USD
EUR
RUB

Հաղթանակն ընդամենը հետաձգվել է․ Նանե

 

Խ­տա­ցած պա­հե­րի, օ­րե­րի մեջ ա­մեն բան տե­սանք, բայց ա­մե­նա­սար­սա­փե­լին, ա­մե­նավ­տան­գավորն ու գետ­նող ծու­ղա­կը սուտն էր՝ մեզ ան­գի­տութ­յան թմբի­րի մեջ պա­հած սու­տը: ­Բայց զար­մա­նա­լի չէ, ո­րով­հետև բո­լորն էլ՝ պայ­մա­նա­գիրն ու գրիչ­ներն ան­համ­բեր ի­րենց ձեռ­քե­րում պա­հած բո­լոր կող­մերն էլ լավ գի­տեին հա­յի ո­գին և­ ու­ժը, և ­գի­տեին նաև, որ միայն զար­տու­ղի ճա­նա­պարհ­նե­րով էր հնա­րա­վոր նրան հաղ­թել: ­Պետք էր, որ ժո­ղո­վուր­դը չխան­գա­րեր նրանց ի­րենց գործն ա­նել, պետք էր այդ քնա­բեր սու­տը, որ երբ արթ­նա­նանք, ար­դեն ուշ լի­նի: Եվ ա­հա հան­կարծ արթ­նա­ցանք միան­գա­մայն այլ ի­րա­կա­նութ­յան մեջ, ի­րա­կա­նութ­յան, որն ա­մե­նա­չար ե­րա­զից ան­գամ ավելին է: Արթ­նա­ցանք պարտ­ված, ջախ­ջախ­ված, Ար­ցա­խը գրե­թե կորց­րած, ­Հա­յաս­տա­նի ա­պա­գան վտանգ­ված, մեր լույ­սի պես հրաշք տղա­նե­րը հա­նուն ծրագր­ված պար­տութ­յան զոհ­ված, գե­րե­վար­ված, բախ­տի քմա­հա­ճույ­քին հանձն­ված…
­Բայց արթ­նա­ցանք և…. ապ­րել է պետք: Ապ­րել այլևս գո­յատ­ևութ­յան նոր մո­տե­ցում­նե­րով, սե­փա­կան ու­նե­ցածն ու թան­կը փայ­փա­յե­լու, չար աչ­քից պա­հե­լու նոր կա­նոն­նե­րով, նոր խել­քով, որ­տեղ հա­յը միայն վեր­ջում չէ խե­լոք: Այլ ելք չու­նենք, ան­փույթ լի­նե­լու և դ­րա հետ­ևանք­նե­րը շտկե­լու ո՛չ ժա­մա­նակ, ո՛չ էլ այլևս ուժ և ­պա­շար ու­նենք: Ա­մեն պահն ու քայ­լը յոթն ան­գամ յոթ հարկ է չա­փել:
­Բայց ա­մե­նա­կար­ևո­րը չկոտր­վելն է: Ե­թե կոտր­վե­ցինք, ա՛յ դա ար­դեն կլի­նի ի­րա­կան պար­տութ­յուն, մեծ պար­տութ­յուն: Իսկ այս մե­կը պար­զա­պես ան­ցու­մա­յին մի վի­ճակ հա­մա­րենք, թուրք խու­ժա­նի հետ մեր մեծ կռվի մի փու­լը միայն, որ­տեղ ա­մեն բան էլ կա­րող էր լի­նել՝ ընկ­նել էլ, բարձ­րա­նալ էլ, դա­վա­ճա­նութ­յուն էլ: Այս աշ­նան բե­րա­ծը մի այլ ա­շուն թե գա­րուն ան­հետք կտա­նի մի օր: ­Սա­կայն նաև անհ­րա­ժեշտ է ապ­րածն այս որ­պես ան­բա­ժան դաս վերց­նել, որ­պես դաս սեր­տել ու չկորց­նել այն եր­բեք: ­Մեզ հենց այդ դա­սեր վերց­նելն է պա­կա­սում, ճիշտ հաշ­վար­կը, զգո­նութ­յու­նը, թե չէ մեզ հաղ­թել չէր լի­նի… եր­բե՛ք: ­Մեր զին­վո­րը պարտ­վել չգի­տի, պարտ­վում են միշտ սե­ղան­նե­րի շուրջ հայ­րե­նի­քը որ­պես «տա­րածք» դնող­նե­րը և ­հե­տո այդ պար­տութ­յու­նը շան­թի պես պայ­թեց­նում մեր գլխին:
Ադր­բե­ջա­նը մի քիչ ուշ, մի քիչ դժվար, բայց պա­հի դա­սը լավ հաս­կա­ցավ ու կյանք դարձ­րեց: ­Պատ­կե­րաց­նո՞ւմ եք, թե ինչ էր այդ սնա­պարծ, ոչն­չից փու­չի­կի պես փչված ու պե­տութ­յուն դար­ձա­ծը զգում, երբ չա­փե­րով, մարդ­կա­յին թվով, կար­գա­վի­ճա­կով ան­հաշ­վե­լի ան­գամ ի­րեն զի­ջող Ար­ցա­խը եր­կու ան­գամ պար­տութ­յան մատ­նեց ի­րեն: Ար­դեն եր­կու և ­կես տաս­նամ­յա­կից ա­վե­լի նա ապ­րում էր այդ վի­րա­վոր գա­զա­նի վի­ճա­կը և ­պատ­րաստ­վում: Չ­կոտր­վեց, ըն­դա­մե­նը սկսեց հա­մա­ռո­րեն պատ­րաստ­վել: ­Քա­ռօր­յան ևս­ այս նույն սցե­նարն ու­ներ, բայց հաշ­վար­կը մի փոքր սխալ դուրս ե­կավ, հայ զին­վո­րի կո­րովն ու ո­գին թե­րագ­նա­հատ­վել էին: ­Հայ զին­վո­րի, ով «ցա­վին ան­տեղ­յակ, դա­վին ան­տեղ­յակ», հաշ­վի չառ­նե­լով պար­տութ­յան հա­մար լավ «պատ­րաստ­ված» սահ­մա­նը, կռվեց ու ա­ռաջ էր գնա­լու, ե­թե ժա­մա­նա­կին չկանգ­նեց­նեին: Այդ փոր­ձը բա­վա­կան ե­ղավ, որ թշնա­մին ար­դեն մի քա­նի պե­տութ­յան հետ կռվի դուրս գա­լու պատ­րաս­տութ­յուն տես­ներ:
Իսկ մեզ սկսե­ցին պատ­րաս­տել խա­ղա­ղութ­յան, հա­մա­կե­ցութ­յան, գլո­բա­լիզ­մի ազ­գա­դավ գա­ղա­փար­նե­րով բթա­նա­լուն: ­Դա ար­վում է ար­դեն վա­ղուց, և՛ երկ­րի ղե­կա­վար­նե­րը, և՛ բա­զում հա­սա­րա­կա­կան կամ այլ կազ­մա­կեր­պութ­յուն­ներ, դրսի գու­մար­նե­րի դի­մաց, վա­ղուց են գոր­ծում որ­պես աշ­խար­հա­յին դա­վե­րի զին­վոր­ներ: ­Բայց այս նո­րերն ա­վե­լի մեծ թա­փով լծվե­ցին գոր­ծի: ­Հա­վա­տա­ցեք, սա դեռ վա­տա­գույ­նը չէ, ե­թե այս կռի­վը մի քա­նի տա­րի անց լի­ներ, երբ այդ գա­ղա­փար­նե­րով սնված, հա­յի հիմ­քե­րը՝ հա­վա­տը, ար­ժեք­նե­րը կորց­րած նոր սե­րուն­դը կանգ­ներ սահ­մա­նին՝ ա­վե­լին կկորց­նեինք:
­Սե­փա­կան ար­ժեք­նե­րից զուրկ ժո­ղո­վուրդն այլևս ազգ չէ, ան­դեմ, ան­հատ­նե­րի մի խումբ է, ո­րին կոր­ծա­նե­լը ի­րե­նից խնդիր չի ներ­կա­յաց­նում: Ա­հա ին­չու գլո­բա­լիս­տա­կան գա­ղա­փա­րա­խո­սութ­յամբ ան­հա­տի, շեղ­ված փոք­րա­մաս­նութ­յան ի­րա­վունք­նե­րը գե­րա­կայ­վե­ցին մե­ծա­մաս­նութ­յան, ազ­գի ի­րա­վուք­նե­րի նկատ­մամբ: Ան­հատն ա­ռանձ­նաց­վեց, կար­ևոր­վեց այն աս­տի­ճա­նի, որ …մնաց մե­նակ: Ա­ռանց պար­տա­կա­նութ­յուն­նե­րի, միայն ուռ­ճաց­ված ի­րա­վունք­նե­րով ե­րես ա­ռած ան­հատ­ներն այլևս ան­պաշտ­պան են: Եվ ե­թե չկան ազ­գա­յին գա­ղա­փար­ներ, ներ­սից էլ նյու­թա­պաշ­տութ­յան բա­ցիլն է կրծում՝ ա­ռա­ջարկ­վող գու­մար­նե­րի դի­մաց այ­լոց դեմ գոր­ծե­լը, ա­վե­լի պարզ՝ ազ­գի և ­մարդ­կութ­յան դա­վա­ճան դառ­նա­լը, սո­վո­րա­կան հա­ջող­ված գոր­ծարք կամ հաշ­վարկ է:
