USD
EUR
RUB

Պատերազմյան ակնարկներ․ Օլգա Դարյան

 

1. ՀՐԵՇՏԱԿՆԵՐԻ ՔԱՂԱՔԸ

Ռմ­բա­կոծ­ված քա­ղա­քում, քա­մու տակ փող­փո­ղում են չհա­վա­քած լվաց­քի ճեր­մակ-ճեր­մակ տա­կա­շո­րե­րը… Ա­նիծ­ված պա­տե­րազ­մի ա­վե­րա­ծութ­յան փո­շին ան­գամ չի ցան­կա­ցել դիպ­չել նո­րած­նի խան­ձա­րուր­նե­րի ճեր­մա­կութ­յանն ու մաք­րութ­յա­նը… ­Փուլ ե­կած տան շրջված ժա­մա­ցույ­ցը շա­րու­նա­կում է կտկտալ և­ աշ­խու­ժո­րեն հաշ­վել փո­շա­կո­լոլ ժա­մա­նա­կը։ Իսկ նկուղ­նե­րում այդ նույն ժա­մա­նակն ա­սես կանգ է ա­ռել, կամ… հա­տա­կի տա­կից կախ­ված սար­դոս­տայն­ներ է հյու­սում նրանց գլխա­վեր­ևում, ում ա­կանջ­նե­րին ա­նընդ­հատ հաս­նում է ռում­բա­յին անձրև­նե­րի աղ­մու­կը։ Ան­տե­սա­նե­լի թե­լե­րով նկուղ­նե­րի բնա­կիչ­նե­րին է հաս­նում քա­ղա­քի ան­հան­գիստ սրտի աշ­խա­տան­քը, և ­բո­լո­րը միա­սին ու միան­գա­մից մի մեծ սիրտ են դառ­նում, ո­րի սրտխփո­ցը պահ­պան­վե­լու է դեռ եր­կար ժա­մա­նակ…
Ա­մա­յի քա­ղա­քի տեղ-տեղ կի­սա­վեր շեն­քե­րի ա­րանք­նե­րում, քա­մուց կամ պայթ­յուն­նե­րից ա­ռա­ջա­ցած վե­րու­վայ­րու­մից մթում ճեր­մա­կին տա­լով, օ­րոր­վում են պա­րա­նին մնա­ցած բո­ղե­րը, որ թա­փա­հա­րում են փոք­րիկ թևիկ­նե­րը ու նման­վում ի­րենց հրեշ­տա­կան­ման, գրկա­նոց տե­րե­րին… Ն­կուղ­նե­րում ա­մե­նից շատ ան­հան­գիստ են այդ փոք­րիկ հրեշ­տակ­նե­րի հա­մար… Անբա­ցատ­րե­լի լռութ­յան մեջ շատ հստակ լսվում է սրտի տրոփ­յու­նը քա­ղա­քի, որ­տեղ ապ­րում է պա­տե­րազ­մը, փուլ են գա­լիս ու վե­րա­կանգն­վում ե­կե­ղե­ցի­նե­րը, բայց միշտ կան­գուն են հույսն ու հա­վա­տը, բաղ­ձա­լի հաղ­թա­նա­կի սպա­սու­մը…
Ու մի օր նկուղ­նե­րից, թաքս­տոց­նե­րից, ա­պաս­տա­րան­նե­րից և ա­նա­զա­տութ­յու­նից դուրս կպրծնի ձայ­նե՜ղ, շո­ղա՜չ ու­րա­խութ­յու­նը, միայն… տա­կա­շո­րե­րը չդառ­նան ուր­վա­կան…

09.10.2020 թ.

2. ԸՆԿԵ՛Ր ՋԱՆ, ԳԻՆԻ ԼԻՑ…

Դու եր­գում էիր՝ գի­նի՛ լից, իսկ ես… խա­չակն­քում էի հե­ռուս­տա­ցույ­ցը, և որ ա­վե­լի լավ դեմքդ եր­ևա, փոր­ձում էի սրբել էկ­րա­նի չե­ղած փո­շին։ Այն­քան ու­րախ էիր, որ ես ու­զե­ցի ու­րա­խութ­յունդ մնա ինձ հետ ողջ օ­րը, բայց այդ­պես էլ չկա­րո­ղա­ցա այն ամ­բող­ջութ­յամբ ինձ­նով ա­նել՝ խան­գա­րե­ցին ար­ցունք­ներս… ­Լա­ցերս խառն­վե­ցին ի­րար՝ խինդ ու վիշտս… ­Բայց դու միշտ ե­ղիր այդ­պես ու­րախ և­ ան­պար­տե­լի, ՄԵՐ ՔԱ՛Ջ, ՄԵՐ ԶԻՆՎՈ՛Ր, ՄԵՐ ԱՆՈ՛ՒՇ ԲԱԼԱ…
­Դեռ եր­գե­լու ենք միա­սին՝ ազ­գո­վի…

08.10.2020 թ.

