ ամպ չո­քեց։ Կայ­ծակ­ներն սկ­սե­ցին թրա­տել եր­կին­քը, ա­պա եր­կին­քը պատռ­վեց, ու սոս­կա­լի անձրևա­շի­թե­րը մթագ­նե­ցին պա­տու­հա­նի ա­պա­կին՝ ան­տե­սա­նե­լի դարձ­նե­լով դի­մա­ցի ժայ­ռա­կո­ղին խո­շոր տա­ռե­րով դր­վագ­ված «Զո­րա­վար Անդ­րա­նիկ» ա­նու­նը։ Երբ 1988 թ. Ա­գոն բա­նա­կից գյուղ է վե­րա­դար­ձել, մագլ­ցել է տան դի­մա­ցի դժ­վա­րա­մա­տույց բար­ձունքն ու եր­կա­թյա տա­ռե­րով գրել սի­րե­լի զո­րա­վա­րի ա­նու­նը՝ որ­պես­զի նրա ան­պար­տե­լի ո­գին թևա­ծի ա­զա­տու­թյան հա­մար ոտ­քի ե­լած Ար­ցա­խի բո­լոր շե­նե­րում։ ՈՒ թևա­ծեց... Բե­կո­րի, Ա­գո­յի, Մոն­թեի, նրանց պես խի­զախ հա­յոր­դի­նե­րի ո­գու ու բազ­կի զո­րու­թյամբ կա­յա­ցավ Ար­ցա­խյան հաղ­թա­նա­կը։ Ցա­վոք, ե­ղան զո­հեր՝ թանկ, ան­փո­խա­րի­նե­լի...

Հրա­ժեշ­տի պա­հին Թա­մա­րա մայ­րի­կը դար­ձյալ հի­շեց­րեց.

- Չմո­ռա­նա՜ք խնդ­րանքս Կո­ման­դո­սին հա­ղոր­դել։ Հադ­րու­թի շր­ջա­նի Մոխ­րե­նիս գյու­ղում (Տող գյու­ղի մոտ- Ա. Ծ.) Ա­գոն, Վի­տոն, Ալ­բեր­տը Կո­ման­դո­սի հետ ե­րեք ամ­սից ա­վե­լի միա­սին են ապ­րել։ Ա­սեք՝ ե­թե ի­րեն տես­նեմ՝ Ա­գո­յիս կա­րո­տը կառ­նեմ...

Ա­գո­յի մոր խո­սե­լու ժա­մա­նակ հա­յացքս ա­նընդ­հատ դիպ­չում էր պա­տին կախ­ված Ա­գո­յի հրա­ցա­նին ու հի­շում ֆի­դա­յա­կան եր­գի հայտ­նի տո­ղը. «Միայն զեն­քով կա հա­յին փր­կու­թյուն...», ո­րի խո­սուն վկա­յու­թյու­նը ե­ղավ Ար­ցա­խյան հաղ­թա­նա­կը։ Հա­յի ու­ժից կոտր­ված, տագ­նա­պած ո­սո­խը 1994 թ. գար­նա­նը դի­մեց Մոսկ­վա­յին՝ միջ­նորդ լի­նե­լու հրա­դա­դա­րի հաս­տատ­ման խնդ­րով։ Այ­սօր այն օ­րե­րին վա­խից պոչն ի­րեն քա­շած աղ­վե­սը ոգևոր­ված ա­վագ «եղ­բոր» հրահ­րում­նե­րից՝ ար­դեն Երևա­նը գրա­վե­լու կո­չեր է հն­չեց­նում։ Եվ մեր անվ­տան­գու­թյան ե­րաշ­խա­վո­րը ոչ թե աշ­խար­հի տար­բեր ա­տյան­նե­րից հն­չող հաշ­տու­թյան կո­չերն են, որ հա­վա­սա­րու­թյուն են դնում զավ­թիչ ա­զե­րի­նե­րի ու ի­րենց հայ­րե­նի հողն ու տու­նը, ի­րենց ապ­րե­լու ի­րա­վուն­քը պաշտ­պա­նող հա­յե­րի միջև, Հա­յոց բա­նակն է՝ ձևա­վոր­ված Ար­ցա­խյան ա­զա­տա­մար­տի խրա­մատ­նե­րում՝ կրե­լով Ա­գո­յի, Բե­կո­րի և նրանց պես խի­զախ քա­ջե­րի սխ­րան­քի ո­գին։