Ու աշ­խար­հի և ­մարդ­կութ­յան չա­րիք գլո­բա­լիզմն ան­հե­ռան­կար, անծ­րա­գիր, կա­շառ­վող ղե­կա­վար­նե­րով, ան­հատ­նե­րով երկր­նե­րին դռնբաց, ոտ­նա­տա­կի աս­պա­րեզ դարձ­րեց: Եվ­րո­պան այլևս մի­րաժ է, ա­մեն պահ ցնդե­լու պատ­րաստ մի­րաժ, և­ ե­թե այդ ժո­ղո­վուրդ­նե­րը ուշ­քի չգան, նրանք մոտ ա­պա­գա­յում այլևս չեն լի­նի ի­րենց երկր­նե­րի տե­րե­րը: Այդ երկր­նե­րը՝ հսկա­յա­կան պարտ­քե­րով, մահ­մե­դա­կան հա­մալ­րու­մով, բա­րո­յազրկ­ված բնիկ­նե­րով ա­մե­նա­շա­տը մի քա­նի քայլ կա­րող են դեռ գցել, այն էլ միայն գլո­բա­լիզ­մի ծրագ­րե­րին և ­շա­հին հա­մըն­թաց: Այդ խա­ղաղ-խա­ղաղ ապ­րող, քա­ղա­քա­կիրթ երկր­նե­րը պարտ­վել են ա­ռանց պա­տե­րազ­մի՝ ներ­սի դա­վե­րի արդ­յուն­քում:
Ի՞նչ կա­րող է ա­նել սահ­մա­նին կանգ­նած զին­վո­րը, երբ թշնա­մին երկ­րի ներ­սում նրա հիմ­նա­քա­րերն է հատ-հատ փոր­ձում տա­պա­լել:
­Մենք ևս­ ա­մե­նա­կար­ևոր վտանգ­նե­րի նկատ­մամբ կույր ե­ղանք, ծույլ ե­ղանք, «գաղջ» ե­ղանք, վախ­կոտ ե­ղանք, ու պտղա­քա­ղը իր դա­ռը պտուղ­նե­րով ան­խու­սա­փե­լի էր: ­Մինչ­դեռ պետք չէր աշ­խար­հա­յին, գլո­բալ բա­ռե­րից այդ­պես սար­սա­փել. դրանց ետ­ևում ըն­դա­մե­նը աշ­խար­հա­կալ գա­ղա­փար­նե­րով հի­վանդ­նե­րի մի խումբ է, որն ա­ռանց հա­մա­կիր­նե­րի, բա­նող ու­ժի՝ ո­չինչ է: Ոչ միայն մենք, ողջ մարդ­կութ­յու­նը ի­րեն կոր­ծա­նող ու­ժի դեմ դուրս գա­լու խնդիր ու­նի: Ո­րով­հետև նրան ոչն­չաց­նե­լու ծրա­գիրն ար­դեն ողջ թա­փով է մո­լո­րա­կով մեկ ծա­վալ­վել՝ պա­տե­րազմ­ներ, «բնա­կան ա­ղետ­ներ», հա­մա­վա­րակ­ներ, ո­րոնց հա­մար մե­ղադր­վում են լա­բո­րա­տո­րիա­նե­րում չարչրկ­ված խեղճ չղջիկ­նե­րը (կո­րո­նա­վի­րուսն ի՞նչ է՝ նոր վի­րուս­ներ են մեզ խոս­տա­նում): Եվ մարդ­կութ­յու­նը գո­յատ­ևութ­յան հա­մար պետք է ի վեր­ջո գոր­ծի անց­նի կամ գո­նե արթ­նա­նա քնից:
Եվ մենք էլ՝ ե­ղա­ծի հետ չհաշտ­վե­լով, հա­վա­քենք մեզ, ձգենք մեր գո­տի­նե­րը և ­շա­րու­նա­կենք մեր չվեր­ջա­ցած կռի­վը լո­կալ՝ տե­սա­նե­լի և գ­լո­բալ՝ ան­տե­սա­նե­լի թշնա­մի­նե­րի դեմ միա­ժա­մա­նակ, ո­րով­հետև ապ­րե­լու ենք, պետք է ապ­րենք և ­հաղ­թենք: ­Հաղ­թա­նակն ըն­դա­մե­նը հե­տաձգ­վել է…

Աղբյուր՝ Grakantert.am

Լրահոս
Հովհաննես Գառնեցու մասին Մահացել է ճարտարապետ, նկարիչ Ֆրիդոն Ասլանյանը Կոնսերվատորիայի ուսանողները հանդես կգան Ֆրանսիայի ազգային տոնին նվիրված համերգով Ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի կամերային համերգաշարի շրջանակում կհնչեն Ֆրանց Շուբերտի գործերը Վերականգնվում են «Անվերջության ժապավեն» և «Արձագանք» մոնումենտալ քանդակները Տաճարն Աստծու տունն է «Ճախրուկ» փառատոնը