3. ԱՆՏԱՐԲԵՐՈՒԹՅՈՒՆ

Չ­գի­տես ին­չու, շատ դեպ­քե­րում լռում ենք՝ չու­զե­նա­լով նե­ղաց­նել։ ­Խու­սա­փում ենք սո­վո­րեց­նո­ղի, խրա­տո­ղի պի­տա­կից… Այս ծանր օ­րե­րին ինքս, որ վա­ղուց ար­դեն ե­րի­տա­սարդ չեմ, ու­նեմ ուղ­ղոր­դող, ա­վե­լի բա­նի­մաց ու սառ­նա­սիրտ մե­կի կա­րի­քը։ ­Մեր ան­ցա­վոր մե­ծե­րի մեջ մի ան­բա­ցատրե­լի ուժ կար, ո­րը պարզ և ­հա­սա­րակ, եր­բեմն՝ ոչ այն­քան գրա­գետ խոս­քով, բայց մտքի դի­պու­կութ­յամբ, ի­մաստ­նութ­յամբ զգաս­տաց­նում, խոր­հել էր տա­լիս ու դռներ բա­ցում ել­քե­րի ա­ռաջ։ Իսկ մենք ա­մա­չում ենք դի­տո­ղութ­յուն ա­նել և, հա­ճախ լուռ, հա­սա­րա­կա­կան վայ­րում կամ տրանս­պոր­տում լսում ո­մանց ան­համ կա­տակ­նե­րը և աչք փա­կում նրանց գռե­հիկ պահ­ված­քի ա­ռաջ…
­Հա­վա­տա­ցեք, գո­ռուն-գոչ­յուն այն­տեղ էլ կա, միայն՝ այն­տե­ղինն ա­վե­լի իս­կա­կան է, հայ­րե­նան­վեր… Եր­բեմն՝ ճա­կա­տագ­րա­կան, բայց հաս­տատ ա­վե­լի ազ­նիվ ու պատ­վա­բեր։ ­Չեմ ու­զում, որ նման­վենք ար­ևա­յին ակ­նո­ցով և­ եզ­րա­վոր գլխար­կով այն կով­բո­յա­նման, բու­սան­ման պեր­սո­նա­ժին, որ հա­մա­ցան­ցում ան­դա­դար ծա­փա­հա­րում է… ինչ­պես հենց այս պա­հին ե­րի­տա­սարդ­նե­րի խում­բը, որ գո­ռուն-գո­չու­նով ճա­նա­պար­հում է հին հրա­ցանն ու­սին գցած տա­րեց մի ա­զա­տա­մար­տի­կի… Դ­յու­ցազ­նի աչ­քե­րում մի բան է գրված. «­Բա ո՞վ պա­հի մեր հողն ու ջու­րը, մեր հարս­նե­րի ու աղ­ջիկ­նե­րի պա­տի­վը»…

17.10.2020 թ.

4. ԵՌԱԲԼՈՒՐ

Սիրտդ օ­րե­ցօր մե­ծա­նում է ու ջա­հե­լա­նում… մի մեծ բո­սո­րա­գույն օվ­կիա­նոս է ար­դեն՝ խոց­ված հրեշ­տա­կաթև սրտե­րի համ­բառ­նում… ­Քո հսկա սրտում գո­յա­ցած՝ մայ­րա­մու­տի գույն ու­նե­ցող ջրե­րին նա­յե­լիս վայրկ­յան առ վայրկ­յան բա­րա­կում են մեր սրտե­րը, և ն­րանց ուժգ­նա­ցող ընդվ­զուն, չհաշտ­վող հա­ռա­չին միա­նում է ըն­կած հաս­կե­րի կա­րոտ­նե­րի հա­ռա­չը…
Եր­բեմն թվում է, թե դու՝ գետ դա­ռած, հո­սում ես դե­պի քա­ղաք, դե­պի կյանք… Իսկ ես՝ կոր­ծա­նա­րար ար­հա­վիր­քից գո­յա­ցած, սե­լա­վա­յին ջրե­րի բե­րած ցեխ ու ճի­մի հետ խառն­վել եմ զու­լալ ջրե­րիդ և թ­ևա­թափ ե­ղած նա­յում եմ քո հա­վեր­ժի ան­փո­փոխ ժպիտ­նե­րին…

19.10.2020 թ.