Ասպ­րամ ԾԱ­ՌՈՒ­ԿՅԱՆ

Աղբյուր՝ Irates.am

Լրահոս
Փա­րի­սե­ցիու­թ­յուն է, երբ տես­նում ենք մարդ­կանց գոր­ծո­ղու­թ­յուն­նե­րը, բայց չենք նկա­տում Աստ­ծո գոր­ծե­րը Դպրոցներում աշնանային արձակուրդը կերկարաձգվի ևս երկու շաբաթով Պատանիները նվագելով հավաքել են 600,000 դրամ ու փոխանցել Զինծառայողների ապահովագրության հիմնադրամին Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսն ընդունեց նորաօծ քահանաներին Տղաներ, մենք հետևում ենք ձեզ, ապավինում ենք ձեզ և հավատում ենք ձեր անկոտրում ուժին. Տիգրան Մանսուրյան «Ճշ­մար­տու­թ­յունն է կարևոր, ես ճշ­մար­տու­թ­յուն հա­մա­րում եմ այն ա­մե­նը, ին­չը շա­րու­նա­կվում է» Ճշմար­տու­թ­յան միակ աղ­բ­յու­րը Ա Պետրոս 1.23 Սիմֆոնիկ նվագախումբը կկազմակերպի համերգներ. հասույթը կփոխանցվի Զինծառայողների հիմնադրամին Բաքվի կինոկենտրոնը հրաժարվել է Մել Գիբսոնի մասնակցությամբ ֆիլմեր ցուցադրելուց Համավարակի հետևանքով կյանքից հեռացել է ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ Հարություն Թոփիկյանը Հոգևորականաց հերթական խումբը մեկնեց առաջնագիծ՝ զորավիգ լինելու հայրենյաց պաշտպաններին Ռազմիկ Դավոյան․ Աղերսանք Ընդ­հատ­ված թռիչք Շու­շի՝ սպի­տակ ե­րազ Ոչ մի պատճառ չպետք է խոչընդոտի, որպեսզի այս ձգձգվող պատերազմին վերջակետ դնենք. Գուգարաց թեմի առաջնորդ Տեր Սեպուհ արքեպիսկոպոս Չուլջյան Հավատում ենք, որ կհաղթենք Ոչ միայն կայացած, այլեւ սկսնակ արվեստագետներն են աջակցում հայրենիքին Սերգեյ Սմբատյանը միացել է Հայերի ասամբլեայի նախաձեռնած մշակույթի համաշխարհային գործիչներին համախմբող մարդասիրական ակցիային Մշակույթը սահմաններ չի ճանաչում. բելգիահայ երաժիշտը նվագել է Շուշիի մզկիթում Աճուրդ, որի հասույթ կուղղվի Զինծառայողների Ապահովագրության հիմնադրամին «Աստ­ված մեզ հետ է և մեր ար­դար գոր­ծին զո­րա­վիգ» Սուրբ Խարիթյանների, Արտեմեա և Քրիստափոր սուրբ վկաների և երկու կանանց` Կալինիկեի և Ակյուլինեի հիշատակության օր «Մենք մոտ ենք հաղթանակին, մենք պարտավոր ենք այս ճակատամարտը, ավելի ճիշտ՝ այս գոյամարտը, հաղթանակով ավարտել».Տեր Սեպուհ արք. Չուլջյան Սուրբ Բարսեղ եպիսկոպոսի ճառը հարյուր տասնհինգերորդ (ՃԺԵ) սաղմոսի մասին Տաթև եպիսկոպոս Հակոբյանը ռումինահայերին և բուլղարահայերին հաղթանակի համար միասնության և պայքարի կոչ է արել Արցախցիները՝ Բյուրականի աստղադիտարանում Գավառի պետթատրոնը արցախցի փոքրիկների համար կազմակերպեց բացօթյա ներկայացում Օղորմի ինձ, Ձեզ երանի… Տեղերի Սբ. Աստվածածին եկեղեցի «ԵԹԵ ԱՍՏՎԱԾ ՄԵԶ ՀԵՏ Է ,ԱՊԱ Ո՞Վ ԿԱՐՈՂ Է ՄԵԶ ՀԱԿԱՌԱԿ ԼԻՆԵԼ…» Տ. Սիոն արքեպիսկոպոս Միսաք Մեծարենց. Հիվանդի հևքեր «Հայաստանը խաղաղության, մշակույթի և հոգևոր երկիր է». հանրահայտ դերասանը միացել է Իտալիայի մտավորականների կողմից ստորագրված կոչին «Երազ իմ երկիր հայրենի» երգը՝ Ղազանչեցոց եկեղեցուց «Ով ձեռք է բերել համբերություն, նա ձեռք է բերել փրկության հույս» Ներսես Աթաբեկյան. Ակվարել Հուսիկ Արա. էլեգիա Զոհվել է «Թևանիկ» ֆիլմի գլխավոր դերակատարներից Հովհաննես Խոդերյանը Մահացել է գեղանկարիչ, լուսանկարիչ Վահան Քոչարը Մենք կերտում ենք մեր պատմության ամենափայլուն էջերից մեկը. Հուսիկ Արան վստահ է՝ հաղթելու ենք
website by Sargssyan