կատարումներով կզարդարեն Արտո Թունչբոյաջյանը և Armenian Navy Band խումբը Մահացել է հայտնի դուդուկահար Ջիվան Գասպարյանը Տիգրանակերտի դեպքում ադրբեջանցիները չգիտեն՝ մեզ ինչի մեջ մեղադրեն. Համլետ Պետրոսյան «Բայց դուք, եղբարք, մի ձանձրանաք բարիք գործելուց» Հայաստանի պետական կամերային երգչախումբը բարձր մակարդակով է ելույթ ունեցել Ռավեննայի փառատոնին «Բաբաջանյանը Երևանում»՝ հուլիսի 3-9-ը Աստծու գոյությունը, մաս 3-րդ «Ոսկե ծիրան» կինոփառատոնը 2021-ին կանցկացվի հոկտեմբերին «Ոսկե ծիրան» կինոփառատոնը 2021-ին կանցկացվի հոկտեմբերին ԳԱԿ-ը հայտարարում է «Գագիկ Հարությունյան. մոռացումի անսպասելի գեղեցկությունը» ցուցադրության բացման մասին Ջեյմի Լի Քյորտիսը Վենետիկի փառատոնի «Ոսկե առյուծ» մրցանակ կստանա կինեմատոգրաֆում ներդրած ավանդի համար Իտալիայում մեկնարկել են Հայաստանի պետական կամերային երգչախմբի փորձերը Կրքերի մասին Վահագն Դավթյան․ Քարե քնքշանք ԱԺ-ն ընդունեց կինեմատոգրաֆիայի ոլորտը կանոնակարգող նոր օրենքը Հայկական հանդերձի գունեղ ու զարմանալի ավանդույթները՝ «Դրվագներ ինքնության. Տարազ» ցուցահանդեսում Ռազմիկ Դավոյան. Իմ ձայնը անմարմին, անգլուխ... Միքայել Միրզոյանի անվան երաժշտական դպրոցն ամփոփիչ համերգ է տվել Նարեկ Հախնազարյանը Սիմֆոնիկ նվագախմբի հետ կներկայացնի իրեն նվիրված կոնցերտը Սպենդիարյանի 150-ամյակին լույս է տեսել «Ալմաստ» օպերային նվիրված Գեորգի Բուդաղյանի գիրքը Լիվերպուլի պատմական հատվածը կարող է զրկվի ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության կարգավիճակից Ռուսական արվեստի թանգարանում կբացվի «Որոնելով գեղեցիկը։ Միխայիլ Վռուբել» ցուցահանդեսը Որ մեր սրտերը չխռովվեն, որ չվախենանք․ կայունացման ուղին «Դարի գողությունը» բացահայտվել է. Հունաստանի ոստիկանությունը հայտնաբերել է 9 տարի առաջ գողացված Պիկասոյի և Մոնդրիանի կտավները Համազգային թատրոնը փոխեց չեխովյան փառատոնի իմիջը.«Փափլիկը» ներկայացումը արժանացել է բարձր գնահատականի «Երևանյան հեռանկարներ» փառատոնի առաջին համերգին ելույթ կունենա Իտալիայից ՀՀ ժամանած դաշնակահար Մայա Օհանյանը Աստծու սերը միտքը ուղղում է դեպի սիրտ Խաբվածները Համո Սահյան․ Կածանն ինձ տաներ... Գրիգոր Տատինցյանի «փախուստը» դեպի վառ իրականություն Գրատպության թանգարանի առաջին առցանց հավաքածուն հասանելի կլինի Google Arts & Culture հարթակում «Նովելի իշխան» Գրիգոր Զոհրապի ծննդյան 160-ամյակն է Շուշին 1902թ. օգոստոսին, Բ մաս Աղոթքը դառնում է սրտաբուխ, երբ միտքն իջնում է սիրտ
Ամենաընթերցված
website by Sargssyan