5. ԱՌԱՋԻՆ ՁՅՈԻՆ

Այս տա­րի այն արճ­ճի ու վա­ռո­դի հոտ ու­նի, և ­ծանր են, չա­փա­զանց ծանր՝ փա­թիլ­նե­րը… ­Մինչ­դեռ ինձ թվում է, թե այս ձյու­նը ար­դեն մի քա­նի ա­միս է, ինչ նստած է նոր ող­բեր­գութ­յուն ապ­րած մեր ժո­ղովր­դի սրտին, ու­սե­րին, քուն­քե­րին…
Այժմ ձյու­նը իջ­նում է մեր ան­պաշտ­պան սահ­ման­նե­րին և­ իմ տագ­նապ­նե­րի ա­ռաձ­գա­կա­նութ­յա­նը… ­Տես­նես Ար­ցա­խում է՞լ է ձյուն. այն­տեղ փուլ են տված գմբեթ­ներն ու տա­նիք­նե­րը, այն­տեղ մրսում է կա­րո­տը…
­Դա­դա­րեց։ Ար­դեն արևն է ժպտում՝ երկն­քի նո­րաբ­նակ ժպիտ­նե­րով… Եվ դեռ սպա­սում են մայ­րե­րը, սպա­սում ենք բո­լորս…

06.12.2020 թ.

6. ՓՈՒՆՋԸ՝ ԴԱՏԱՐԿ ՊԱՐԿՈՒՃՈՒՄ

Խ­րա­մա­տի ա­ղո­թա­րա­նի մո­մե­րը դեռ վառ են, իսկ վա­ռող­նե­րը ար­դեն նետ­վել են կրա­կի բե­րան… Աստ­վա՜ծ իմ, վառ պա­հիր կյանք­նե­րը, օժ­տիր ան­մար կրակ­նե­րով… ­Դեռ ե­րեկ սի­րած աղջ­կա լու­սան­կար էին ի­րար ցույց տա­լիս, կա­տա­կում… ինչ­քան լույս և ­կա­րոտ կար նրանց շո­ղա­գեղ աչ­քե­րում… Ն­րանց այ­ցե­լած վատ մտքե­րին միշտ գա­լիս փա­թաթ­վում են սի­րե­լի մարդ­կանց սրտե­րի հյուս­կեն զրահ­նե­րը, որ… հույս, հույս, հույս ճա­ռա­գեն բոցն ու հու­րը պա­տե­րազ­մի, ար­կե­րի պայթ­յուն­նե­րը, ա­նօ­դա­չու և­ ան­սիրտ սար­քե­րի անս­պա­սե­լի այ­ցե­րը…
Ի՜նչ ռո­ման­տիկ փնջեր է կա­պում զին­վո­րը ա­նաղ­մուկ, ե­րա­նե­լի պա­հե­րին… Կ­պատ­կե­րաց­նեի՞ք, որ կա­րե­լի է մի ամ­բողջ փունջ հա­վա­քել կրա­կած փամ­փուշ­տի փոք­րիկ պար­կու­ճում. ար­ևան­ման, դե­ղին՝ սնձի ծա­ղիկ, մանր-մանր ծա­ղիկ­ներ, որ հարս­նա­քո­ղի կամ ճեր­մակ աստ­ղե­րի են նման, և ­ցո­րե­նի հա­ցա­բույր հասկ, ո­րը, հա­վա­նա­բար, տունն ու մորն է հի­շեց­նում՝ մո՜­րը, որ թոն­րաշր­թին նստած, խե­ծաղ է ա­նում…

08.11.2020 թ.

Աղբյուր՝ Grakantert.am

Լրահոս
Հովհաննես Գառնեցու մասին Մահացել է ճարտարապետ, նկարիչ Ֆրիդոն Ասլանյանը Կոնսերվատորիայի ուսանողները հանդես կգան Ֆրանսիայի ազգային տոնին նվիրված համերգով Ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի կամերային համերգաշարի շրջանակում կհնչեն Ֆրանց Շուբերտի գործերը Վերականգնվում են «Անվերջության ժապավեն» և «Արձագանք» մոնումենտալ քանդակները Տաճարն Աստծու տունն է «Ճախրուկ» փառատոնը կատարումներով կզարդարեն Արտո Թունչբոյաջյանը և Armenian Navy Band խումբը Մահացել է հայտնի դուդուկահար Ջիվան Գասպարյանը Տիգրանակերտի դեպքում ադրբեջանցիները չգիտեն՝ մեզ ինչի մեջ մեղադրեն. Համլետ Պետրոսյան «Բայց դուք, եղբարք, մի ձանձրանաք բարիք գործելուց» Հայաստանի պետական կամերային երգչախումբը բարձր մակարդակով է ելույթ ունեցել Ռավեննայի փառատոնին «Բաբաջանյանը Երևանում»՝ հուլիսի 3-9-ը Աստծու գոյությունը, մաս 3-րդ «Ոսկե ծիրան» կինոփառատոնը 2021-ին կանցկացվի հոկտեմբերին «Ոսկե ծիրան» կինոփառատոնը 2021-ին կանցկացվի հոկտեմբերին ԳԱԿ-ը հայտարարում է «Գագիկ Հարությունյան. մոռացումի անսպասելի գեղեցկությունը» ցուցադրության բացման մասին Ջեյմի Լի Քյորտիսը Վենետիկի փառատոնի «Ոսկե առյուծ» մրցանակ կստանա կինեմատոգրաֆում ներդրած ավանդի համար Իտալիայում մեկնարկել են Հայաստանի պետական կամերային երգչախմբի փորձերը Կրքերի մասին Վահագն Դավթյան․ Քարե քնքշանք ԱԺ-ն ընդունեց կինեմատոգրաֆիայի ոլորտը կանոնակարգող նոր օրենքը Հայկական հանդերձի գունեղ ու զարմանալի ավանդույթները՝ «Դրվագներ ինքնության. Տարազ» ցուցահանդեսում Ռազմիկ Դավոյան. Իմ ձայնը անմարմին, անգլուխ... Միքայել Միրզոյանի անվան երաժշտական դպրոցն ամփոփիչ համերգ է տվել Նարեկ Հախնազարյանը Սիմֆոնիկ նվագախմբի հետ կներկայացնի իրեն նվիրված կոնցերտը Սպենդիարյանի 150-ամյակին լույս է տեսել «Ալմաստ» օպերային նվիրված Գեորգի Բուդաղյանի գիրքը Լիվերպուլի պատմական հատվածը կարող է զրկվի ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության կարգավիճակից Ռուսական արվեստի թանգարանում կբացվի «Որոնելով գեղեցիկը։ Միխայիլ Վռուբել» ցուցահանդեսը Որ մեր սրտերը չխռովվեն, որ չվախենանք․ կայունացման ուղին «Դարի գողությունը» բացահայտվել է. Հունաստանի ոստիկանությունը հայտնաբերել է 9 տարի առաջ գողացված Պիկասոյի և Մոնդրիանի կտավները Համազգային թատրոնը փոխեց չեխովյան փառատոնի իմիջը.«Փափլիկը» ներկայացումը արժանացել է բարձր գնահատականի «Երևանյան հեռանկարներ» փառատոնի առաջին համերգին ելույթ կունենա Իտալիայից ՀՀ ժամանած դաշնակահար Մայա Օհանյանը Աստծու սերը միտքը ուղղում է դեպի սիրտ Խաբվածները Համո Սահյան․ Կածանն ինձ տաներ... Գրիգոր Տատինցյանի «փախուստը» դեպի վառ իրականություն Գրատպության թանգարանի առաջին առցանց հավաքածուն հասանելի կլինի Google Arts & Culture հարթակում «Նովելի իշխան» Գրիգոր Զոհրապի ծննդյան 160-ամյակն է Շուշին 1902թ. օգոստոսին, Բ մաս Աղոթքը դառնում է սրտաբուխ, երբ միտքն իջնում է սիրտ
Ամենաընթերցված
website by Sargssyan